Στις 24 Σεπτεμβρίου, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κατηγόρησε ευθέως τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι «...
Στις 24 Σεπτεμβρίου, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κατηγόρησε ευθέως τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι «κατέχει παράνομα τη βόρεια Κύπρο» και αναφέρθηκε παράλληλα στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Η Άγκυρα αντέδρασε έντονα στις δηλώσεις του.
Μία ημέρα αργότερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε από το ίδιο βήμα ότι έχουν περάσει 52 χρόνια από την τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου, επαναλαμβάνοντας ως ελληνικό στόχο την επανένωση του νησιού, «απαλλαγμένου από δυνάμεις κατοχής», στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Αυτά ήταν αρκετά για τους τούρκους ώστε να επανακάμψουν τα σενάρια για ελληνοισραηλινή εφόρμηση στα κατεχόμενα της Κύπρου, που ήδη σχεδιάζεται, με την τουρκία να παρακολουθεί με προβληματισμό την ποιοτική αναβάθμιση του άξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ και την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου μέσω της αμυντικής συνεργασίας με το Ισραήλ, η οποία έχει μεταβάλει τους όρους ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το θέμα όμως δεν είναι τι γράφουν τα τουρκικά ΜΜΕ μέσα στον πανικό τους, αλλά τι γράφουν ελλαδίτικα και ισραηλινά μέσα με ενυπόγραφα άρθρα γνωστών αναλύτων που όχι μόνο δεν διαψεύδουν τα τουρκικά σενάρια, αλλά τα ενισχύουν με την επιχειρηματολογία τους.
Όπως ο γνωστός συνεργάτης του Νίκου Χατζηνικολάου στο enikos.gr, Χρήστος Μαζανίτης, που και εμπειρία διαθέτει και ξέρει να αποφεύγει τις "κακοτοπιές" και τις υπερβολές που θα μπορούσαν να τον εκθέσουν... Μάλιστα όχι απλά αναφέρεται στο σενάριο που οι τούρκοι παίζουν για την ελληνοισραηιλινή επέμβαση στα κατεχόμενα, αλλά καταθέτει και το νομικό και ιστορικό υπόβαθρο που δικαιολογούν μια τέτοια στρατιωτική παρέμβαση...
Γράφει Λοιπόν...
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχει επανειλημμένα και με απόλυτη σαφήνεια επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της τουρκικής κατοχής στα βόρεια εδάφη της Κύπρου, αποδομώντας πλήρως τα πολυετή αφηγήματα της Άγκυρας περί δήθεν «ειρηνευτικής αποστολής» ή «προστασίας των μειονοτήτων». Σε αντίθεση με τις φαντασιώσεις του τουρκικού εθνικισμού και τις μονομερείς αξιώσεις περί δύο κρατών, τα κατεχόμενα εδάφη δεν αποτελούν αναγνωρισμένη οντότητα ούτε στον χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ούτε στη συνείδηση της διεθνούς νομιμότητας.
Αντιθέτως, τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το σύνολο της παγκόσμιας κοινότητας καταδικάζουν απερίφραστα την τουρκική εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη βίαιη στρατιωτική κατοχή. Αυτό ακριβώς το αδιαμφισβήτητο νομικό και πολιτικό πλαίσιο είναι που τρέμει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το τουρκικό επιτελείο. Στο υποθετικό σενάριο μιας δυναμικής δράση ή ακόμη κι ενός αιφνιδιαστικού πλήγματος στα κατεχόμενα από ελληνοϊσραηλινές δυνάμεις, η Τουρκία γνωρίζει εκ των προτέρων ότι κανείς απολύτως δεν πρόκειται να σταθεί στο πλευρό των «Αττίλων».
