Tελευταια Νεα

1

2

3

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΣΚΛΑΒΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Advertise Space

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προσφατα Νεα

Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2018


"Στην Παναγία Μύκανη ή Παλιοπαναγιά της Βλαχάβας, που γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο, στον εσπερινό και το πρωί, στη λειτουργία βγαίνει ένα νερό που είναι θαυματουργό. Μόλις σταματήσαμε να κάνουμε τη διάκληση, το φαγητό δηλαδή των εκκλησιών την ημέρα που πανηγυρίζουν, σταμάτησε και το άγιασμα. Μόλις επαναφέραμε το έθιμο, άρχισε πάλι να βγαίνει το αγιονέρι, λένε οι κάτοικοι".




Αυτά επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρώην σχολικός σύμβουλος Γιώργος Παπαβασιλείου, ο οποίος από το 1980, ασχολείται συστηματικά με τη διάκληση, όπου πέρα από τις παιδικές του μνήμες, επισκέφτηκε πολλά χωριά, συνομίλησε με αρκετούς χωρικούς, συγκέντρωσε το απαραίτητο φωτογραφικό υλικό και έκανε χρήση της σχετικής βιβλιογραφίας, πραγματοποιώντας μια ενδιαφέρουσα έρευνα.

Αρκετά διαδεδομένο το συγκεκριμένο έθιμο, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι στα χωριά ανατολικά του Κόζιακα και μέχρι τον Πετρόπορο, στα χωριά των Χασίων και στα χωριά δυτικά της Πύλης στον νομό Τρικάλων ιδιαίτερα τον Δεκαπενταύγουστο, όπως σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Οι άνθρωποι πιστεύουν, αναφέρει ότι το έθιμο έχει τις ρίζες στις Αγάπες, στα κοινά συσσίτια των πρώτων Χριστιανών. «Το ‘χουμε από αμνημονεύτων χρόνων, από αρχαιοτάτων χρόνων, έθιμο παμπάλαιο, το ‘χουμε από την Τουρκοκρατία, πάππο προς πάππο», είναι οι περισσότερες απαντήσεις, που πήρε μέσω σχετικού ερωτηματολογίου που ο ίδιος υπέβαλε.

Δεν εντόπισε πού και πότε πρωτοεμφανίστηκε το έθιμο στον νομό. Όμως, από τη σχετική έρευνα συμπεραίνει ότι ήταν διαδεδομένο στα παραπάνω χωριά. Δεν έχει σημαντικές μαρτυρίες για τα Βλαχοχώρια και τα ανατολικά χωριά του νομού. Πέρα από τις μαρτυρίες των κατοίκων, χρησιμοποίησε ως κριτήριο την ύπαρξη παλαιών σκευών (καζάνια, μ(ι)σούρες).

Όπως αναφέρει ο Γιώργος Παπαβασιλείου, το έθιμο ικανοποιεί την ανάγκη των κατοίκων να επικοινωνήσουν, να γνωριστούν, να συμφωνήσουν, να χαρούν, να διασκεδάσουν, αφού η αγροτική και ποιμενική ζωή δεν έδινε πολλές ευκαιρίες για κάτι τέτοιο.

Η διάκληση κατόρθωσε να συγκεράσει την αρετή της φιλοξενίας με την ανάγκη της κοινωνικότητας. Στο πανηγύρι κατέφθαναν οι συγγενείς της γύρω περιοχής και από την παραμονή, για να ξενυχτήσουν τον άγιο, για να ανάψουν στη χάρη του ένα κερί, να κάνουν το τάμα τους, να αλλάξουν καμιά κουβέντα, να ξεπονέσουν το σόι τους, να φάνε λίγο κοψίδι, να κάνουν κάποιο προξενιό. Η φιλοξενία ήταν πάνω από κάθε προτεραιότητα. Είχε όμως ως αποτέλεσμα να κλείνει τους φιλοξενούντες στο σπίτι και να χάνουν τη μόνη ευκαιρία για ευρύτερη επικοινωνία και ψυχαγωγία, το πανηγύρι.




Η καθιέρωση της διάκλησης έλυσε το πρόβλημα και της φιλοξενίας και της επικοινωνίας, αφού όλοι ήταν προσκεκλημένοι και φιλοξενούμενοι του εορτάζοντος αγίου, διαπιστώνει ο ίδιος.

Η παράδοση συσχετίζει την αρχή του εθίμου με κάποιο σημαντικό γεγονός, με την ανέγερση του ναού, με κάποιο θαύμα. Έτσι, για να ευχαριστήσουν τον άγιο καθιέρωσαν τη διάκληση. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διάδοση του εθίμου και προς τα γειτονικά χωριά και προς τους άλλους ναούς του ίδιου χωριού, διευκρινίζει ο κ. Παπαβασιλείου, προσθέτοντας πως χάνει όμως τον παλιό του τύπο και γίνεται μόνο ψυχαγωγική εκδήλωση, στην οποία κάποιες φορές συνδράμει και ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος ή ο δήμος.

Οι εκκλησιαστικές επιτροπές συνηθίζουν με ανακοινώσεις στον τοπικό Τύπο να καλούν τον κόσμο να έρθει στην πανήγυρη των εκκλησιών, δίνοντας πάντοτε έμφαση στο προσφερόμενο πατροπαράδοτο φαγητό. Τη μεγαλύτερη προτίμηση έχουν οι καλοκαιρινές γιορτές. Και κυρίως στη γιορτή της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, καταλήγει ο κ. Παπαβασιλείου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ




thecaller Και ο Μιχάλης Πατσατζής, ο πιτσιρικάς μέσα στο χάρτινο καραβάκι που διέσχισε όλο το στάδιο στην Έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων μεγάλωσε πολύ και πλέον έχει γίνει πλέον ένας όμορφος νεαρός άνδρας.
Ο ίδιος είχε μιλήσει πριν 2 χρόνια στο Down Town Κύπρου για την συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και το τι κάνει σήμερα.




Έχουν περάσει 12 χρόνια από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας και την τελετή έναρξης στην οποία συμμετείχες. Τι θυμάσαι πιο έντονα από τότε;

«Από την τελετή έναρξης, θυμάμαι τα πάντα ακόμα και σήμερα, παρόλο που έχουν περάσει όλα αυτά τα χρόνια. Εκτός από τη δική μου συμμετοχή, θυμάμαι έντονα τον τυμπανιστή και τον Κένταυρο που με είχαν συγκλονίσει με την παρουσία τους, γιατί ήταν εκπληκτικές μορφές. Φυσικά, δεν μπορώ να ξεχάσω το χρυσό μετάλλιο του Ηλία Ηλιάδη που μας είχε κάνει όλους περήφανους. Πιο πολύ από όλα, όμως, την τελετή λήξης. Ιδιαίτερα τη στιγμή όπου η μικρή Φωτεινή, κοίταξε με τα εκφραστικά της μάτια το βωμό στο Ολυμπιακό στάδιο και φύσηξε τη φλόγα, γράφοντας τον επίλογο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας».

