«Στις πολλαπλές απειλές από τον αέρα κανένα σύστημα αεράμυνας δεν περισσεύει πόσο μάλλον όταν ο βαθμός αξιοπιστίας του παραμένει σταθερός...
«Στις πολλαπλές απειλές από τον αέρα κανένα σύστημα αεράμυνας δεν περισσεύει πόσο μάλλον όταν ο βαθμός αξιοπιστίας του παραμένει σταθερός στο πέρασμα του χρόνου». Αυτό είναι το δόγμα του ΓΕΕΘΑ και ενώ ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την έγκριση από το ΚΥΣΕΑ και την υλοποίηση του μεγάλου προγράμματος του «made in Israel» αντιαεροπορικού «θόλου». Σε αυτή τη λογική, οι εμβληματικοί πύραυλοι HAWK, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, αναμένεται να αξιοποιηθούν στο μέγιστο δυνατό.
Οι ιστορικές πυραυλικές συστοιχίες της ελληνικής αεράμυνας δεν οδηγούνται άμεσα στην απόσυρση. Η επιχειρησιακή τους αξιολόγηση δείχνει ότι μπορούν να διατηρήσουν κρίσιμο ρόλο ως ενδιάμεσος κρίκος στον νέο πολυεπίπεδο αντιαεροπορικό και αντιπυραυλικό «θόλο», υπό την προϋπόθεση ότι θα αναβαθμιστούν και θα διασυνδεθούν με το νέο δικτυοκεντρικό Command and Control.
Με παρουσία από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 στο ελληνικό οπλοστάσιο, έχουν συνδεθεί με την προστασία περιοχών στρατηγικής σημασίας και με τη διαμόρφωση της πρώτης ολοκληρωμένης αντιαεροπορικής ομπρέλας γύρω από κρίσιμες υποδομές της χώρας.
Παρά την ηλικία τους, οι HAWK δεν αντιμετωπίζονται ως ένα παλαιό σύστημα που έφτασε στο τέλος της επιχειρησιακής του ζωής. Αντίθετα, η αξιολόγηση που έχει γίνει από τα Επιτελεία δείχνει ότι, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορούν να παραμείνουν ενεργοί και να ενταχθούν στον νέο σχεδιασμό της εθνικής αεράμυνας.
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο ο πύραυλος, αλλά η δυνατότητα του συστήματος να ενταχθεί σε ένα νέο περιβάλλον μάχης, όπου η πληροφορία, η ταχύτητα αντίδρασης, η διασύνδεση αισθητήρων και όπλων και η κεντρική διοίκηση πυρός έχουν πλέον μεγαλύτερη σημασία από ποτέ.
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο οι HAWK παραμένουν στο μικροσκόπιο του ΓΕΕΘΑ και των επιτελείων. Όχι ως αυτόνομα, απομονωμένα συστήματα προηγούμενων δεκαετιών, αλλά ως επικουρικές και εφεδρικές πυραυλικές συστοιχίες που μπορούν να καλύψουν ζωτικό χώρο μέσα στον νέο πολυεπίπεδο «θόλο».
Από την εποχή της αυτόνομης συστοιχίας στο δικτυοκεντρικό πλέγμα
Η μεγάλη αλλαγή στην αεράμυνα δεν αφορά μόνο την προμήθεια νέων ισραηλινών συστημάτων, όπως το Barak MX, το Spyder και το David’s Sling. Αφορά κυρίως τη φιλοσοφία με την οποία θα λειτουργεί πλέον ολόκληρη η αμυντική αρχιτεκτονική ως ενιαίο δίκτυο. Σε αυτό το περιβάλλον οι HAWK αποκτούν νέο ενδιαφέρον. Διότι ακόμη και ένα παλαιότερο σύστημα, όταν αποκοπεί από τα παρωχημένα όρια των δικών του αισθητήρων και συνδεθεί με σύγχρονα ραντάρ και νέο C2, μπορεί να αυξήσει σημαντικά την επιχειρησιακή του αξία.
Με απλά λόγια, ο HAWK του χθες ήταν μια συστοιχία που στηριζόταν κυρίως στα δικά της οργανικά ραντάρ, στα δικά της κέντρα ελέγχου και στις δικές της δυνατότητες αποκάλυψης και εμπλοκής. Ο HAWK του νέου «θόλου» θα αποτελεί ένα σύστημα μέσα σε ένα ευρύτερο πλέγμα. Θα λαμβάνει εικόνα από τρίτους αισθητήρες, να εντάσσεται στη συνολική αρχιτεκτονική διοίκησης και να λειτουργεί ως ένας επιπλέον πυραυλικός βραχίονας όταν και όπου απαιτείται.