Ούτε οι παραδοσιακοί σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ ούτε οι μεγάλες δυνάμεις θα προσφέρουν διπλωματική ή στρατιωτική κάλυψη σε μια χώρα που διατηρεί κατοχικά στρατεύματα κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου. Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα βρεθεί απομονωμένη διεθνώς, μετρώντας βαριές στρατιωτικές απώλειες, βλέποντας το εθνικό της γόητρο να καταρρακώνεται ανεπανόρθωτα και με την παγκόσμια κοινότητα να παρακολουθεί απαθής ή ακόμα και θετική στην τιμωρία του παραβάτη.
Η «Γαλάζια Συμμαχία»
Η βαθιά ανησυχία στην Τουρκία δεν πηγάζει μόνο από το διπλωματικό πεδίο, αλλά κυρίως από τη θεαματική και ποιοτική ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου μέσω της αμυντικής συνεργασίας με το Ισραήλ.
Απέναντι στα φληναφήματα της «γαλάζιας πατρίδας», Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος έχουν συστήσει την «Γαλάζια Συμμαχία». Η διαφορά των «δύο» είναι ότι το πρώτο αποτελεί τουρκική ονείρωξη ενώ το δεύτερο υπαρκτό στρατηγικό συνασπισμό, με δομή, στόχευση και απτά αποτελέσματα.
Η απόκτηση προηγμένων ισραηλινών οπλικών συστημάτων αιχμής, πυραυλικών τεχνολογιών υψηλής ακρίβειας, σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων και δορυφορικών δυνατοτήτων έχει μεταβάλει άρδην τους όρους του παιχνιδιού στο πεδίο της μάχης της Ανατολικής Μεσογείου.
Ελλάδα και Κύπρος διαθέτουν πλέον τη δυνατότητα να επιβάλουν απόλυτη απαγόρευση πρόσβασης και στρατηγική κυριαρχία στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο της ευρύτερης περιοχής. Τα ισραηλινής κατασκευής περιφερόμενα πυρομαχικά, τα προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου που ενσωματώνονται στα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη και στις σύγχρονες φρεγάτες, καθώς και η στενή διασύνδεση των κέντρων επιχειρήσεων των τριών χωρών δημιουργούν έναν αδιαπέραστο θόλο ασφαλείας. Η τουρκική αεροπορία, εγκλωβισμένη σε τεχνολογική υστέρηση έναντι αυτού του συνδυασμένου ελληνοϊσραηλινού πλέγματος, δεν θα μπορούσε ούτε καν να προσεγγίσει την περιοχή της Κύπρου χωρίς να αντιμετωπίσει καταστροφικές συνέπειες και μαζικές απώλειες.
Το «δόγμα των δυόμισι πολέμων»
Το μεγαλύτερο στρατηγικό αδιέξοδο της Τουρκίας εντοπίζεται στο γεγονός ότι το περίφημο «δόγμα των δυόμισι πολέμων», επί του οποίου θεωρητικά προετοίμαζε τις Ένοπλες Δυνάμεις της επί δεκαετίες, έχει αποδειχθεί μια κούφια θεωρία στα χαρτιά. Στην πράξη, η γειτονική χώρα είναι ήδη εγκλωβισμένη σε πολλαπλά και αιμοβόρα ανοιχτά μέτωπα που απομυζούν συστηματικά τις δυνάμεις της, αφήνοντάς την ευάλωτη σε στρατηγικά αδιέξοδα.
Η συνεχιζόμενη στρατιωτική εμπλοκή στο βόρειο Ιράκ κατά των Κούρδων ανταρτών, η διαρκής και πολυδάπανη παρουσία στη βόρεια Συρία, καθώς και η εσωτερική οικονομική και κοινωνική αποσάθρωση έχουν εξαντλήσει τις αντοχές του τουρκικού στρατού. Σε όλα αυτά προστίθεται η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Η έλλειψη κρίσιμων ανταλλακτικών, τα σοβαρά προβλήματα στον εκσυγχρονισμό του στόλου των F-16 και η αδυναμία απόκτησης προηγμένων δυτικών μαχητικών αεροσκαφών την αφήνουν επικίνδυνα ευάλωτη.
