«Και βέβαια είμαι περήφανη για τον γιο μου» «Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Σας παραπέμπω στη δήλωση του παιδιού μου που λέει ότι είναι «α...
«Και βέβαια είμαι περήφανη για τον γιο μου»
«Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Σας παραπέμπω στη δήλωση του παιδιού μου που λέει ότι είναι «αιχμάλωτος πολέμου» και πως δεν θεωρεί τον εαυτό του θύμα» λέει η Παυλίνα Νάσιουτζικ, μητέρα του Νίκου Ρωμανού του «βενιαμίν» από τους τέσσερις συλληφθέντες για τη διπλή ληστεία στην Κοζάνη, όπου ερευνάται και η συμμετοχή του στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία των πυρήνων της φωτιάς».
Δεν του έλειψε τίποτα
«Πέρασε τα παιδικά του χρόνια χωρίς να του λείψει τίποτα. Πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο, παρακολουθούσε μαθήματα πιάνου, είχε ό,τι ήθελε και ήταν ευγενικός. Θα έλεγα προικισμένος. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτός ο πιτσιρικάς τότε θα μπορούσε να περάσει …απέναντι».. λέει άνθρωπος που τον γνωρίζει καλά από τον στενό οικογενειακό του κύκλο.
«Το βλέμμα του ήταν αγριεμένο, έβγαζε μίσος»
«Ήταν ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Καλός μαθητής και έξυπνος. Έπαιζε πιάνο.. Ο Νίκος σύχναζε από πολύ μικρός στα Εξάρχεια. Όχι πως αυτό σημαίνει κάτι. Θα έλεγα ωστόσο πως είχε μια παράταιρη συμπεριφορά για το νεαρό της ηλικίας του. Καμία φορά μου έδινε την εντύπωση πως δεν φοβάται τίποτε. Τον συνάντησα στη δίκη του Κορκονέα στην Άμφισσα. Δεν τον αναγνώριζα. Το παιδί δεν ήταν καθόλου καλά. Βρισκόταν σε αλλόφρονα κατάσταση. Το βλέμμα του ήταν αγριεμένο, έβγαζε μίσος από μέσα του εκείνη την ημέρα, ο Νίκος δεν πρόλαβε να καταθέσει. Όταν κλήθηκε να παρουσιαστεί για δεύτερη φορά στο Δικαστήριο εξαφανίστηκε. Έφυγε από το σπίτι του και εγκατέλειψε το σχολείο. Ρωτούσαμε συγγενείς και φίλους τι συμβαίνει. Τα παιδιά μου όταν τον είδαν είπαν πως έμοιαζε σαν να ήταν χαμένος. Έκτοτε χάσαμε τα ίχνη του» εξομολογείται μητέρα πολύ καλού φίλου του Νίκου.
Και ορίστε που βγήκε αληθινό το βιβλίο της μητέρας του Ρωμανού:
«Κουκουλοφόροι είναι απλοί κουκουλοφόροι, Θεέ μου θα πεθάνω θα με βγάζουν τα κανάλια ως τη μάνα του κουκουλοφόρου, η Ελένη δεν θα με ξανακαλέσει ποτέ, με τι μούτρα θα εμφανιστώ στο Ekali Club» έγραφε το 2009 η Παυλίνα Νάσιουτζικ.
Έκτός από αυτά είχε γράψει: «μέχρι εκείνο τον Δεκέμβριο η λέξη δρόμος σήμαινε μόνο τη Βουκουρεστίου, τη Σκουφά ,τα στενά της Φιλοθέης και του Ψυχικού και την οδό Ρόδων στην Εκάλη. Εσχάτως στη λέξη δρόμος προστέθηκαν οι δρόμοι λαβύρινθοι των Εξαρχείων που ψάχναμε ολημερίς να μαζέψουμε τα βλαστάρια μας πάνω σε Jimmy Coo γόβες».
.................
