«Εκεί στο σπίτι περίμεναν ακόμα 10 στρατιώτες, όλοι Τούρκοι εκ Τουρκίας. Μόνον έναν Τουρκοκύπριο είχαν μαζί τους. Μόλις μας είδαν, εμουν...
«Εκεί στο σπίτι περίμεναν ακόμα 10 στρατιώτες, όλοι Τούρκοι εκ Τουρκίας. Μόνον έναν Τουρκοκύπριο είχαν μαζί τους. Μόλις μας είδαν, εμουντάραν όλοι πάνω μας και άρχισαν να μας ξεσχίζουν τα ρούχα μας και μας έριξαν όλες χαμαί, άλλες πάνω στα ξύλα και άλλες στες πέτρες και διά της βίας μας κατάκοψαν τα ρούχα μας και μας εβίασαν. Εμένα με βίασαν τρεις Τούρκοι εκ Τουρκίας και έκλαια και τους παρακαλούσα ότι θ’ ανοίξω σε αιμορραγία, αλλ’ αυτοί ούτε με άκουαν…» (αφήγηση νέας)
«…Βούτημαν του ήλιου ήρταν πέντε Τούρκοι στρατιώτες τζιαι επήραν την κόρην μου (που δεν επικοινωνούσε γιατί ήταν αγαθή) σε ένα σπίτιν τζιαι την εβίασαν τζιαί μου την έφεραν πίσω ύστερα που καμιάν ώρα τζιαι είδα ότι τα σιείλη της ήταν δακκαμμένα. πρισμένα τζιαι γαιματωμένα. Η κόρη μου, μου είπεν ότι την εβίασαν τζιαι οι πέντε Τούρκοι στρατιώτες ο ένας ύστερα που τον άλλον τζιαι ότι την εδάκκαναν πάνω στα σιείλη…» (αφήγηση μάνας από την Πάνω Ζώδια)
Το πόσο απάνθρωπα, κτηνωδώς και ξεδιάντροπα κόρεσαν τις σεξουαλικές ορέξεις τους οι στρατιώτες του Αττίλα, δυστυχώς και Τουρκοκύπριοι, κατά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, σε κάθε μέρος που έθεταν υπό τον έλεγχο και την κυριαρχία τους, είναι δύσκολο να περιγραφεί, όχι γιατί αδυνατώ, αλλά οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν αυτό που έκαναν.
Δίνοντας την εντύπωση ότι εκπλήρωναν ένα τάμα, όπως έκανε ο αιμοβόρος Αττίλας των Ούννων με τους άνδρες του κατά την εισβολή του στην Ευρώπη, πριν από πολλούς αιώνες, σάρωναν τα πάντα μη σεβόμενοι κανένα και τσαλαπατούσαν την αξιοπρέπεια ηλικιωμένων γυναικών και παιδιών. Ακόμα και κοριτσάκια 12 χρόνων χρησιμοποίησαν για να κορέσουν τις ορέξεις τους..
Μάνες βιάστηκαν ακόμη και ομαδικά μπροστά στα παιδιά τους και τους συζύγους τους, πάνω στα νυμφικά τους κρεβάτια, μέσα σε εκκλησίες, στα χωράφια, τις μάντρες, ακόμα και μέσα στους δρόμους, «στέκοντας» όπως είπε χαρακτηριστικά μια γυναίκα, ενώ περνούσε ο κόσμος και τους έβλεπε, όπως τα ζώα…
Βίαζαν νέες και γριές με τέτοια αγριότητα και αισχρότητα που δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφούν. Δεν έδειχναν κανένα σεβασμό, κανένα οίκτο στα θύματά τους: Τις βίαζαν με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και καλύπτοντας το πρόσωπο τους με ένα μαξιλάρι ή ένα ρούχο για να μη μπορούν να αντιδρούν και ενεργούσαν υπό την επήρεια ναρκωτικών, όπως αποκαλύπτει ο αστυνόμος-συγγραφέας Παναγιώτης Μαχλουζαρίδης στην πρώτη του προσπάθεια από το 1975 για να καταγράψει τις κτηνωδίες των Αττίλων.
