Οι γενοκτόνοι κατά συρροή... Ετοιμάζουν την 23η Σεπτεμβρίου 1821 ως ημέρα «γενοκτονία της Τριπολιτσάς» οι τούρκοι;

   Στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της πολιτικής, η Άγκυρα θέλει να εξισώσει τον θύτη με το θύμα ξεχνώντας εντέχνως τα εγκλήματα που έκαναν ο...

  

Στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της πολιτικής, η Άγκυρα θέλει να εξισώσει τον θύτη με το θύμα ξεχνώντας εντέχνως τα εγκλήματα που έκαναν οι Οθωμανοί από το 1300 μέχρι σήμερα

Δεν έχει τέλος η προκλητικότητα των Τούρκων έναντι της ελληνικής αιματοβαμμένης ιστορίας, σε μια προσπάθεια εξίσωσης του θύτη με το θύμα, διότι αυτό ακριβώς είναι το διακύβευμα της Άγκυρας εδώ και χρόνια.

Τουρκικός λογαριασμός στο X ζητά την ανακήρυξη της 23ης Σεπτεμβρίου 1821 ως ημέρα “γενοκτονίας της Τριπολιτσάς” και ως τουρκική εθνική ημέρα μνήμης.

Η επίσημη θέση της Τουρκίας και των κρατικών της μέσων ενημέρωσης (όπως το κρατικό δίκτυο TRT) παρουσιάζουν για παράδειγμα την Άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) ως «γενοκτονία» των Τούρκων και των Εβραίων.

Στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της πολιτικής, η Άγκυρα χρησιμοποιεί επικοινωνιακά τη συγκεκριμένη επέτειο προκειμένου να επιχειρήσει να αντισταθμίσει τις διεθνείς πιέσεις και τις αναγνωρίσεις πραγματικών γενοκτονιών, όπως η Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αλλά και των Ασσυρίων.

Η τουρκική προπαγανδιστική μηχανή διαστρεβλώσει με σχέδιο την ιστορική πραγματικότητα, μετατρέποντας μια σκληρή πολεμική σύγκρουση για την απελευθέρωση ενός κεντρικού οχυρού της οθωμανικής διοίκησης στην Πελοπόννησο, σε πράξη εθνοκάθαρσης κατά των Τούρκων.

Η κατάληψη της Τρίπολης από τα ελληνικά στρατεύματα υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ήταν η πιο κρίσιμη στρατιωτική νίκη για την εδραίωση της ελληνικής επανάστασης.

Ο λόγος ήταν ότι η πόλη αποτελούσε το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο των Οθωμανών στον Μοριά. Μετά την πτώση των τειχών, ακολούθησαν εκτεταμένες σφαγές, λεηλασίες και ακρότητες κατά του μουσουλμανικού και εβραϊκού πληθυσμού.

Οι ιστορικοί, Έλληνες και ξένοι, αναγνωρίζουν τη βίαιη αυτή πτυχή της Άλωσης ως μια μαύρη σελίδα του πολέμου. Ωστόσο, η χρήση του όρου «γενοκτονία» από την τουρκική πλευρά απορρίπτεται καθολικά από τη διεθνή ιστορική κοινότητα, καθώς οι σφαγές έγιναν σε συνθήκες άγριου πολέμου, ύστερα από 400 χρόνια σκλαβιάς και σκληρής οθωμανικής καταπίεσης, και όχι βάσει ενός οργανωμένου κρατικού σχεδίου εξόντωσης ενός λαού.

Από την άλλη πλευρά, οι Τούρκοι βαρύνονται με συστηματικές γενοκτονίες διαχρονικά στην Μικρά Ασία, ως κύριο τρόπο δράσης τους, και δεν υπάρχει περίπτωση εξίσωσης με την χώρα μας σε καμία περίπτωση.

Η Τουρκία, και εδώ είναι ο κίνδυνος, επιχειρεί με άγρια προπαγάνδα σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να μετατοπίσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης σε δικά της ιστορικά αφηγήματα περί διώξεων, ώστε να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να νομιμοποιήσει τις σύγχρονες γεωπολιτικές της διεκδικήσεις.

Κάθε φορά που η Ελλάδα τιμά τις Ημέρες Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου) ή της Μικράς Ασίας (14 Σεπτεμβρίου), το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει άμεσα ανακοινώσεις που χαρακτηρίζουν τις γενοκτονίες «αβάσιμους ισχυρισμούς».

Ταυτόχρονα, στρέφει το αφήγημα στις καταστροφές που υπέστη ο μουσουλμανικός πληθυσμός κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία (1919–1922).

Η αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας δεν βασίζεται μόνο σε στρατιωτικά ή διπλωματικά μέσα, αλλά και σε μια καλά ενορχηστρωμένη πολιτική της μνήμης.

Οι βασικές μέθοδοι περιλαμβάνουν την θυματοποίηση του Θύτη και οι Τούρκοι αντί να αποδεχθούν τα ιστορικά γεγονότα των εκτοπισμών και των σφαγών, προβάλλουν με θράσος το επιχείρημα ότι «όλοι υπέφεραν σε έναν καταρρέοντα αυτοκρατορικό πόλεμο».

Έτσι, οι απώλειες των χριστιανικών πληθυσμών συμψηφίζονται με τις απώλειες των μουσουλμάνων.