Εάν η Άγκυρα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα ταυτόχρονο μέτωπο με το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο, πέραν της απόλυτης αδυναμίας της να υπερασπιστεί τα κατεχόμενα εδάφη, έρχεται αντιμέτωπη με έναν εφιάλτη που κανένας Τούρκος επιτελής δεν τολμά να σχεδιάσει: την ολική κατάρρευση του μετώπου και την απώλεια κυριαρχικών εδαφών, ακόμα και εντός της ίδιας της Μικράς Ασίας.
Η ψευδαίσθηση των τουρκικών drones
Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους που καλλιεργεί συστηματικά η τουρκική προπαγάνδα είναι η δήθεν παντοδυναμία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών της. Η πραγματικότητα, ωστόσο, στο σύγχρονο πεδίο των μαχών υψηλής τεχνολογίας αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Τα τουρκικά drones, τα οποία διαφημίζονται ως game-changers από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, στηρίζονται σε δυτικά εξαρτήματα και υστερούν δραματικά σε ανθεκτικότητα απέναντι σε σύγχρονα ολοκληρωμένα συστήματα αεροπορικής άμυνας και ηλεκτρονικού πολέμου.
Για την ακρίβεια, όπως έχει αποδειχθεί από τις πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις και τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι δυνατότητες και η αποτελεσματικότητα των τουρκικών UAVs υπολείπονται ακόμη και του επιπέδου αντίδρασης και πληγμάτων που επιδεικνύουν ασύμμετρες δυνάμεις, όπως οι Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. Ένα τουρκικό οπλοστάσιο βασισμένο κυρίως σε μαζική παραγωγή φθηνών drones δεν έχει καμία τύχη απέναντι σε έναν πολυστρωματικό αντιαεροπορικό θόλο ισραηλινής και ελληνικής τεχνολογίας. Η Τουρκία γνωρίζει πως σε μια ευθεία σύγκρουση, οι «ναυαρχίδες» της τεχνολογίας της θα καταρριφθούν σαν χάρτινοι πύργοι σε ελάχιστα λεπτά, αφήνοντας τις ένοπλες δυνάμεις της τυφλές και ανήμπορες να αντιδράσουν αποτελεσματικά.
Γεωπολιτικός στραγγαλισμός
Καθώς οι περιφερειακές ισορροπίες μετατοπίζονται αποφασιστικά εις βάρος της Τουρκίας, για τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης το ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής αναμέτρησης στην Κύπρο παύει να αποτελεί θεωρητικό σενάριο και μετατρέπεται σε υπαρκτό φόβο. Ένα σενάριο που αποτελεί αντικείμενο προβληματισμού και για την τουρκική ηγεσία. Η Άγκυρα κάνει λόγο για γεωπολιτική περικύκλωση, η οποία βλέπει να ολοκληρώνεται μέσα από τη «Γαλάζια Συμμαχία» Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, η οποία βλέπει ότι διαθέτει τα μέσα, τη νομιμοποίηση και τη βούληση να επιβάλει τη διεθνή νομιμότητα.
Η Τουρκία γνωρίζει ότι οποιαδήποτε λανθασμένη κίνηση ή αλαζονική αντίδραση στα κατεχόμενα θα μπορούσε να πυροδοτήσει εξελίξεις που να σημάνουν ακόμη και το τέλος της κατοχικής παρουσίας στο νησί. Οι υποστηρικτές αυτού του σεναρίου υπερθεματίζουν ότι το κόστος μιας τέτοιας σύγκρουσης θα είναι καταστροφικό για το τουρκικό κράτος, διαλύοντας οριστικά τα όνειρα για περιφερειακή ηγεμονία και αφήνοντας την Άγκυρα απομονωμένη, οικονομικά γονατισμένη και στρατιωτικά εξευτελισμένη μπροστά στην ισχύ του ελληνοϊσραηλινού άξονα.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.