Η πιο έντονη ανάμνηση που κρατάς από την τελετή έναρξης, ποια είναι;

«Όταν μπήκα στο στάδιο, αντικρίζοντας τα εκατομμύρια φλας των θεατών να φωτίζουν ολόκληρο το γήπεδο. Αντιλαμβάνεσαι πώς μπορεί να φαίνεται κάτι τέτοιο στα μάτια ενός παιδιού, σε μια τόσο νεαρή ηλικία όπως ήμουν εγώ. Ήταν μια απίστευτη στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ!»

Τι ηλικία είχες;

«Ήμουν δέκα ετών».

Ήταν πράγματι τόσο συγκλονιστική εμπειρία από κοντά όσο φαινόταν και στον κόσμο που το παρακολουθούσε απ’ έξω;

«Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία που θα θυμάμαι για όλη τη ζωή μου και θα μπορώ να τη διηγούμαι και στα παιδιά μου. Το αίσθημα της περηφάνιας, αλλά και το ότι βοήθησα κι εγώ σ’ όλη αυτή την διοργάνωση για την Ελλάδα, ήταν τεράστιο».

Η επόμενη μέρα, πώς ήταν για σένα;

«Επέστρεψα στην πραγματικότητα, στο σχολείο, τον αθλητισμό και στην κανονική ροή της καθημερινότητάς μου. Ποτέ δεν χρησιμοποίησα την εμπειρία της συμμετοχής μου σε αυτό το μεγάλο γεγονός, για να αποδείξω κάτι. Τα αισθήματα χαράς και περηφάνιας τα κρατώ μέσα μου μέχρι και σήμερα».

Τόσο η εμπειρία όσο και το χειροκρότημα του κόσμου, δεν σου έδωσε ερεθίσματα να ασχοληθείς με τις τέχνες ή ακόμα και με τον αθλητισμό;

«Το μόνο που σκεφτόμουν και ήθελα να κάνω, ήταν να ασχοληθώ με τον αθλητισμό και συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο».

Αλήθεια, πώς είχες επιλεγεί για να συμμετάσχεις στην τελετή;

«Είχα υποβάλει μια σχετική αίτηση για εθελοντής. Στη συνέχεια, με είχαν καλέσει σε κάποιο δοκιμαστικό που έκανε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και ήμουν ένα από τα πολλά παιδιά που πέρασαν τη σχετική διαδικασία. Τελικά, την επόμενη ημέρα με είχαν ενημερώσει ότι ήμουν αυτός που επέλεξαν!».

Με τι ασχολείσαι σήμερα;

«Φέτος, τελείωσα τις σπουδές μου και εργάζομαι ως φυσικοθεραπευτής. Ωστόσο, ο αθλητισμός δεν παύει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου».

Βλέποντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Ρίο, αναπολείς τις μέρες όπου συμμετείχες και εσύ;

«Δυστυχώς, φέτος δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Θα σου πω όμως, πως κάθε φορά που πλησιάζει αυτή η περίοδος, αναπολώ αυτές τις στιγμές και φέρνω στη μνήμη μου τη δική μου παρουσία αλλά και την διοργάνωση που έγινε τότε στην Αθήνα».

Όταν φιλοξενήθηκαν οι Ολυμπιακοί στην Αθήνα, το κλίμα στην Ελλάδα ήταν εντελώς διαφορετικό. Σήμερα, όπου η οικονομική κρίση έχει «βυθίσει» τη χώρα, σε προβληματίζει -όπως κι άλλους νέους- για το κατά πόσο το μέλλον σου απέχει πολύ από αυτό που περίμενες;

«Πάρα πολύ. Δυστυχώς, η οικονομία της χώρας μας, βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση. Ο κόσμος παλεύει να επιβιώσει σ’ αυτό το χάος που λέγεται Ελλάδα. Ήμουν αρκετά τυχερός που κατάφερα να βρω αμέσως δουλειά μετά το τέλος των σπουδών μου και εύχομαι κάποια στιγμή στο μέλλον να μπορέσω να ανοίξω το δικό μου φυσικοθεραπευτήριο. Δεν είμαι από τα παιδιά που θα ήθελαν να φύγουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Θα ήθελα να μείνω στην Ελλάδα μου και να συνεχίσω να παλεύω για το μέλλον μου όσο το δυνατόν γίνεται».





Έναν νέο τρόπο για να «μαρκάρουν» τα άδεια σπίτια και να εντοπίσουν τον επόμενο στόχο τους, έχουν βρει οι διαρρήκτες. Τι κάνουν; Αρχικά πετούν σακούλες με σκουπίδια στο μπαλκόνι ή την αυλή και εξαφανίζονται. Μετά από αρκετές ώρες ή μέρες επιστρέφουν, ενώ από το αν έχουν μαζευτεί ή όχι καταλαβαίνουν ποια σπίτια είναι άδεια!

Αν δείτε λοιπόν έναν περαστικό στη γειτονιά σας να πετάει σακούλα με σκουπίδια στην αυλή ή το μπαλκόνι σπιτιού, ειδοποιείστε αμέσως τους ενοίκους του οικήματος και φυσικά την αστυνομία, αφού κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για επίδοξους διαρρήκτες.











Ένας 36χρονος Αλβανός είναι το θύμα της δολοφονικής επίθεσης λίγο μετά τα μεσάνυχτα στην Κυψέλη.

Ο 36χρονος Αλβανός δέχθηκε πυροβολισμό στο κεφάλι βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Το έγκλημα έγινε λίγο μετά τα μεσάνυχτα στην οδό Μάκρης στην Κυψέλη.




Η δολοφονία, σύμφωνα με πηγές της αστυνομίας, μοιάζει με ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Προανάκριση για το έγκλημα, διενεργεί το Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής της Ασφάλειας





Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στις Μηνιαίες ανακοινώσεις της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας, επισημαίνουν ότι ο γαλαξίας Fornax UCD3 αποτελεί μέρος ενός συνόλου που ονομάζεται ultracompact dwarf (UCDs), ένα πολύ σπάνιο σύνολο γαλαξιών
Μία υπερμεγέθης μαύρη τρύπα ανακαλύφθηκε στο κέντρο ενός μικροσκοπικού γαλαξία, ένα ομολογουμένως σπάνιο εύρημα. Αυτό που καθιστά την ανακάλυψη ακόμα πιο μοναδική είναι ότι βρίσκεται σε έναν υπερσυμπιεσμένο γαλαξία νάνο, κάτι που εξέπληξε τους ερευνητές.

Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στις Μηνιαίες ανακοινώσεις της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας, επισημαίνουν ότι ο γαλαξίας Fornax UCD3 αποτελεί μέρος ενός συνόλου που ονομάζεται ultracompact dwarf (UCDs), ένα πολύ σπάνιο σύνολο γαλαξιών.

