Ντεμπαλτσέβε: Άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σε κελάρια, χωρίς φως και θέρμανση…. Η γέφυρα του Yenakievo ανατινάχθηκε. Οι δρόμοι έχουν...
Ντεμπαλτσέβε: Άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σε κελάρια, χωρίς φως και θέρμανση…. Η γέφυρα του Yenakievo ανατινάχθηκε. Οι δρόμοι έχουν καταστραφεί, δεν μπορεί κανείς να φτάσει στο τέλος της διαδρομής…Πάντα πρέπει να έχεις εφεδρικούς τροχούς για να τους αλλάζεις στο αυτοκίνητο… Πρέπει να προσέχεις να μην πηγαίνεις στην άκρη των δρόμων…ολισθήσεις πολλών επιβατικών…
Εμείς προχωράμε με έναν έμπειρο οδηγό ταξί…Και πάλι θραύσματα και όλμοι κάτω από τους τροχούς… Μερικές φορές στο δρόμο υπάρχουν τα απομεινάρια των καμένων αρμάτων μάχης, τα σπασμένα οδοφράγματα , τα καπνισμένα χαρακώματα, οι βομβαρδισμένες φυτείες …
Ντεμπαλτσέβε , ένας σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος. Πόσοι πέθαναν, κανείς δεν ξέρει. Στα βιβλία της ιστορίας των διαφόρων χωρών, τα γεγονότα θα περιγραφούν με εντελώς διαφορετικούς τρόπους.
Όμως στην πόλη εξακολουθούν να υπάρχουν περίπου 4.000 ζωντανοί μάρτυρες των τραγικών γεγονότων. Και η ιστορία του πόνου τους δεν έχει τελειώσει ακόμα. Οι άνθρωποι δειπνούν μέσα στο σκοτάδι…Κατεβαίνουν στα υπόγεια, μέσα στην πίσσα σκοτάδι, πάνω στους πάγκους, περνούν τις νύχτες τυλιγμένοι σε υγρά σκεπάσματα…Είναι ξεχασμένοι εκεί, σαν ένας επώδυνος εφιάλτης … Πόσες ήταν αυτές οι αμέτρητες πανομοιότυπα συνεχόμενες ημέρες; Ο Θεός να τους βοηθήσει …
Στην πλατεία κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό, που περιβάλλεται από ερείπια, ζωντανή μουσική. Μικρή ορχήστρα της πόλης εκτελεί όλα τα κομμάτια που έχει στο ρεπερτόριό της. Πατριωτικά και στρατιωτικά τραγούδια που περιγελούν τους βομβαρδισμούς και εμπνέονται από μουσικά μοτίβα της σοβιετικής εποχής.
Και δίπλα, ένα πλήθος των κατοίκων της πόλης να βρίσκεται ακόμη στην πένθιμη ουρά για δωρεάν τρόφιμα, και για όλα τα είδη , μέχρι για το ψωμί στο τραπέζι . Μια γυναίκα τρέχςι όσο πιο γρήγορα μπορεί για να προλάβει να βρεί ένα καρβέλι ….
»Μην τρέχετε, είναι δωρεάν το ψωμί, θα πάρετε όσο θέλετε...» φωνάζει η υπηρεσία, που δίνει το ψωμί . Η γυναίκα σταματά. Καλύπτει το πρόσωπό της με τα χέρια της, να κρύψει τα δάκρυά της. Η Ορχήστρα σώζει με τους ήχους της, τη σιωπή.
»Μέχρι να έχουμε ζεστό φαγητό, θα σας δώσουμε βάζα πατέ. Τα πατέ είναι αρκετά μεγάλα και φτάνουν για όλους!»
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.