Άποψη: Η λανθασμένη απόφαση για τη κατάργηση της θητείας στο Πολεμικό Ναυτικό

  Πριν από μερικούς μήνες η πολιτική ηγεσία, μετά από εισήγηση της στρατιωτικής ηγεσίας αποφάσισε κάτι που δεν είχε τολμήσει κανένας ποτέ α...

 

Πριν από μερικούς μήνες η πολιτική ηγεσία, μετά από εισήγηση της στρατιωτικής ηγεσίας αποφάσισε κάτι που δεν είχε τολμήσει κανένας ποτέ από τα αρχαία χρόνια. Να τερματίσει την κατάταξη των ναυτών και ουσιαστικά να κόψει τον ομφάλιο λώρο της θάλασσας με την ελληνική κοινωνία. Μια απόφαση λανθασμένη που στερείται ουσίας, αλλά και γνώσης της ναυτικής μας ιστορίας. Η απόφαση αυτή προσβάλλει τη ναυτική παράδοση μας και διακόπτει μια σχέση πλέον των τριών χιλιάδων χρόνων, της ελληνικής κοινωνίας, των νησιωτών δε ιδιαίτερα με το Πολεμικό Ναυτικό και τη θάλασσα 

Οι ναύτες δεν ήταν απλώς μια κατηγορία στρατιωτικών. Εξεφραζαν: την ελληνική λαϊκή ομορφιά, τη σχέση της Ελλάδας με τη θάλασσα, την ανδρική αξιοπρέπεια το ήθος τη λεβεντιά την αισιοδοξία την αρμυρα του ελληνικού dna Η κοντόφθαλμη οπτική όσων έλαβαν την συγκεκριμένη απόφαση, έχει ήδη δημιουργήσει απόνερα στη γενικότερη λειτουργία του Ναυτικού η οποία σε συνδυασμό με τη μεγάλη υποστελέχωση του Όπλου αποτελεί το μείζον πρόβλημα. Η απόφαση αυτή ουσιαστικά αποτελεί πλήγμα για τη ναυτική Ελλάδα, για την οποία λέγονται και γράφονται πολλά το τελευταίο διάστημα. Η ναυτοσύνη δε αποκτάται με εξαγγελίες, δεν εγκαθίσταται με ευχολόγια, δεν αποτελεί προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, αλλά πολυχρονης και πολυδιάστατης γνώσης, τριβής και εμπειρίας. Κύριοι που λάβατε την απόφαση αυτή συγκρατήστε ότι ο «Ναύτης» εξέφραζε την εικόνα της Ελλάδας, μιας Ελλαδας απλής, ανθρώπινης και διαχρονικής.

Ο Έλληνας ναύτης σηματοδοτούσε διαχρονικά την αέναη σύνδεση του Έλληνα με τη θάλασσα, με το νησιωτικό σύμπλεγμα, κυρίως όμως με το Πολεμικό Ναυτικό. Κανένας δεν είχε επιχειρήσει έως τώρα να κόψει αυτό τον ομφάλιο λώρο. Η απόφαση για την κατάργηση των ναυτών, πέρα από σκοπιμότητες, φανερώνει έλλειψη ναυτικής κουλτούρας, ναυτικής παράδοσης και σεβασμού προς τη ναυτοσύνη του Ελληνα, από αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις και από αυτούς που τις αποδέχονται σιωποντας ηχηρά. Τα πρόσωπα κάποτε αποχωρούν, η ιστορία, ο πολιτισμός, η παράδοση παραμένουν. Το Πολεμικό Ναυτικό δεν οφείλει σε κανέναν, εμείς όλοι του οφείλουμε.