Μια νέα καταγγέλλει σε κατάθεσή της στην Αστυνομία ότι την βίασε ένας Τούρκος τρεις φορές και νευρίαζε με τον εαυτό του και φώναζε γιατί δεν μπόρεσε να το κάνει και τέταρτη φορά.
Μια άλλη κατήγγειλε ότι την βίασαν εννιά στρατιώτες συνέχεια, ο ένας μετά τον άλλο και την άφησαν ανθρώπινο ράκος, που μέχρι σήμερα ακόμα υποφέρει, όπως όλες…
Το κράτος παρακάμπτοντας τον νόμο της Εκκλησίας επέτρεψε τις εκτρώσεις όσων γυναικών έμειναν έγκυες για να αποβάλουν τον καρπό της ντροπής.
Ο πόνος των Κυπρίων γυναικών έγινε πρωτοσέλιδο στο διεθνή Τύπο. Οι βιασμοί άρχισαν λίγες μόνο ώρες μετά που οι Αττίλες πάτησαν το πόδι τους στο Πέντε Μίλι. Μαρτυρίες διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του Αττίλα ότι όσα έγιναν σε βάρος των Ελληνοκυπρίων τα έκαμαν άτακτοι τουρκοκύπριοι σε αντίποινα για τις δολοφονίες στην Αλόα και την Τόχνη … ένα μήνα μετά. Οι βιασμοί συνοδεύτηκαν με ακρωτηριασμούς και αποκεφαλισμούς ή με μια σφαίρα στην καρδιά…
Μια από τις πρώτες γυναίκες που έφεραν το θέμα στην επιφάνεια ήταν η τέως γγ της ΠΟΓΟ Σκεύη Κουκουμά η οποία όπως μου είπε, ενεργώντας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε με τη βοήθεια της τότε υπουργού Εργασίας Ζέτας Αιμιλιανίδου, να απαλύνουν τον πόνο των γυναικών αυτών και να τις βοηθήσουν να μπορέσουν να κρατηθούν και να συνεχίσουν της ζωή τους. Η Ευρωβουλή με πρωτοβουλία του Λουκά Φουρλά και τη συνδρομή της Ελεωνόρας Μελέτη καταδίκασε με τον πιο δυνατό τρόπο τους βιασμούς του Αττίλα.
Παραθέτω συγκλονιστικές μαρτυρίες όπως μεταδόθηκαν από ξένους δημοσιογράφους ή από τα ίδια τα θύματα του Αττίλα σε συγκλονιστικές καταθέσεις τους στην Αστυνομία:
IAN WALKER, εφημερίδα “The Sun” 5 Αυγούστου 1974:
«Μια ελκυστική Ελληνοκύπρια, 20χρόνων, ξανάζησε λέγοντας την ιστορία της, μια ώρα τρόμου που έζησε με τον τουρκικό στρατό, όταν σύρθηκε σε μια τάφρο και βιάστηκε κτηνωδώς υπό την απειλή των όπλων. Η νέα κοπέλα ήταν μια από έξι νέες που μόλις είχαν διασωθεί από τους στρατιώτες των Δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών και έδιναν τις πρώτες τρομερές μαρτυρίες για τη συνάντηση τους με τους Τούρκους στρατιώτες.
Οι χωρικοί είναι από το Τριμίθι το Κάρμι και τον Άγιο Γεώργιο, τρεις αγροτικές κοινότητες στα δυτικά της τουριστικής πόλης Κερύνεια, που βρίσκονταν στον δρόμο του τουρκικού στρατού εισβολής και αποκλείστηκαν από την αρχή των συμπλοκών στις 20 Ιουλίου.