«Έχουμε ανακαλύψει μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Fornax UCD3», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Αντόνιο Αφανάγιεφ. Η μάζα της μαύρης τρύπας είναι 3,5 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, παρόμοια με την κεντρική μαύρη τρύπα στο δικό μας Γαλαξία».





Τα UCDs είναι ιδιαίτερα σπάνια, καθώς είναι μεγαλύτερα, φωτεινότερα και πιο πυκνά από άλλους γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας Γαλαξία. Αυτό που κάνει το εύρημα της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας στο κέντρο του UCD τόσο αξιοσημείωτο είναι ότι τα UCD τείνουν να είναι πολύ μικρά, με ακτίνες που δεν ξεπερνούν τα 300 έτη φωτός και συνολική μάζα αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ηλιακών μαζών.

Συγκριτικά, ο Γαλαξίας έχει μήκος περίπου 100.000 έτη φωτός, ή ακτίνα 50.000 έτη φωτός.

Τα ευρήματα έγιναν με δεδομένα που συλλέχθηκαν από το SINFONI, ένα «φασματόμετρο ολοκληρωμένου πεδίου υπέρυθρων, εγκατεστημένο σε ένα από τα τηλεσκόπια VLT στη Χιλή που λειτουργούσε το Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο», σύμφωνα με τη δήλωση.

Η μάζα της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας είναι περίπου 3,5 εκατομμύρια φορές ο ήλιος μας. Αυτό είναι περίπου το ίδιο μέγεθος με την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που βρίσκεται στο Γαλαξία, Τοξότης Α».

Η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα που βρέθηκε είναι μόνο η τέταρτη που βρέθηκε μέσα σε ένα UCD. Στη μάζα του, αντιπροσωπεύει περίπου το 3% της συνολικής μάζας του γαλαξία Fornax UCD3.

Σε άλλους, πιο "κανονικούς" γαλαξίες, μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα αντιπροσωπεύει περίπου το 0,3% της συνολικής μάζας του γαλαξία.





Δύο υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί που φέρονται ότι εμπλέκονται στην επίθεση εναντίον του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, κατά τη διάρκεια ομιλίας του την περασμένη εβδομάδα, ανακοίνωσε ο γενικός Εισαγγελέας της χώρας Τάρεκ Σάαμπ.






Η κυβέρνηση κατηγορεί πολιτικούς της αντιπολίτευσης και ακτιβιστές από το εξωτερικό που τάσσονται κατά του Μαδούρο για το σχέδιο δολοφονίας του ηγέτη της χώρας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη γεμάτα με εκρηκτικά, κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής παρέλασης. Δεκατέσσερις άνθρωποι -μεταξύ των οποίων ένας βουλευτής και πολλοί νέοι- έχουν συλληφθεί μέχρι σήμερα ενώ άλλοι 20 ύποπτοι αναζητούνται. Ορισμένοι από αυτούς βρίσκονται στην Κολομβία και τις ΗΠΑ.

Ο Σάαμπ είπε ότι ο συνταγματάρχης Πέδρο Χαβιέρ Σαμπράνο Ερνάντες και ο στρατηγός Αλεχάντρο Πέρες Γκάμες οδηγήθηκαν την Δευτέρα ενώπιον δικαστηρίου. Δεν υπάρχουν προς το παρόν περισσότερες πληροφορίες για τους δύο κρατούμενους. Το υπουργείο Πληροφοριών δεν ανταποκρίθηκε σε ένα αίτημα του πρακτορείου Reuters για να σχολιάσει την υπόθεση.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος εναντίον του Μαδούρο οργανώθηκε από 11 άνδρες που είχαν στρατολογηθεί κατά τη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και εκπαιδεύτηκαν στην Κολομβία. Οι "χρηματοδότες" της επιχείρησης αυτής, από την Μπογκοτά και τη Φλόριντα, υποσχέθηκαν ότι θα δώσουον 50 εκατομμύρια δολάρια στην ομάδα και ότι θα εξασφαλίσουν τη διαμονή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντάλλαγμα για τη δολοφονία του Μαδούρο, σύμφωνα πάντα με τις αρχές.

Πηγή: ΑΠΕ- ΜΠΕ









iatropedia Η τροφική δηλητηρίαση προκαλείται από την κατανάλωση τροφίμων μολυσμένων με βακτήρια (όπως η σαλμονέλα ή το E. coli) και μπορεί να προκαλέσει έντονο κοιλιακό πόνο, εμετό και διάρροια. Τα συμπτώματα αυτά ξεκινούν κατά κανόνα λίγες ώρες μετά τη μόλυνση.
Αυτά είναι γνωστά, αλλά τώρα, ειδικοί αποκαλύπτουν τους πέντε βασικούς λόγους που οι άνθρωποι μπορεί να υποφέρουν από τροφική δηλητηρίαση.

Συγκεκριμένα, ερευνητές την Ασφάλεια των Τροφίμων, από την Βασιλική Εταιρεία Δημόσιας Υγείας (RSPH) της Αγγλίας αποκάλυψαν τα πιο συνηθισμένα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι στον χειρισμό και την επεξεργασία των τροφίμων.





Εκτός από το πιο διαδεδομένο και θεραπευτικό λάθος υγιεινής (να μην πλένετε τακτικά και επιμελώς τα χέρια σας) τα άλλα λάθη είναι:

“Φαίνεται εντάξει και μυρίζει καλά”
Ένα συχνό λάθος είναι ότι τα επικίνδυνα παθογόνα στα τρόφιμα πρέπει να είναι ανιχνεύσιμα μέσω όρασης, οσμής ή γεύσης. Στην πραγματικότητα, πολλά από τα πιο επιβλαβή και ευρέως διαδεδομένα παθογόνα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ασθένειες (μέχρι και θάνατο) ακόμα και σε ελάχιστες συγκεντρώσεις που δεν επηρεάζουν καθόλου τη γεύση, την εμφάνιση, την μυρωδιά ή την υφή του φαγητού.

Χρησιμοποιείτε το ίδιο σκεύος ή πηρούνι/μαχαίρι/λαβίδες για όλα
Πολλοί διαδίδουν παθογόνους οργανισμούς μέσω του εξοπλισμού στην κουζίνα, όταν μεταχειρίζονται το ωμό κρέας, ή το μαγειρεμένο κρέας ή μερικές φορές ακόμη και τις σαλάτες με τα ίδια όργανα (πηρούνια, μαχαίρια, λαβίδες κλπ).

Το χειρότερο πιθανό λάθος φυσικά είναι να χρησιμοποιείτε το ίδιο πηρούνι για να μεταχειριστείτε τα ωμά πουλερικά (π.χ. κοτόπουλο) και τα υπόλοιπα τρόφιμα στο τραπέζι σας.

