18 Σεπτεμβρίου 1834: Η Αθήνα ορίζεται επίσημη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους από τον βασιλιά Όθωνα.

  Η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα αποτέλεσε κομβικό σημείο για τη διαμόρφωση του σύγχρονου ελληνικού κράτους Αν και το...

 

Η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα αποτέλεσε κομβικό σημείο για τη διαμόρφωση του σύγχρονου ελληνικού κράτους

Αν και το σχετικό Βασιλικό Διάταγμα υπ' αριθμ. 36 υπογράφηκε σαν σήμερα στο Ναύπλιο, η επίσημη εγκατάσταση των αρχών στην Αθήνα έγινε λίγους μήνες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 1834

Το Ναύπλιο θεωρούνταν προσωρινή λύση, καθώς ήταν γεωγραφικά περιορισμένο και φορτισμένο από τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Στη συζήτηση για τη νέα πρωτεύουσα έπεσαν στο τραπέζι πολλές υποψηφιότητες: 

Κόρινθος: Προτάθηκε έντονα λόγω της στρατηγικής της θέσης στον Ισθμό, που διευκόλυνε το εμπόριο.

Μέγαρα, Άργος, Σύρος και Αίγινα: Είχαν επίσης υποστηρικτές για οικονομικούς ή γεωγραφικούς λόγους.
Κινητή Πρωτεύουσα: Υπήρξε ακόμη και η σκέψη από μέλη της Αντιβασιλείας η πρωτεύουσα να αλλάζει έδρα ανά διαστήματα.

 Γιατί επιλέχθηκε η Αθήνα;

Η Αθήνα του 1834 δεν θύμιζε σε τίποτα ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Ήταν ένας σωρός ερειπίων μετά τις καταστροφές της Επανάστασης, με πληθυσμό που μόλις άγγιζε τους 4.000 έως 7.000 κατοίκους. Οι κάτοικοι ζούσαν σε φτωχικά σπίτια (χαμοκέλλες) γύρω από την Πλάκα.
Η επιλογή έγινε καθαρά για ιδεολογικούς και συναισθηματικούς λόγους. Ο πατέρας του Όθωνα, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, ήταν φανατικός αρχαιολάτρης. Ήθελε το νέο ελληνικό κράτος να συνδεθεί άμεσα με την αίγλη της κλασικής αρχαιότητας. 

Το Πολεοδομικό Σχέδιο και η Ακρόπολη

Για τη μεταμόρφωση της πόλης επιστρατεύτηκαν οι αρχιτέκτονες Σταμάτης Κλεάνθης και Έντουαρντ Σάουμπερτ. Το παλάτι στην Ακρόπολη: Στα πρώτα σχέδια υπήρχε η ιδέα να χτιστούν τα Βασιλικά Ανάκτορα επάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Ευτυχώς, ο Γερμανός αρχιτέκτονας Λέο φον Κλέντσε απέρριψε την ιδέα για να προστατευτούν τα αρχαία μνημεία.

Οικονομικές Αντιδράσεις: Το αρχικό, μεγαλόπνοο σχέδιο των Κλεάνθη-Σάουμπερτ προέβλεπε μεγάλες λεωφόρους και ελεύθερους χώρους. Ωστόσο, επειδή απαιτούσε τεράστιες απαλλοτριώσεις γης που το κράτος δεν μπορούσε να πληρώσει, τροποποιήθηκε (μαζεύτηκε) από τον Κλέντσε, οδηγώντας στη στενότητα που χαρακτηρίζει μέρος του ιστορικού κέντρου μέχρι σήμερα