ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ» ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ;

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου Τελικά αν μελετήσει κάποιος το βούλευμα εις βάρος της Χρυσής Αυγής, χωρίς να διαθέτει εξειδικευμένες ν...

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Τελικά αν μελετήσει κάποιος το βούλευμα εις βάρος της Χρυσής Αυγής, χωρίς να διαθέτει εξειδικευμένες νομικές γνώσεις, μπορεί εύκολα να καταλήξει στο ποιόν του, που δεν είναι άλλο από ένα συνονθύλευμα με έωλες, ανακόλουθες και ανερμάτιστες αναφορές και κατηγορίες. Μια κριτική σκέψη και ένας αντικειμενικός αναλυτής, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει την προχειρότητα και την επιπολαιότητα με την οποία αποδόθηκαν οι ευθύνες και συστάθηκαν οι κατηγορίες.

Ανατρέχοντας ιστορικά θα διαπιστώσουμε ότι αυτό στην Ελλάδα, δηλαδή ο διωγμός ενός πολιτικού κόμματος, από την κεντρική εξουσία δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Κατά την περίοδο της πρώτης Βαυαρικής αντιβασιλείας το 1834 με έωλες κατηγορίες φυλακίστηκαν οι ηγέτες του «Ρωσικού» κόμματος και οι Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Μάλλον κάτι ανάλογο θα είχε κατά νου ο «Αντιβασιλεύς» κύριος Σαμαράς όταν σχεδίαζε, οργάνωνε και υλοποιούσε τη σκευωρία κατά της Χρυσής Αυγής. Και οποία σύμπτωση. Ο βαυαρός αντιβασιλέας Άρμανσπεργκ και ο κύριος Σαμαράς παρόλο που κυβέρνησαν σε εντελώς διαφορετικές περιόδους, υπηρετούσαν τα ίδια αφεντικά.

Αλλά ποιες είναι οι λεγόμενες «ματωμένες» υποθέσεις της Χρυσής Αυγής που αναφέρονται στο βούλευμα.

Κατ αρχάς η πρώτη και καλύτερη είναι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μια μεμονωμένη εγκληματική πράξη, που αποδόθηκε και προβλήθηκε ως συλλογική πολιτική ευθύνη, ενός ιδεολογικού χώρου.

Γιατί θεωρούμε ότι δεν υπάρχει κάποιος τόσο, μα τόσο αφελής που να πιστεύει ότι η δολοφονία, ενός άσημου νεαρού αντιεξουσιαστή μουσικού ήταν μια προσχεδιασμένη πράξη κατευθυνόμενη από την Ηγεσία του κόμματος. Κάποιος τόσο πνευματικά ανάπηρος που να θεωρεί ότι ο άτυχος νέος, με την κοινωνική του ιδιότητα, αποτελούσε τον κύριο ιδεολογικό, ταξικό και πολιτικό αντίπαλο της Χρυσής Αυγής.

Όπως πριν κάποια χρόνια κάποιοι ΟΝΝΕΔίτες, ορμώμενοι από ίδιες προθέσεις, χωρίς εντολή ή κατεύθυνση από την ηγεσία της ΝΔ σκότωσαν τον καθηγητή Τεμπονέρα, όπως ο συνοδός αστυνομικός φρουρός του βουλευτή της ΝΔ κυρίου Κεφαλογιάννη, χωρίς να λάβει εντολή από αυτόν, σκότωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης έναν οπαδό του ΠΑΣΟΚ, έτσι και ο Παύλος Φύσσας ήταν το θύμα μιας τραγικής συγκυρίας και ενός ανθρώπου που έδρασε αυτόνομα, υποκινούμενος από προσωπικές επιλογές ή υπό το κράτος συναισθηματικής φόρτισης. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.

Η επόμενη υπόθεση είναι η «απόπειρα ανθρωποκτονίας» στο Πέραμα, εις βάρος αφισοκολλητών συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ. Ναι πραγματικά είναι σπανιότατο φαινόμενο η συμπλοκή αφισοκολλητών του ενός κόμματος με μέλη άλλου κόμματος, είτε στο δρόμο, είτε σε Πανεπιστημιακούς χώρους. Μα δεν γίνεται και τίποτα άλλο από την μεταπολίτευση και μετά στο όνομα του πολέμου της αφίσας. Το ένα κόμμα αφισοκολλά το άλλο μετά από λίγη ώρα καλύπτει τις αφίσες με δικές του, επιστρέφουν οι πρώτοι και συμπλέκονται. Πόσες εκατοντάδες φορές, έχει συμβεί αυτό, πόσα κεφάλια έχουν ανοίξει, πόσες μύτες έχουν σπάσει, χωρίς παραπομπές, χωρίς χαρακτηρισμούς και φυσικά χωρίς απόδοσης ευθυνών στις ηγεσίες των κομμάτων.

Εκτός αυτού, ένας από τους τραυματισθέντες ήταν ο αρχιτραμπούκος συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ Πουλικόγιαννης, ο οποίος εφαρμόζοντας τη γνωστή από την περίοδο των Δεκεμβριανών «πολιτική διαλεκτική» του ΚΚΕ, έχει ανοίξει μέχρι σήμερα πολλά κεφάλια ιδεολογικών αντιπάλων, άλλωστε υπάρχει και οπτικό υλικό επ αυτού. Αναρωτιόμαστε γιατί αυτές του οι πράξεις δεν χαρακτηρίζονται ως «απόπειρες ανθρωποκτονίας» και γιατί αυτός και η ηγεσία του κόμματός του, δεν παραπέμφθηκαν ποτέ για εγκληματική δράση και «ματωμένες» υποθέσεις;