Δεν διαχωρίζετε τα ωμά από τα έτοιμα προς κατανάλωση τρόφιμα
Οι ειδικοί για την ασφάλεια των τροφίμων αναφέρουν ότι πολλοί άνθρωποι δεν αναλογίζονται τους αυξημένους κινδύνους για δηλητηρίαση από τρόφιμα που έρχονται (ακόμα και με ελάχιστη) επαφή ωμού κρέατος με έτοιμα προς κατανάλωση τρόφιμα.

Το καμπυλοβακτήριο (Campylobacter) βρίσκεται στην εξωτερική συσκευασία του 5,7% των κοτόπουλων σούπερ μάρκετ, υπογραμμίζοντας τη σημασία του διαχωρισμού των τροφίμων από τη στιγμή που μπαίνουν ακόμα και στο καρότσι αγορών.

Το πώς πλένετε το ωμό κοτόπουλο
Το καμπυλοβακτήριο, το οποίο βρίσκεται σχεδόν στο 60% των δειγμάτων κοτόπουλου που εξετάζονται τακτικά από την RSPH, θα σκοτωθεί με το προσεγμένο μαγείρεμα, αλλά θα μπορούσε να εξαπλωθεί στις επιφάνειες της κουζίνας, όταν επιχειρείτε να το πλύνετε κάτω από τη βρύση.

Κατοικίδια στην κουζίνα
Αυτή είναι μια κοινή πρακτική στις οικιακές κουζίνες. Ακόμη και σε σπίτια όπου τα κατοικίδια ζώα δεν πλησιάζουν τους πάγκους της κουζίνας, μπορεί να εξαπλωθούν πάσης φύσεως παθογόνα. Το καλύτερο είναι να μην μπαίνουν ποτέ τα κατοικίδιά σας μέσα στην κουζίνα.





ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΑ ΠΟΥ ΕΣΠΕΥΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΣΟΥΝ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΚΥΝΗΤΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΝΑΝΔΡΟ ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΣ
Ο Ναύαρχος Μεζεβίρης Γρηγόριος (1891-1978) περιγράφει...

«Την 15η Αυγούστου 1940, ενώ βρισκόμουνα στην Αθήνα, ο Διευθυντής της Δ.Ρ.Υ.Ν. με πληροφορούσε τον τορπιλισμό και τη καταβύθιση της ΕΛΛΗΣ από άγνωστο υποβρύχιο. Κατέβηκα αμέσως στον Ναύσταθμο και έσπευσα να συναντήσω τον Αρχηγό του Στόλου, που είχε μόλις πληροφορηθεί το γεγονός.




Ήταν έξαλλος και φοβερά αγανακτισμένος κατά του Υφυπουργού. Παρά τους αιφνιδιαστικούς βομβαρδισμούς πολεμικών μας σκαφών που είχαν προηγηθεί, ένα από τα μεγαλύτερα πλοία του Στόλου είχε διαταχθεί να παραμείνει επί ώρες αγκυροβολημένο σε όρμο τελείως ανοικτό, για να μην διακοπεί η παράδοση των καλών ειρηνικών καιρών της συμμετοχής του Ναυτικού στη θρησκευτική τελετή της Τήνου! Φαίνεται, μάλιστα, ότι το Γ.Ε.Ν., για να μην διακινδυνεύσει την ΕΛΛΗ, είχε εισηγηθεί την αποστολή του α/τ «ΑΕΤΟΣ». Ο Υφυπουργός όμως, επέμενε να αποσταλεί το εύδρομο για την μεγαλοπρεπέστερη συμμετοχή του Ναυτικού στην τελετή. Τη στιγμή που η δολοφόνος τορπίλη έπληττε την ΕΛΛΗ, το πλοίο έφερε μεγάλο σημαιοστολισμό, το επιτελείο του φορούσε τη μεγάλη στολή για να συμμετάσχει στη τελετή και το άγημα ετοιμάζονταν να αποβιβαστεί στη στεριά για να αποδώσει τις τιμές. Σύμφωνα με παλιό έθιμο, στη Τήνο είχαν συρρεύσει χιλιάδες προσκυνητές που δεν φαντάζονταν ότι την εποχή εκείνη η θάλασσα έκρυβε πολλούς κινδύνους.
Ήδη, δικαιολογημένα, οι προσκυνητές αυτοί βρίσκονταν σε μεγάλη αγωνία για την ασφαλή επιστροφή τους. Αποφασίστηκε λοιπόν, να επιστρέψουν με νηοπομπή που θα συνόδευαν τα α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ» και «ΒΑΣ. ΟΛΓΑ». Τα αντιτορπιλικά απέπλευσαν από τον Ναύσταθμο το επόμενο πρωί, προκειμένου να ειδοποιηθούν οι εμπόλεμοι για την κίνηση αυτή και να αποφευχθεί νέα….παρεξήγηση. Ο Αρχηγός του Στόλου επέβαινε στο α/τ «ΒΑΣ. ΟΛΓΑ» και εγώ στο α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ». Κατά τον πλου είχαν ληφθεί τα συνήθη σε καιρό πολέμου μέτρα. Ενώ παραπλέαμε τη Σύρο φάνηκε, σε ύψος 2.000 μέτρων περίπου αεροσκάφος στο οποίο δεν διακρίνονταν χαρακτηριστικά εθνικότητας με κατεύθυνση προς το α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ». Διέταξα τον αξιωματικό πυροβολικού του πλοίου οι σκοπευτές των Α/Α να παρακολουθούν το αεροσκάφος και τα πυροβόλα να ετοιμαστούν για έναρξη πυρός. Σε λίγο, δέσμη οκτώ μικρών βομβών έπεφτε σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ», αμέσως το πλοίο άρχισε να βάλλει κατά του αεροσκάφους και διαταζόταν «πλους ελίγδην» με πάση ταχύτητα, προκειμένου να διαταραχθεί η σκόπευση του αεροσκάφους. Ακολούθησε η πτώση άλλων δυο δεσμών των οκτώ βομβών και η τελευταία έπεσε μερικές δεκάδες μέτρα από το πλοίο. Δυστυχώς η ισχυρή θαλασσοταραχή δυσκόλευε πολύ τη σκόπευση των πολυβόλων μας και παρά το εντατικό πυρ το αεροσκάφος δεν κτυπήθηκε, αλλά ανέβηκε σε μεγάλο ύψος και εξαφανίστηκε στον ορίζοντα.Κατά τον κατάπλου στην Τήνο, το α/τ «ΒΑΣ. ΟΛΓΑ» αγκυροβόλησε, ενώ για προστασία, το α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ» κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα γύρω από το αγκυροβόλιο. Κανένα από τα πλοία μας δεν διέθετε την εποχή εκείνη συσκευή εντοπισμού υποβρυχίων. Όπως εξακριβώθηκε, εκτός από την μοιραία τορπίλη που είχε βυθίσει την ΕΛΛΗ, είχαν βληθεί άλλες δυο τορπίλες που είχαν προσκρούσει στον κυματοθραύστη. Διαπιστώθηκε, από θραύσματα των τορπιλών που βρέθηκαν, ότι ήταν ιταλικής προέλευσης. Όσον αφορά το μικρό μας εύδρομο, το μόνο ίχνος του που βρήκαμε ήταν η άκρη του καταρτιού του που προεξείχε από τη θάλασσα.