Το 20χρονο κορίτσι φορούσε ένα ωραίο κίτρινο και άσπρο φόρεμα και καθόταν κάτω από την εικόνα του Ιησού πού φύλαγε το ποίμνιό του. Περιέγραψε πως βιάστηκε. Πήγαινε να επισκεφθεί τον αρραβωνιαστικό της που εργαζόταν σε ξενοδοχείο κοντά στην Κερύνεια, όταν επιτέθηκαν οι Τούρκοι. Για κάποιες ώρες είχε καταφύγει με άλλους χωρικούς σε ένα στάβλο ως τη στιγμή που οι Τούρκοι τους ανακάλυψαν. Ήταν παρούσα στην εκτέλεση του αρραβωνιαστικού της που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μαζί με άλλους έξι λίγα μόλις λεπτά μετά που τους υποσχέθηκαν επίσημα πώς δεν θα τους έκαναν κακό.
«Μετά τους πυροβολισμούς ένας Τούρκος στρατιώτης με άρπαξε και με έσυρε σε μια τάφρο. Πάλεψα και προσπάθησα να ξεφύγω, αλλά με έριξε στη γη. Έσχισε τα ρούχα μου μέχρι τη μέση μου και άρχισε να γδύνεται. Ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης που μας παρακολουθούσε κρατούσε στα χέρια του ένα μωρό εννέα μηνών. Στην προσπάθειά μου να σωθώ φώναξα πως το μωρό ήταν δικό μου. Γέλασαν μαζί μου και έριξαν το μωρό στο χώμα. Στη συνέχεια με βίασαν και μετά από μερικά λεπτά λιποθύμησα.
Όταν συνήλθα είδα δεκαπέντε στρατιώτες που στέκονταν γύρω και κοιτούσαν. Ο πρώτος στρατιώτης μου πήρε το ρολόι και τη βέρα μου. Ήθελαν να με βιάσουν και οι άλλοι μα ένας αντέδρασε και τους είπε να μην κάνουν σαν ζώα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνον που με έσωσε. Ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Έμοιαζε με Άγγλο , είχε μαλλιά ξανθιά και μάτια γαλανά και μου μίλησε αγγλικά. Με βοήθησε να σηκωθώ και είπε «τώρα όλα τελείωσαν».
Οι άλλοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν, αλλά τράβηξε το όπλο του και ανοίγοντας δρόμο με πήρε εκεί που ήταν οι άλλες γυναίκες. Όταν ύστερα από μερικές ώρες συνήλθα, πήγα στους θάμνους που κάηκαν από τον βομβαρδισμό και άλειψα με κάρβουνο το πρόσωπό μου και τα χέρια μου, ώστε να φαίνομαι άσχημη και να μην ξαναπάθω πάλι τα ίδια.
Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια την ντροπή και τον τρόμο που δοκίμασα για ό,τι μου συνέβη. Πιστεύω πως θάταν προτιμότερο να με είχαν εκτελέσει».
«Μια ελκυστική Ελληνοκύπρια, 20χρόνων, ξανάζησε λέγοντας την ιστορία της, μια ώρα τρόμου που έζησε με τον τουρκικό στρατό, όταν σύρθηκε σε μια τάφρο και βιάστηκε κτηνωδώς υπό την απειλή των όπλων. Η νέα κοπέλα ήταν μια από έξι νέες που μόλις είχαν διασωθεί από τους στρατιώτες των Δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών και έδιναν τις πρώτες τρομερές μαρτυρίες για τη συνάντηση τους με τους Τούρκους στρατιώτες.
Οι χωρικοί είναι από το Τριμίθι το Κάρμι και τον Άγιο Γεώργιο, τρεις αγροτικές κοινότητες στα δυτικά της τουριστικής πόλης Κερύνεια, που βρίσκονταν στον δρόμο του τουρκικού στρατού εισβολής και αποκλείστηκαν από την αρχή των συμπλοκών στις 20 Ιουλίου.
Το 20χρονο κορίτσι φορούσε ένα ωραίο κίτρινο και άσπρο φόρεμα και καθόταν κάτω από την εικόνα του Ιησού πού φύλαγε το ποίμνιό του. Περιέγραψε πως βιάστηκε. Πήγαινε να επισκεφθεί τον αρραβωνιαστικό της που εργαζόταν σε ξενοδοχείο κοντά στην Κερύνεια, όταν επιτέθηκαν οι Τούρκοι. Για κάποιες ώρες είχε καταφύγει με άλλους χωρικούς σε ένα στάβλο ως τη στιγμή που οι Τούρκοι τους ανακάλυψαν. Ήταν παρούσα στην εκτέλεση του αρραβωνιαστικού της που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μαζί με άλλους έξι λίγα μόλις λεπτά μετά που τους υποσχέθηκαν επίσημα πώς δεν θα τους έκαναν κακό.