Οι επόμενες «απόπειρες ανθρωποκτονίας» ήταν οι επιθέσεις στα στέκια «Αντίπνοια» στα Πετράλωνα το 2008 και στον κοινωνικό χώρο «Συνεργείο» στην Ηλιούπολη. Αν αυτά τα αμφιβόλου κοινωνικής σκοπιμότητας εναλλακτικά στέκια, δέχθηκαν επίθεση από οπαδούς της Χρυσής Αυγής, είναι μια ενέργεια σαφώς κατακριτέα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καταλογισθεί ως καθοδήγηση από την ηγεσία του Κινήματος, ούτε φυσικά να χαρακτηρισθεί ως απόπειρα ανθρωποκτονίας, αφού το μόνο αποτέλεσμα ήταν σπασμένα τζάμια και έπιπλα. Αντιθέτως πολλά κομματικά γραφεία και τοπικές οργανώσεις μας καταστράφηκαν από εμπρηστικούς μηχανισμούς, οι τοπικές οργανώσεις του Ασπροπύργου και του Πειραιά ανατινάχθηκαν από ισχυρούς εκρηκτικούς μηχανισμούς, που έθεσαν σε κίνδυνο τις ζωές των περίοικων. Επίσης πολλά εκλογικά κέντρα και υποψήφιοί μας, δέχτηκαν επιθέσεις και το πλέον πρόσφατο παράδειγμα ήταν η απειλητική πορεία ροπαλοφόρων με επικεφαλής τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κύριο Στρατούλη προς τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης Αμαρουσίου, που μόνο η παρέμβαση της Αστυνομίας απέτρεψε τις δολοφονικές τους προθέσεις.

Για όλους αυτούς τους εμπρησμούς, τις ανατινάξεις, τις επιθέσεις, τις απειλές, όχι μόνο δεν παραπέμφθηκε κανείς, αλλά ούτε καν υπήρξε καταδίκη από το «δημοκρατικό» πολιτικό κόσμο της Χώρας. Με άλλα λόγια μια σιωπηρή αποδοχή των εγκληματικών τρομοκρατικών πράξεων και προτροπή για τη συνέχισή τους.

Τέλος άλλη μια «ματωμένη» υπόθεση της Χρυσής Αυγής, είναι η απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος Αιγύπτιων αλιεργατών. Αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως αποδεικτικό στοιχείο, ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση, τότε η δολοφονία από ακροαριστερούς τρομοκράτες, δυο νέων ανθρώπων στο Νέο Ηράκλειο με μόνο κριτήριο την ιδεολογική τους ταυτότητα, λίγες μόνο ημέρες μετά την προτροπή της βουλευτού του ΚΚΕ κυρίας Κανέλη από τα έδρανα του κοινοβουλίου «Πέραμα, Κερατσίνι, φασίστας να μην μείνει» ή του κυρίαρχου συνθήματος που ακούστηκε σε πορεία του νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Γαλάτσι «Για τον Παύλο Φύσσα δεν φθάνουν μόνο δυο, όλοι οι Ναζί στο νεκροτομείο», πώς μπορεί να χαρακτηριστεί; Αυτοί δεν συστήνουν εγκληματική οργάνωση, προτρέποντας ξεκάθαρα σε δολοφονίες;

Στο πολυσέλιδο βούλευμα περιγράφεται λεπτομερώς ο ρόλος του καθενός από τους 70 κατηγορουμένους, ενώ καταγράφεται το πώς ανέβηκαν στην ιεραρχία οι βουλευτές και πώς οργάνωναν τις και καλά ρατσιστικές, όπως χαρακτηρίζονται, επιθέσεις.

Και ερωτούμε. Πώς τα γνωρίζουν όλα αυτά και μάλιστα με λεπτομέρειες; Πώς πληροφορήθηκαν τις διαδικασίες ανέλιξες στην ιεραρχία του Κινήματος;

Και τέλος πώς πληροφορήθηκαν τις μεθόδους οργάνωσης και καλά εγκληματικών εργασιών; Γιατί υποθέτουμε ότι εάν, λέμε εάν, σχεδιάζονταν εγκληματικές ενέργειες από την Ηγεσία, οι εντολές θα μεταβιβάζονταν σε πρόσωπα απολύτου εμπιστοσύνης δοκιμασμένα και εμπλεκόμενα σε αυτές τις ενέργειες και σε καμία περίπτωση δεν θα γίνονταν βούκινο στον κάθε τυχάρπαστο. Αυτό υπαγορεύει η απλή λογική.

Συνοψίζοντας λοιπόν βλέπουμε για μια ακόμη φορά ότι παρά τις δηλώσεις του τέως υπουργού κυρίου Ρουπακιώτη, παρά τις αποκαλύψεις Μπαλτάκου, παρά την αρνητική ψήφο του εφέτη κυρίου Σαλάτα και τις γνώμες έγκριτων νομικών που θεωρούν την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, αθώα των κατηγοριών, υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν μέχρις εσχάτων να συγκρατήσουν την καταρρέουσα σκευωρία και επιμένουν στην εφαρμογή μιας διπρόσωπης δικαιοσύνης, αφού οι λεγόμενες «ματωμένες» υποθέσεις της Χρυσής Αυγής, έχουν συμβεί κατά κόρο και σε άλλους πολιτικούς χώρους αλλά με την απόδοση ατομικών ευθυνών εκ μέρους της δικαιοσύνης.

Αυτό που εν τέλει μένει, είναι να διαπιστώσουμε αν η νέα κυβέρνηση θα σεβαστεί τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη ως θεσμό και ως ιδέα και να αναθέσει την διεξαγωγή της δίκης σε αδέκαστους και έντιμους δικαστές και όχι σε θεράποντες της εκτελεστικής εξουσίας.
http://ethnikismos.net