Αποπλεύσαμε από την Τήνο τις πρώτες απογευματινές ώρες συνοδεύοντας τα πλοία των προσκυνητών και χωρίς άλλο επεισόδιο καταπλεύσαμε στον Πειραιά. Πλήθη κόσμου και μέλη της Κυβερνήσεως περίμεναν με αγωνία τον κατάπλου της νηοπομπής.

Μετά τη τελευταία αυτή εχθρική ενέργεια έγινε επί τέλους αντιληπτό ότι η επιθυμία μας να διατηρήσουμε την ουδετερότητα δεν ήταν από μόνη της αρκετή για να μας προφυλάξει από αιφνιδιασμούς και τραγικές εκπλήξεις. Επιβάλλονταν η λήψη προληπτικών μέτρων ασφάλειας. Διατάχθηκε η μεθόρμιση των πλοίων από τον Ναύσταθμο στον όρμο της Ελευσίνας, το μέγεθος του οποίου επέτρεπε τη διασπορά τους στο αγκυροβόλιο, για την αποφυγή ομαδικών καταστροφών σε περίπτωση αεροπορικής προσβολής. Αποφασίστηκε η τοποθέτηση ανθυποβρυχιακών φραγμάτων για την προστασία των λιμένων του Πειραιά και του Ναυστάθμου και ορισμένων εσωτερικών θαλασσίων οδών. Συμπληρώθηκαν τα μέτρα Α/Α άμυνας. Ανακλήθηκαν τα αντιτορπιλικά από την Μήλο και την Ναύπακτο και έγινε κινητοποίηση των πλοίων σε εφεδρεία.





newsbeast Ο δρ Τζον Κάλχουν πέρασε τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 παίζοντάς το Θεός σε πλάσματα που δεν καταλαβαίνουν από ανώτερα όντα και μεταφυσικές συλλήψεις.




Το ημερολόγιο έγραφε 9 Ιουλίου 1968 όταν οχτώ λευκά ποντικάκια τοποθετήθηκαν σε ένα παράξενο κουτί στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας του Μέριλαντ, ένα κουτί που έμοιαζε περισσότερο με δωμάτιο και ονομάστηκε «Σύμπαν 25».
Υγιή και καλοζωισμένα, τα ποντίκια είχαν όσα θα μπορούσαν να λαχταρήσουν ποτέ στη ζωή: φαΐ, νερό, ελεγχόμενες κλιματολογικές συνθήκες, εκατοντάδες φωλιές να διαλέξουν και ό,τι άλλο τράβαγε η καρδιά τους. Ούτε απειλητικούς χειμώνες, ούτε τρομακτικές γάτες, ούτε και ποντικοπαγίδες κοντολογίς.

Οι κάτοικοι του περίεργου αυτού Σύμπαντος αφέθηκαν μάλιστα ελεύθεροι και ανενόχλητοι από ανθρώπους με λευκές ποδιές, εκτός φυσικά από έναν άντρα και την ομάδα του που τους παρακολουθούσαν από ψηλά. Πάντα από ψηλά. Κι εκεί που πίστεψαν πιθανότατα πως ήταν τα πιο τυχερά ποντίκια του κόσμου, δεν γνώριζαν πως μέσα σε λίγα χρόνια τόσο αυτά όσο και οι απόγονοί τους θα ήταν όλα τους νεκρά.


Διδάκτορας βιολογίας, ο δρ Κάλχουν είχε περάσει χρόνια ασχολούμενος με τρωκτικά σε ερευνητικό επίπεδο. Η μικρή αποικία που είχε στην πίσω αυλή του σπιτιού του δεν αναπαραγόταν όμως με τους ρυθμούς που περίμενε, κι έτσι θεώρησε πως ήταν το στρες της αιχμαλωσίας αυτό που εμπόδιζε τα ποντίκια να πληθύνουν.

Ο επιστήμονας έμοιαζε πάντως έκπληκτος: τα τρωκτικά της οικίας του είχαν τα πάντα, κι όμως δεν φαινόταν να αρέσκονται σε αυτό τον τρόπο ζωής! Η δεύτερη και μεγαλύτερη απόπειρά του, μια σωστή μητρόπολη ποντικιών που έφτιαξε στον αχυρώνα του, έπιασε επιστημονικά και μέχρι το 1954 εκτελούσε τα πειράματά του κάτω από την αιγίδα του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ, καθώς όλοι θεώρησαν πως θα μπορούσαμε ως ανθρωπότητα να αποκομίσουμε πολύτιμες γνώσεις παρακολουθώντας τις κοινότητες των ποντικιών.

Οι μικροσκοπικές του πόλεις ήταν πια ακόμα πιο ευρύχωρες, ακόμα αποτελεσματικότερες: τα ποντίκια είχαν τώρα παιχνίδια, καινοτόμες φωλιές με όλα τα καλούδια και ό,τι δεν είχαν σκεφτεί ποτέ πως θα χρειάζονταν στη ζωή τους. Κι όμως, κάθε μα κάθε φορά ο παράδεισος των ποντικιών καταποντιζόταν! Τα τρωκτικά αρνούνταν να αναπαραχθούν: «Δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής από τις συμπεριφορικές επιπτώσεις της αύξησης της πληθυσμιακής πυκνότητας», γράφει σχετικά ο Καλχούν σε μια από τις πρώιμες εργασίες του.

Ακόμα και το Σύμπαν 25, ο μεγαλύτερος παράδεισος τρωκτικών που έβλεπε ποτέ ο κόσμος, δεν μπορούσε να αποδράσει από την πεπατημένη. Ο πληθυσμός των 8 τρωκτικών έφτασε σε λίγους μήνες τα 620 μέλη, όταν και άρχισε η πτώση της αποικίας, παρά το γεγονός ότι μπορούσε να στεγάσει χιλιάδες ενοίκους.
Οι νέες γενιές δεν μπορούσαν να βρουν ταίρι ή τη θέση τους στην ιεραρχία. Τα θηλυκά που απέμεναν μόνα στη ζωή αποσύρονταν στα απομονωμένα πάνω κελιά και ζούσαν αποκομμένα από την υπόλοιπη κοινότητα. Όσο για τα μοναχικά αρσενικά, αυτά συνωστίζονταν στο κέντρο της αποικίας και έκαναν επιθέσεις το ένα στο άλλο. Όσα είχαν κάνει οικογένειες, προσπαθούσαν να προστατεύσουν τα μικρά τους από τις επιθέσεις των περιθωριοποιημένων τρωκτικών. Μόνο παράδεισος δεν ήταν η αποικία.