«Μετά τους πυροβολισμούς ένας Τούρκος στρατιώτης με άρπαξε και με έσυρε σε μια τάφρο. Πάλεψα και προσπάθησα να ξεφύγω, αλλά με έριξε στη γη. Έσχισε τα ρούχα μου μέχρι τη μέση μου και άρχισε να γδύνεται. Ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης που μας παρακολουθούσε κρατούσε στα χέρια του ένα μωρό εννέα μηνών. Στην προσπάθειά μου να σωθώ φώναξα πως το μωρό ήταν δικό μου. Γέλασαν μαζί μου και έριξαν το μωρό στο χώμα. Στη συνέχεια με βίασαν και μετά από μερικά λεπτά λιποθύμησα.
Όταν συνήλθα είδα δεκαπέντε στρατιώτες που στέκονταν γύρω και κοιτούσαν. Ο πρώτος στρατιώτης μου πήρε το ρολόι και τη βέρα μου. Ήθελαν να με βιάσουν και οι άλλοι μα ένας αντέδρασε και τους είπε να μην κάνουν σαν ζώα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνον που με έσωσε. Ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Έμοιαζε με Άγγλο , είχε μαλλιά ξανθιά και μάτια γαλανά και μου μίλησε αγγλικά. Με βοήθησε να σηκωθώ και είπε «τώρα όλα τελείωσαν».
Οι άλλοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν, αλλά τράβηξε το όπλο του και ανοίγοντας δρόμο με πήρε εκεί που ήταν οι άλλες γυναίκες. Όταν ύστερα από μερικές ώρες συνήλθα, πήγα στους θάμνους που κάηκαν από τον βομβαρδισμό και άλειψα με κάρβουνο το πρόσωπό μου και τα χέρια μου, ώστε να φαίνομαι άσχημη και να μην ξαναπάθω πάλι τα ίδια.
Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια την ντροπή και τον τρόμο που δοκίμασα για ό,τι μου συνέβη. Πιστεύω πως θάταν προτιμότερο να με είχαν εκτελέσει».
FRANK THOMPSON. Έγραψε στην εφημερίδα DAILY MAIL του Λονδίνου στις 10 Αυγούστου 1974:
«Mε τα μάτια κατακόκκινα από το κλάμα διηγούνται οι γυναίκες που επέζησαν από την τουρκική εισβολή στη βόρεια Κύπρο, τις τρομερές τους ιστορίες για εγκλήματα και βιασμούς που είδαν και έπαθαν καθώς ο τούρκικος στρατός προχωρούσε στα ορεινό χωριό των Ελληνοκυπρίων. Μια νέα κοπέλα διηγήθηκε πως είδε τους Τούρκους να κόβουν το χέρια και τα πόδια του παππού της, πριν τον σκοτώσουν.
Ένα άλλο κορίτσι περιέγραψε πως πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ο αρραβωνιαστικός της, πως της άρπαξαν τη βέρα και την βίασε ένας στρατιώτης μπροστά στα μάτια μιας ντουζίνας άλλων.
Ένα μικρό κορίτσι που λεγόταν Στέλλα και φορούσε ένα ονοιχτόχρωμο φόρεμα με λουλούδια, παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους με μια πληγή από σφαίρα στο μηρό. Ήταν καθώς φαίνεται στην αγκαλιά του θείου της όταν τον πυροβόλησαν και σκοτώθηκε.
