Νέα υποβρύχια για το Πολεμικό Ναυτικό: Το μεγάλο δίλημμα ανάμεσα στα στρατηγικά όπλα και την ομοιογένεια

  Η επόμενη μεγάλη «ναυμαχία» για το Πολεμικό Ναυτικό δεν θα δοθεί στην επιφάνεια, αλλά στον βυθό. Μετά τις φρεγάτες FDI, την αναμενόμενη α...

 

Η επόμενη μεγάλη «ναυμαχία» για το Πολεμικό Ναυτικό δεν θα δοθεί στην επιφάνεια, αλλά στον βυθό. Μετά τις φρεγάτες FDI, την αναμενόμενη απόκτηση των ιταλικών Bergamini και την παράλληλη προσπάθεια αναβάθμισης των υφιστάμενων Μονάδων του Στόλου, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται πλέον στο πρόγραμμα των νέων υποβρυχίων. Ένα πρόγραμμα που δεν αφορά απλώς την αντικατάσταση παλαιότερων σκαφών, αλλά τη διαμόρφωση της ελληνικής υποβρύχιας αποτροπής για τις επόμενες δεκαετίες.

Το Πολεμικό Ναυτικό γνωρίζει καλά ότι τα υποβρύχια αποτελούν διαχρονικά το πιο αθόρυβο, αλλά και το πιο καθοριστικό όπλο του στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τα Type 214HN κλάσης «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» έδωσαν στην Ελλάδα ένα σαφές ποιοτικό πλεονέκτημα, καθώς συνδύασαν χαμηλό ακουστικό ίχνος, αναερόβια πρόωση AIP, σύγχρονα συστήματα μάχης και υψηλή επιχειρησιακή αξιοπιστία. Όμως ο χρόνος πιέζει. Τα παλαιότερα Type 209 βρίσκονται σε διαδικασία απόσυρσης, εκτός από το αναβαθμισμένο «ΩΚΕΑΝΟΣ», ενώ η Τουρκία ενισχύει σταδιακά το δικό της υποβρυχιακό δυναμικό.

Το πρόγραμμα των νέων υποβρυχίων έρχεται, επομένως, σε μια κρίσιμη στιγμή. Και το δίλημμα που βρίσκεται πλέον στο τραπέζι είναι εάν θα επιλέξει το Πολεμικό Ναυτικό ένα υποβρύχιο μεγαλύτερου εκτοπίσματος, με δυνατότητα μεταφοράς στρατηγικών όπλων και άρα με νέο επιχειρησιακό δόγμα ή θα κινηθεί στη λογική της ευελιξίας, της ομοιογένειας και της συνέχειας με τα γερμανικά 214, επιλέγοντας μια νεότερη έκδοση της ίδιας σχολής, όπως τα 212;
Το δίλημμα: στρατηγική κρούση ή ομοιογένεια

Στην πραγματικότητα, η απόφαση δεν είναι μόνο τεχνική αλλά επιχειρησιακή, βιομηχανική και γεωπολιτική. Αν η στρατιωτική ηγεσία και το Πολεμικό Ναυτικό καταλήξουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται υποβρύχια με δυνατότητα στρατηγικού πλήγματος, τότε το πρόγραμμα αλλάζει κατηγορία. Δεν πρόκειται απλώς για νέα υποβρύχια κυνηγούς, ικανά να πλήττουν πλοία και υποβρύχια αλλά για πλατφόρμες αποτροπής που θα μπορούν να μεταφέρουν όπλα μεγάλης ακτίνας, να επιχειρούν σε εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές και να προσφέρουν δυνατότητα πλήγματος σε κρίσιμους στόχους από μεγάλη απόσταση.

Σε αυτό το σενάριο, οι λύσεις που έρχονται στο προσκήνιο είναι κυρίως δύο. Από τη μια γαλλική πρόταση με το Blacksword Barracuda της Naval Group και η κορεατική προσέγγιση, με υποβρύχια μεγάλης κατηγορίας όπως το KSS-III. Και οι δύο σχολές οδηγούν σε διαφορετική φιλοσοφία από εκείνη που έχει σήμερα το Πολεμικό Ναυτικό. Μεγαλύτερα σκάφη, μεγαλύτερο οπλικό φορτίο, δυνατότητα ενσωμάτωσης όπλων στρατηγικής κρούσης, αυξημένη αυτονομία και επιχειρήσεις πολύ πέρα από το κλειστό περιβάλλον του Αιγαίου. Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