Τον Μάιο του 1970, λίγο λιγότερο από δυο χρόνια από την έναρξη του πειράματος, γεννήθηκε το τελευταίο μωρό της αποικίας. Μέχρι το 1973, είχε ψοφήσει και το τελευταίο ποντίκι του Σύμπαντος 25. Ο επιστήμονας δημοσίευσε τα αποτελέσματά του σε μια εργασία γεμάτη με βιβλικές αναφορές και μεγαλόστομες φιοριτούρες, ενδιαφέρον παρουσιάζουν πάντως οι αναλογίες που είδε με την κοινωνία των ανθρώπων.

«Και τα δύο είδη», λέει για τα ποντίκια και τους ανθρώπους, «είναι τρωτά σε δύο είδη θανάτου: αυτόν του πνεύματος και αυτόν του σώματος». Ο επιστήμονας θεώρησε πως μια σειρά από τα δεινά που έπληξαν την αποικία των τρωκτικών είναι τα ίδια που μαστίζουν και τις ανθρώπινες κοινότητες: ο υπερπληθυσμός, η υπερδιέγερση και η επαφή με τον ξένο.

Τα εξαγόμενα του Καλχούν μπήκαν στο στόμα συντηρητικών γερουσιαστών και αντιδραστικών δυνάμεων. Μια τέτοια εφημερίδα αποκάλεσε τη Νέα Υόρκη, το χωνευτήρι των πολιτισμών, σωστό «συμπεριφορικό υπόνομο», δανειζόμενη τη φράση του Κάλχουν. Οι επόμενες αποικίες τρωκτικών του οποίου έδιναν έμφαση στην ψυχαγωγία και την «πνευματική αφύπνιση» των ενοίκων τους, αν και κανείς δεν νοιαζόταν πια για τις περιπέτειες των ποντικιών που λειτουργούσαν ως υπόδειγμα για την εξαγωγή συμπερασμάτων για τους ανθρώπους.


Όλοι αρέσκονται στη διάγνωση και όχι στη θεραπεία, παραπονιόταν ο δρ Κάλχουν που υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τα πειράματά του το 1986 και πέθανε εννιά χρόνια αργότερα μόνος και ξεχασμένος. Υπήρχε όμως κάποιος που είδε θετικότερα τα πειράματα του ακαδημαϊκού, ένας συγγραφέας ονόματι Ρόμπερτ Ο’Μπράιεν.

Έχοντας επισκεφτεί τα εργαστήρια του δρος, ο συγγραφέας έγραψε την «Κυρία Φρίσμπι και τους μεταλλαγμένους αρουραίους», χαρίζοντας μια ανάρπαστη στις ΗΠΑ και τον αγγλόφωνο κόσμο παιδική σειρά…






«Καημένε Αθανασόπουλε, τι σου “μελλε να πάθεις, από κακούργα πεθερά, τα νιάτα σου να χάσεις», τραγουδούσαν οι ρεμπέτες το 1931. Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν «Κακούργα Πεθερά» και βασίστηκε στη δολοφονία του Δημήτρη Αθανασόπουλου το 1931, μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή.




Ο Δημήτρης Αθανασόπουλος ήταν ένας πλούσιος εργολάβος, παντρεμένος με μια πανέμορφη 25χρονη, τη Φούλα Κάστρου. Το ζευγάρι φαινομενικά ήταν πολύ ταιριαστό και είχαν τέσσερα παιδιά, απ” τα οποία δυστυχώς επέζησε μόνο ένα, το μικρότερο, ο Δημήτρης.

Η καθημερινή ζωή της οικογένειας, όμως, ήταν πολύ διαφορετική από το «φαίνεσθαι». Ο Δημήτρης ήταν ένας αθεράπευτος γυναικάς, που κακοποιούσε σεξουαλικά τη νεαρή γυναίκα του. Οι κάκιστες γλώσσες, τον κατηγορούσαν, ότι είχε ερωτική σχέση και με τη μητέρα της γυναίκας του.

Μάλιστα, υποστήριζαν, ότι η σχέση με την πεθερά του, είχε ξεκινήσει πριν το γάμο του. «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα», θα έλεγε η Σαπφώ Νοταρά, αν μάθαινε για το «σπιτικό» των Αθανασόπουλων. Και η τιμωρία, όπως και στην περίπτωση της ακόλαστης βιβλικής πόλης, δεν άργησε να έρθει.

Στις 4 Ιανουαρίου του 1931, ο Αθανασόπουλος είχε φτάσει σε έξαλλη κατάσταση κι είχε κακοποιήσει τη γυναίκα του χειρότερα από ποτέ. Εκείνη έφυγε απ’ το σπίτι κρυφά και ζήτησε βοήθεια απ’ τη μητέρα της. Η «κακούργα πεθερά», όπως αναφέρεται στο τραγούδι, ανάστατη για την κατάσταση της κόρης της, ανέλαβε δράση.

Έπεισε τον ανιψιό της, Δημήτρη Μοσκιό, να πυροβολήσει τον Αθανασόπουλο στο κρεβάτι του, στις 5 Ιανουαρίου του 1931. Η Κάστρου δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να τον πείσει, να πάρει μέρος στο έγκλημα. Ο Μοσκιός ήταν ένας απ’ τους πάμπολλους θαυμαστές της Φούλας και είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

Αφού σιγουρεύτηκαν ότι ο Αθανασόπουλος ήταν νεκρός, αποφάσισαν να κάψουν το πτώμα του, για να εξαφανίσουν τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Έτσι κι έκαναν, με τη βοήθεια της υπηρέτριας, Γιαννούλας Μπέλλου. Μόνο που δεν υπολόγισαν τη φοβερή μυρωδιά της καμένης σάρκας. Φοβήθηκαν ότι θα τους έπαιρναν είδηση οι γείτονες και σταμάτησαν.

Επέλεξαν λοιπόν, να τεμαχίσουν το πτώμα και να το πετάξουν κομμάτι κομμάτι στο ρέμα του Ιλισσού. Η τύχη, όμως, δεν ήταν με το μέρος τους. Τα πακέτα που περιείχαν το διαμελισμένο πτώμα, ανακαλύφθηκαν πολύ γρήγορα από έναν περαστικό.

Εξίσου γρήγορα ξεσκεπάστηκε όλο το έγκλημα. Σύζυγος και πεθερά καταδικάστηκαν σε θάνατο, η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου καταδικάστηκε σε ισόβια και ο Μοσκιός σε κάθειρξη 20 ετών. Προφανώς το δικαστήριο του αναγνώρισε ελαφρυντικά, λόγω της ψυχολογικής του κατάστασης.
Για τα μάτια της Φούλας

Η ομορφιά της Φούλας ήταν καταλυτική. Με τα κάλη της, «μάγεψε» τον διευθυντή των φυλακών και η ζωή της έγινε άνετη. Το ίδιο ίσχυε και για τη μάνα της. Τελικά η θανατική καταδίκη μετατράπηκε σε δεκαετή φυλάκιση και το 1941, μάνα και κόρη είναι πάλι ελεύθερες.