Εκείνοι που περιέγραφαν τις κτηνωδίες ήταν μεταξύ 500 χωρικών κυρίως γυναικών, από τα χωριά ‘Αγιος Γεώργιος, Τριμίθι κοι Κάρμι, λίγα μίλια από το προγεφύρωμα της Κερύνειας, όπου αποβιβάστηκαν τριάντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες. Είπαν ότι οι άντρες τους είχαν περικυκλωθεί οπό τους εισβολείς και πολλοί απ’ αυτούς, δεμένοι χειροπόδαρα εκτελέστηκαν μπροστά στις οικογένειας τους…ΜΑΡΙΑ Σ. οικοκυρά:
Η Μαρία, 65 χρονών Αστυνομία (Γ.Δ.Π. «Οι ειρηνοποιοί του Αττίλα, σελ. 40, έκδοση 1974): «Είμαι από την Κάτω Ζώδια. Είμαι παντpεμένη με τον χωρκανόν μου Γιωρκήν Νικόλα ο οποίος με εγκατέλειψεν πριν περίπου 35 χρόνια. Έχω δυο κόρες, την Α. 40 χρόνων και την Σ. 34 χρόνων. Η μία είναι παντρεμένη με τον χωριανόν μας Κ του Φ. Η κόρη μου η Α. είναι αγαθή τζιαι δυσκολεύκεται να συνεννοηθεί με άλλα πρόσωπα.
Άμαν ήρταν οι Τούρκοι στο χωρκό μας την Παρασκευήν 16 Αυγούστου 1974 εγιώ τζιαι η κόρη μου εμείναμεν στο χωρκόν διότι δεν το καταφέραμεν να φύγουμεν, όπως πολλοί άλλοι χωρκανοί. Στο χωρκόν έμειναν τζαι άλλοι χωρκανοί γέροι τζιαι κοτσιάκαρες. μεταξύ των οποίων τζιαι η μάνα μου Παναγιωτού, η οποία ήταν τυφλή και έμενεν μόνη της σε ένα σπιτούδιν.
Εγιώ τζιαι η κόρη μου εμείναμεν έσσω μας χωσμένες για 5- 6 μέρες αλλά στο τέλος επήαμεν στο σπίτιν της παπαδιάς του Παπαφίλιππου τζιαι τζιημέσα ηύραν μας τρεις Τούρκοι στρατιώτες οι οποίοι δεν ήξεραν ελληνικά, τζιαι εμουντάραν πάνω μας τζιαι μας έδησαν το στόμα μας, τζιαι τα σιέρκα τζιαι μας εβίασαν.
Ύστερα εφύαμεν που το σπίτιν της Παπαδιάς τζιαι επήαμεν στο σπίτι του Κωστή του Λούκα τζιαι εμείναμεν σε ένα σπιτούδιν του γιου του τζιαι την άλλην ημέραν ήρταν πάλε τρεις Τούρκοι στρατιώτες τζιαι μας εβίασαν, αφού μας έδησαν μόνο τα στόματά μας. Εμέναν με εβίασεν μόνον ο ένας ενώ την κόρην μου την εβίασαν οι άλλοι δυο Τούρκοι στρατιώτες. Την άλλην ημέραν επήαμεν στο σπιτούδιν της μάνας μου, που ηύρα τσουλοκαθιστήν χαμαί πεθαμένην…τζιαι εφύαμεν τζιαι την αφήσαμεν εκεί άθαφτην τζιαι επήαμεν στην Πάνω Ζώδιαν.
Εζητήσαμε που κάποιον αξιωματικόν Τούρκον να μας πάρει εις τον Αστρομερίτην για να φύουμε, αλλά αρνήθηκεν τζιαι εμείναμεν στην Πάνω Ζώδιαν. Βούτημαν του ήλιου ήρταν πέντε Τούρκοι στρατιώτες τζιαι επήραν την κόρην μου σε ένα σπίτιν τζιαι την εβίασσν τζιαι μου την έφεραν πίσω ύστερα που καμιάν ώραν τζιαι είδα ότι τα σιείλη της ήταν δακκαμμένα, πρισμένα τζιαι γαιματωμένα. Η κόρη μου μου είπεν ότι την εβίασαν τζιαι οι πέντε Τούρκοι στρατιώτες ο ένας ύστερα που τον άλλον τζιαι ότι την εδάκκαναν πάνω στα σιείλη.