Γιατί δεν αποσύρονται άμεσα οι HAWK
Οι HAWK εξακολουθούν να καλύπτουν περιοχές υψηλής στρατηγικής σημασίας, κυρίως στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για δύο περιοχές με κρίσιμες υποδομές, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κέντρα διοίκησης, βιομηχανικές ζώνες, αεροδρόμια, λιμένες και μεγάλο αστικό πληθυσμό.
Σε ένα σύγχρονο περιβάλλον απειλών, η προστασία τέτοιων περιοχών δεν μπορεί να στηρίζεται σε ένα μόνο σύστημα. Απαιτείται πολυεπίπεδη άμυνα, με διαδοχικά «δαχτυλίδια» προστασίας. Εκεί ακριβώς εντάσσεται η λογική διατήρησης των HAWK.
Το σύστημα HAWK Phase III, με πυραύλους MIM-23K, προσφέρει εμβέλεια που φτάνει περίπου τα 45 χιλιόμετρα και ύψος εμπλοκής έως περίπου τα 18 χιλιόμετρα. Πρόκειται για επιδόσεις που, παρά την ηλικία της αρχικής σχεδίασης, εξακολουθούν να έχουν επιχειρησιακή αξία, ιδίως όταν το σύστημα δεν καλείται να λειτουργήσει μόνο του αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου δικτύου.
Οι HAWK μπορούν να λειτουργήσουν ως ενδιάμεσο επίπεδο μεταξύ των συστημάτων ανώτερης ζώνης, όπως οι Patriot και μελλοντικά το David’s Sling, και των συστημάτων χαμηλής και μέσης ζώνης, όπως το Spyder και το «ΒΕΛΟΣ». Μπορούν να αναλάβουν αποστολές κάλυψης συγκεκριμένων τομέων, προστασίας κρίσιμων περιοχών και απορρόφησης μέρους της επιχειρησιακής πίεσης σε συνθήκες κορεσμού.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή και η μαζική χρήση UAV, cruise missiles, βαλλιστικών απειλών μικρής εμβέλειας και loitering munitions έχουν δείξει ότι καμία αεράμυνα δεν μπορεί να στηρίζεται σε λίγα, πανάκριβα και πολύτιμα συστήματα. Χρειάζεται βάθος αριθμητικό πλεόνασμα και διαστρωμάτωση.
Τι περιλαμβάνει η αναβάθμιση
Η προτεινόμενη αναβάθμιση των HAWK αφορά το ραντάρ, το λογισμικό ελέγχου πυρός και διασύνδεση με το νέο δίκτυο αεράμυνας.
Ο πρώτος άξονας αφορά τη βελτίωση των αισθητήρων και των ραντάρ του συστήματος. Η ηλικία των υποσυστημάτων δημιουργεί προφανείς περιορισμούς, τόσο σε επίπεδο αξιοπιστίας όσο και σε επίπεδο αντιμετώπισης σύγχρονων απειλών. Τα σημερινά πεδία μάχης χαρακτηρίζονται από έντονα ηλεκτρονικά αντίμετρα, στόχους μικρού ίχνους, χαμηλές πτήσεις, ταυτόχρονες επιθέσεις και ανάγκη για γρήγορη ταξινόμηση στόχων.
Η αναβάθμιση των ραντάρ και των ηλεκτρονικών συστημάτων μπορεί να βελτιώσει την ικανότητα αποκάλυψης, παρακολούθησης και εμπλοκής στόχων, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τη διαθεσιμότητα και μειώνει το κόστος συντήρησης σε βάθος χρόνου. Δεν πρόκειται απαραίτητα για πλήρη μετατροπή του συστήματος σε νέο όπλο, αλλά για κρίσιμη τεχνική παρέμβαση ώστε να παραμείνει αξιόπιστο.
Ο δεύτερος άξονας είναι το νέο λογισμικό ελέγχου πυρός. Εκεί βρίσκεται η ουσία της επιχειρησιακής αναβάθμισης. Ένα σύγχρονο Fire Control περιβάλλον μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία από τον εντοπισμό μέχρι την εμπλοκή, να μειώσει τον χρόνο αντίδρασης και να επιτρέψει καλύτερη συνεργασία με ανώτερα κέντρα διοίκησης.
Ο τρίτος και πιο καθοριστικός άξονας αφορά τη διασύνδεση. Χωρίς διασύνδεση, οι HAWK παραμένουν ένα παλαιό σύστημα με περιορισμούς. Με διασύνδεση, μετατρέπονται σε ένα επιπλέον πυραυλικό εργαλείο μέσα στον «θόλο». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μπορούν να λαμβάνουν δεδομένα στόχων από σύγχρονα ραντάρ, να ενσωματώνονται στην κοινή εικόνα αεράμυνας και να λειτουργούν υπό το νέο Command and Control. Δείτε περισσότερα ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.