Η Φούλα «καλοπαντρεύτηκε» για δεύτερη φορά. Ο δεύτερος γάμος ήταν με τον Συνταγματάρχη Αγαπητό Κομήτη και κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής της, το 1971. Η υπόλοιπη οικογένεια δεν είχε τόσο ευχάριστο τέλος. Η μητέρα της, Άρτεμις Κάστρου, πέθανε το 1956 και ο Δημήτρης Μοσκιός εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο, όπου και πέθανε λίγο αργότερα. Αν και η Φούλα ήταν θύμα οικογενειακής βίας, η κοινωνία την αντιπάθησε, καθώς το έγκλημα ήταν στυγερό και προκάλεσε αληθινό σοκ και όχι αυτό που καταχρηστικά συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι.

«Κακούργα πεθερά»
Από το στυγερό έγκλημα, που συγκλόνισε την αθηναϊκή κοινωνία του 1931, εμπνεύστηκε ο Ιάκωβος Μοντανάρης και έγραψε του στίχους του τραγουδιού, που εξιστορούν το γεγονός. Η μουσική είναι του Μάρκου Βαμβακάρη.






Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας, η ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γιορτάζεται κάθε χρόνο στην Ελλάδα με κατανυκτικές λειτουργίες, πανηγύρια, ενώ δε λείπουν τα έθιμα και οι οι παραδόσεις, που αναβιώνουν σε κάθε άκρης της χώρας τέτοια μέρα κάθε χρόνο.





Μοναστήρια και εκκλησίες κατακλύζονται από χιλιάδες πιστούς, οι οποίοι συμμετέχουν με βαθιά συγκίνηση στις εκδηλώσεις που τιμούν την χάρη Της Παναγίας.


Ερημικά εξωκλήσια αποκτούν ζωή και πολλά είναι τα νησιά και οι επαρχιακές πόλεις, που τιμούν την παράδοση με έθιμα παλαιότερων γενεών.
Μερικά από τα πιο γνωστά έθιμα του Δεκαπενταύγουστου παρουσιάζονται παρακάτω


Πάτμος: Ο Επιτάφιος της Παναγίας

Στο νησί της Ορθοδοξίας και στο ιστορικό μοναστήρι της Αποκάλυψης, οι μοναχοί κάνουν περιφορά του επιταφίου της Παναγίας, ένα έθιμο που έχει βυζαντινές καταβολές. Ο χρυσοποίκιλτος επιτάφιος περνά από τα σοκάκια του νησιού και οι πιστοί σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα ακολουθούν την μεγαλόπρεπη πομπή.


Νίσυρος: Οι Εννιαμερίτισσες

Το Νιάμερο της Παναγιάς γιορτάζεται στη Νίσυρο από τις 6 Αυγούστου. Πρωταγωνίστριες του εθίμου είναι οι μαυροντυμένες Εννιαμερίτισσες γυναίκες, οι οποίες για εννέα μέρες μένουν στο μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιανής, ακολουθούν ένα αυστηρό πρόγραμμα νηστείας και κάθε μέρα κάνουν 300 μετάνοιες. Παράλληλα, είναι υπεύθυνες για την καθαριότητα του χώρου και ων ιερών σκευών.

Ανήμερα της Παναγίας οι Εννιαμερίτισσες κρατούν δίσκους με κόλλυβα και προπορεύονται της πομπής της λιτάνευσης της εικόνας από τους ιερείς, οι οποίοι την οδηγούν στο χωριό για να ευλογήσει το πανηγύρι. Οι γυναίκες αποσύρονται μόνο όταν ξεκινήσει το γλέντι με τον τοπικό χορό της “κούπας”.

Λειψοί: Ανοιξιάτικα κρινάκια ανθίζουν


Μια σπάνια και μοναδική εικόνα της Παναγίας φιλοξενείται στην εκκλησία της Παναγίας του Χάρου στους Λειψούς. Σε αυτήν απεικονίζεται η Παναγία να κρατά τον Εσταυρωμένο, αντί για το Θείο Βρέφος, όπως συνηθίζεται. Το έθιμο εδώ κρατά από το 1943 όταν οι πιστοί τοποθετούσαν την άνοιξη κρινάκια γύρω από την εικόνα, τα οποία ξεραίνονται και ανθίζουν και πάλι τον Αύγουστο.


Κεφαλλονιά: Τα φιδάκια της Παναγίας


Τα “φιδάκια της Παναγίας” είναι ένα μοναδικό φαινόμενο, που εμφανίζεται κάθε χρόνο το Δεκαπενταύγουστο στην Παναγιά της Φιδούς, στον Μαρκόπουλο Κεφαλλονιάς. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται για να δει από κοντά αυτά τα μικρά φιδάκια, που βγαίνουν από το καμπαναριό και μεταφέρονται στο προαύλιο του ναού. Σύμφωνα με την παράδοση φέρνουν καλή τύχη στο νησί και όσους τα αγγίξουν.


Παλαιόπυργος Πωγωνίου: Τα “ντολιά” είναι ένα ξεχωριστό έθιμο


Το πανηγύρι στον Παλαιόπυργο Πωγωνίου έχει άρωμα παράδοσης, αφού μετά το μεσημεριανό φαγητό που προσφέρεται στο προαύλιο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ακολουθούν τα “ντολιά”, δηλαδή οι εντολές. Κάποιος από τους μεγαλύτερους κατοίκους του χωριού ορίζεται “ντολής πασάς” και αφού πάρει ένα ποτήρι με κρασί, το τσουγκρίζει με έναν παρευρισκόμενο.

Το έθιμο ορίζει να πιει τρία ποτήρια κρασί ή τρεις γουλιές και κάθε φορά που πίνει πρέπει να κάνει μια αφιέρωση σε τρία διαφορετικά άτομα, με τη συνοδεία της ζωντανής μουσικής. Αμέσως μετά οι υπόλοιποι με τη σειρά που ορίζει ο “ντολή πασάς” θα αφιερώσουν τις ευχές τους σε όποιο πρόσωπο επιθυμούν, πάντα υπό τους ήχους ενός τραγουδιού.

Σκοπός του εθίμου είναι να συμφιλιωθούν τυχόν παρεξηγήσεις μεταξύ των χωριανών και να είναι όλοι αγαπημένοι. Το βράδυ ακολουθεί παραδοσιακό πανηγύρι με τοπικές ενδυμασίες και Πωγωνήσιους χορούς, που κρατούν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Κουφονήσια: Με τα καΐκια στην Παναγιά

Με μοναδικό τρόπο τιμούν την Παναγίας στο εκκλησάκι της στο Κάτω Κουφονήσι οι ντόπιοι και οι επισκέπτες του νησιού. Μετά τη λειτουργία και την προσφορά φαγητού από τους κατοίκους πραγματοποιείται παραδοσιακά ένας ιδιότυπος αγώνας δρόμου, με τα καΐκια που μεταφέρουν τον κόσμο στο Πάνω Κουφονήσι να προσπαθούν να περάσουν το ένα το άλλο.