«Mε τα μάτια κατακόκκινα από το κλάμα διηγούνται οι γυναίκες που επέζησαν από την τουρκική εισβολή στη βόρεια Κύπρο, τις τρομερές τους ιστορίες για εγκλήματα και βιασμούς που είδαν και έπαθαν καθώς ο τούρκικος στρατός προχωρούσε στα ορεινό χωριό των Ελληνοκυπρίων. Μια νέα κοπέλα διηγήθηκε πως είδε τους Τούρκους να κόβουν το χέρια και τα πόδια του παππού της, πριν τον σκοτώσουν.
Ένα άλλο κορίτσι περιέγραψε πως πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ο αρραβωνιαστικός της, πως της άρπαξαν τη βέρα και την βίασε ένας στρατιώτης μπροστά στα μάτια μιας ντουζίνας άλλων.
Ένα μικρό κορίτσι που λεγόταν Στέλλα και φορούσε ένα ονοιχτόχρωμο φόρεμα με λουλούδια, παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους με μια πληγή από σφαίρα στο μηρό. Ήταν καθώς φαίνεται στην αγκαλιά του θείου της όταν τον πυροβόλησαν και σκοτώθηκε.
Εκείνοι που περιέγραφαν τις κτηνωδίες ήταν μεταξύ 500 χωρικών κυρίως γυναικών, από τα χωριά ‘Αγιος Γεώργιος, Τριμίθι κοι Κάρμι, λίγα μίλια από το προγεφύρωμα της Κερύνειας, όπου αποβιβάστηκαν τριάντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες. Είπαν ότι οι άντρες τους είχαν περικυκλωθεί οπό τους εισβολείς και πολλοί απ’ αυτούς, δεμένοι χειροπόδαρα εκτελέστηκαν μπροστά στις οικογένειας τους…ΜΑΡΙΑ Σ. οικοκυρά:
Η Μαρία, 65 χρονών Αστυνομία (Γ.Δ.Π. «Οι ειρηνοποιοί του Αττίλα, σελ. 40, έκδοση 1974): «Είμαι από την Κάτω Ζώδια. Είμαι παντpεμένη με τον χωρκανόν μου Γιωρκήν Νικόλα ο οποίος με εγκατέλειψεν πριν περίπου 35 χρόνια. Έχω δυο κόρες, την Α. 40 χρόνων και την Σ. 34 χρόνων. Η μία είναι παντρεμένη με τον χωριανόν μας Κ του Φ. Η κόρη μου η Α. είναι αγαθή τζιαι δυσκολεύκεται να συνεννοηθεί με άλλα πρόσωπα.
Άμαν ήρταν οι Τούρκοι στο χωρκό μας την Παρασκευήν 16 Αυγούστου 1974 εγιώ τζιαι η κόρη μου εμείναμεν στο χωρκόν διότι δεν το καταφέραμεν να φύγουμεν, όπως πολλοί άλλοι χωρκανοί. Στο χωρκόν έμειναν τζαι άλλοι χωρκανοί γέροι τζιαι κοτσιάκαρες. μεταξύ των οποίων τζιαι η μάνα μου Παναγιωτού, η οποία ήταν τυφλή και έμενεν μόνη της σε ένα σπιτούδιν.
Εγιώ τζιαι η κόρη μου εμείναμεν έσσω μας χωσμένες για 5- 6 μέρες αλλά στο τέλος επήαμεν στο σπίτιν της παπαδιάς του Παπαφίλιππου τζιαι τζιημέσα ηύραν μας τρεις Τούρκοι στρατιώτες οι οποίοι δεν ήξεραν ελληνικά, τζιαι εμουντάραν πάνω μας τζιαι μας έδησαν το στόμα μας, τζιαι τα σιέρκα τζιαι μας εβίασαν.
Ύστερα εφύαμεν που το σπίτιν της Παπαδιάς τζιαι επήαμεν στο σπίτι του Κωστή του Λούκα τζιαι εμείναμεν σε ένα σπιτούδιν του γιου του τζιαι την άλλην ημέραν ήρταν πάλε τρεις Τούρκοι στρατιώτες τζιαι μας εβίασαν, αφού μας έδησαν μόνο τα στόματά μας. Εμέναν με εβίασεν μόνον ο ένας ενώ την κόρην μου την εβίασαν οι άλλοι δυο Τούρκοι στρατιώτες. Την άλλην ημέραν επήαμεν στο σπιτούδιν της μάνας μου, που ηύρα τσουλοκαθιστήν χαμαί πεθαμένην…τζιαι εφύαμεν τζιαι την αφήσαμεν εκεί άθαφτην τζιαι επήαμεν στην Πάνω Ζώδιαν.
Εζητήσαμε που κάποιον αξιωματικόν Τούρκον να μας πάρει εις τον Αστρομερίτην για να φύουμε, αλλά αρνήθηκεν τζιαι εμείναμεν στην Πάνω Ζώδιαν. Βούτημαν του ήλιου ήρταν πέντε Τούρκοι στρατιώτες τζιαι επήραν την κόρην μου σε ένα σπίτιν τζιαι την εβίασσν τζιαι μου την έφεραν πίσω ύστερα που καμιάν ώραν τζιαι είδα ότι τα σιείλη της ήταν δακκαμμένα, πρισμένα τζιαι γαιματωμένα. Η κόρη μου μου είπεν ότι την εβίασαν τζιαι οι πέντε Τούρκοι στρατιώτες ο ένας ύστερα που τον άλλον τζιαι ότι την εδάκκαναν πάνω στα σιείλη.
ΑΝΩΝΥΜΑ:
Στην Κύπρο ο Τύπος κατάγγελλε τους βιασμούς, αλλά ανώνυμα και με σεβασμό προς τα θύματα των εισβολέων. Ήταν πολύ λεπτό το θέμα και δεν προσφερόταν για προβολή και δημόσια συζήτηση. Όλοι, κυρίως γονείς, σύζυγοι και αρραβωνιαστικοί, το γνώριζαν, αλλά αρχικά το έβαζαν κάτω από το χαλί και προσπαθούσαν να ξεπεράσουν αυτό που τους συνέβη γιατί υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να έμειναν έγκυες οι νέες αυτές.
Μέχρι που ήλθε το κράτος επίσημα και ζήτησε από τη Βουλή τροποποίηση του νόμου, ώστε όσες έμειναν έγκυες από τους Αττίλες να μπορέσουν να προχωρήσουν σε νόμιμες εκτρώσεις.
Οι καταθέσεις που έδωσαν στην Αστυνομία το 1974 κρατήθηκαν κρυφές σε μεγάλο βαθμό μέχρι που ο χρόνος να γίνει γνωστό το τι υπέστησαν όντας ανυπεράσπιστες στα χέρια του Αττίλα.
Στην Κύπρο ο Τύπος κατάγγελλε τους βιασμούς, αλλά ανώνυμα και με σεβασμό προς τα θύματα των εισβολέων. Ήταν πολύ λεπτό το θέμα και δεν προσφερόταν για προβολή και δημόσια συζήτηση. Όλοι, κυρίως γονείς, σύζυγοι και αρραβωνιαστικοί, το γνώριζαν, αλλά αρχικά το έβαζαν κάτω από το χαλί και προσπαθούσαν να ξεπεράσουν αυτό που τους συνέβη γιατί υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να έμειναν έγκυες οι νέες αυτές.
Μέχρι που ήλθε το κράτος επίσημα και ζήτησε από τη Βουλή τροποποίηση του νόμου, ώστε όσες έμειναν έγκυες από τους Αττίλες να μπορέσουν να προχωρήσουν σε νόμιμες εκτρώσεις.
Οι καταθέσεις που έδωσαν στην Αστυνομία το 1974 κρατήθηκαν κρυφές σε μεγάλο βαθμό μέχρι που ο χρόνος να γίνει γνωστό το τι υπέστησαν όντας ανυπεράσπιστες στα χέρια του Αττίλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.