Επιστρέφοντας το γλέντι ξεκινά στα μαγαζιά του νησιού, με τη μουσική, τα θαλασσινά εδέσματα και το κρασί να κρατούν το κόσμο εκεί μέχρι το πρωί.

Σιάτιστα: Οι καβαλάρηδες προσκυνητές

Ένα έθιμο, που έχει τις ρίζες του στην τουρκοκρατία, είναι αυτό των καβαλάρηδων προσκυνητών. Εκείνη την περίοδο ήταν η ευκαιρία των σκλαβωμένων να δείξουν τη λεβεντιά τους και τον πόθο τους για λευτεριά

Την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, οι καβαλάρηδες σχηματόζοντας μεγάλες παρέες με στολισμένα άλογα κατευθύνονται στο μοναστήρι του Μικροκάστρου, προσκυνούν την εικόνα και επιστρέφουν στο χωριό για γλέντι και χορό ως το πρωί.

Οι πλατείες της Χώρας και της Γεράνειας είναι στο επίκεντρο των εορτασμών, ενώ και οι γειτονιές της Σιάτιστας αντηχούν από τους ήχους της μουσικής.

Πυργί Χίου: Πυργούσικος χορός


Σε ένα από τα διάσημα Μαστιχοχώρια της Χίου, το Πυργί, με την ιδιαίτερη ασπρόμαυρη διακόσμηση των σπιτιών του, υπάρχουν 50 εκκλησίες.

Το Δεκαπενταύγουστο μετά τη λειτουργία στην εκκλησία της Παναγίας, το πανηγύρι μεταφέρεται στην πλατεία, όπου την τιμητική του έχει ο παραδοσιακός “Πυργούσικος” χορός, με τον γρήγορο και χαρούμενο σκοπό του να παρασέρνει τους πιστούς.

Πάρος: Καΐκια με αναμμένα δαδιά κάνουν τη νύχτα μέρα

Ο παλαιοχριστιανικός ναός της Εκαντονταπυλιανής στην Παροικιά της Πάρου είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές εκκλησίες του Αιγαίου. Η παράδοση λέει ότι ο ναός χτίστηκε μετά από ένα τάμα που έκανε η Αγία Ελένη και σήμερα η εκκλησία αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους και πιο καλοδιατηρημένους ναούς. Στη γιορτή της Παναγίας πλήθος πιστών καταφθάνει για να προσκυνήσει την εικόνα του 17ου αιώνα, αλλά και να συμμετάσχει στις εορταστικές εκδηλώσεις. Υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής, το ντόπιο κρασί ρέει άφθονο και οι παριανοί μεζέδες έχουν την τιμητική τους.

Το εντυπωσιακό στοιχείο των εορτασμών όμως έρχεται από τη θάλασσα, όπου δεκάδες καΐκια καταφθάνουν στο λιμάνι της Νάουσας, με τους πιστούς μέσα σε αυτά να κρατούν αναμμένα δαδιά. Το φαντασμαγορικό θέαμα κορυφώνεται με νησιώτικους χορούς και γλέντι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Κάρπαθος: Παράδοση και κατάνυξη στην Όλυμπο

Η Όλυμπος, ένα από τα πιο παραδοσιακά χωριά των Δωδεκανήσων, είναι γνωστή για την αγάπη και την προσήλωση των κατοίκων της στην παράδοση. Οι λειτουργίες του Δεκαπενταύγουστου στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το πένθος, που χαρακτηρίζει αυτή τη γιορτή του χριστιανισμού και το ίδιο στοιχείο διατηρείται και στις εκδηλώσεις της ημέρας.

Το έθιμο του Κάτω Χορού αναβιώνει κάθε χρόνο σε κλίμα βαθειάς κατάνυξης με τους οργανοπαίκτες να παίζουν έναν αργόσυρτο ρυθμό και τους άντρες, που έχουν ένα κομμάτι βασιλικού στο πέτο τους να τραγουδούν, με τη συνοδεία λαούτου και λίρας. Ο αργός χορός με το σταθερό βήμα ξεκινά με τις γυναίκες του χωριού, οι οποίες φορούν την παραδοσιακή γιορτινή φορεσιά της Ολύμπου και κρατά για ώρες.





Καλαρρύτες: Η “απλάδα” και ο παραδοσιακός χορός


Στο χωριό Καλαρρύτες, γνωστό και ως “Αετοφωλιά” της Ηπείρου, αφού είναι χτσιμένο στα 1.200 μέτρα υψόμετρο, γιορτάζουν την Παναγία στις 15 Αυγούστου με μεγάλη λαμπρότητα. Μετά το τέλος της λειτουργίας ακολουθεί αρτοκλασία με σιτάρι, η λεγόμενη “απλάδα” και στη συνέχεια οι πιστοί χορεύουν τον παραδοσιακό χορό, χωρισμένοι σε ζώνες, που η πρώτη περιλαμβάνει μόνο άνδρες και οι επόμενες τρεις γυναίκες. Χορεύουν ως επί το πλείστον ηπειρώτικο τσάμικο. Το απόγευμα, την ώρα του χορού, γίνεται η περιφορά της εικόνας της Παναγίας.





Τα λόγια υποστήριξης του Χαν προς τον Τούρκο πρόεδρο δεν μπορεί να αποτελέσουν έκπληξη. Υπήρξε σφοδρός επικριτής των ΗΠΑ, κατηγορώντας την Ουάσινγκτον ότι αντιμετωπίζει το «Πακιστάν ως αποθήκη»





Ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός του Πακιστάν, Ιμράν Καν, υποστήριξε τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ η Τουρκία έχει εισέλθει για τα καλά στη χειρότερη διπλωματική κρίση με τις ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια.

Μπορεί να έχει εκλεγεί μόλις πρόσφατα, αλλά ο Καν -ο οποίος υπήρξε ισχυρός επικριτής της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ καθ 'όλη τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας- έστειλε μήνυμα υποστήριξης προς τον τουρκικό λαό και τον Ερντογάν με ένα tweet σήμερα.

"Εκ μέρους του λαού του Πακιστάν και εμού, θέλω να ξέρει ο πρόεδρος Ερντογάν και ο λαός της Τουρκίας, ότι προσευχόμαστε για την επιτυχία τους στην αντιμετώπιση των σοβαρών οικονομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν, καθώς πάντοτε διαδέχθηκαν τις αντιξοότητες στην ένδοξη ιστορία τους», έγραψε ο Καν.




ΓΙΑ ΝΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ...

Ads Place 970 X 90

ΚΟΣΜΟΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