Προφητικό μάλλον αποδείχτηκε το βιβλίο της Παυλίνας Νάσιουτζικ μητέρας του συλληφθέντα, Νίκου Ρωμανού, που εκδόθηκε το 2009, «Ο τρελός δρόμος του έρωτα»!
Αυτό που σοκάρει βέβαια είναι μια περιγραφή μέσα στο βιβλίο: «Πίσω από τη γενιά των αντιεξουσιαστών που έκαιγαν την Αθήνα το 2008 και εξελίχθηκαν στη «νέα τρομοκρατία» του σήμερα κρύβονται οι ίδιοι οι γονείς τους.»
Το βιβλίο της πραγματεύεται μια ιστορία ενός παράνομου πάθους ανάμεσα σε μια γνωστή κυρία των βορείων προαστίων και ενός αρχιμανδρίτη, με φόντο την Αθήνα του Δεκεμβρίου του 2008 που είχε δολοφονηθεί ο Αλέξης Γρηγορόπουλος φίλος του γιού της Παυλίνας Νάσιουτζικ!
Όμως η ιστορία της μητέρας που έχει δυο γιους έφηβους αναρχικούς που συμμετέχουν στη λεηλασία της Αθήνας πριν από τέσσερα χρόνια, φωτογραφίζει όσο τίποτα τη ζωή της συγγραφέα.
Στη συνέχεια φαίνεται να δικαιολογεί τον γιό της και να εξηγεί το πώς συνάδει το αστικό υπόβαθρο των παιδιών με την οργή και τους βανδαλισμούς, όπως εκδηλώθηκαν τότε στο κέντρο της Αθήνας:
«Ο Ανάστης. Ο καλοαναθρεμμένος και μοσχαναθρεμμένος γιος της με τα ιδιωτικά σχολεία, τη μουσική, το σκι, ήταν εκεί με μια βαριοπούλα μεγαλύτερη από το μπόι του και έσπαγε βιτρίνες», καθώς «μπορείς να είσαι αναρχικός και σνομπ μαζί; Μπορείς, αν είσαι παιδί των Βορείων Προαστίων».
Διαβάστε τα αποσπάσματα που μοιάζουν τόσο με τη ζωή της
«Λένε ότι οι γονείς των εκκολαπτόμενων αναρχικών (όπως άλλοτε των κομμουνιστών) περνούν από όλα τα στάδια του πάθους: άρνηση, οργή, θυμό, παραίτηση, αποδοχή. Έτσι, αφού η Αλίκη είχε μεγαλώσει μέσα στο Ekali Club δυο γιους αναρχικούς και αφού κατάλαβε πόσο μάταιο ήταν να αντιστέκεται στην ορμή της ιστορίας με τον πρώτο της γιο, έκανε αυτό που έπρεπε ως σωστή μάνα μόλις είδε και τον δευτερότοκο, 13 χρονών σκατό, που δεν είχε βγει ακόμα από το αβγό του να ξεσαλώνει στις διαδηλώσεις: Έστειλε τον οδηγό να του αγοράσει ένα γερό κράνος, άριστης ποιότητας, απ’ αυτά που φορούν οι μανιώδεις μοτοσικλετιστές».
«Πίσω από τη νέα γενιά τρομοκρατών κρύβονται οι γονείς τους»!
Και σε αυτό το σημείο η Παυλίνα Νάσιουτζικ φαίνεται να εκφράζει την άποψή της…
«“Θα σας πω εγώ ποια είναι τα παιδιά που καίνε την Αθήνα”, είπε η Βίκυ, σερβίροντας άψογα τσάι στην τσαγιέρα της γιαγιάς της. “Τα παιδιά των αντιεξουσιαστριών”. Μια κραυγή τρόμου βγήκε από τα εξευγενισμένα στόματα και μερικών η ταραχή ήταν τόσο έντονη, ώστε ανακάτεψαν το τσάι τους με ορμή. Ποτέ κουταλάκια δεν είχαν ακουστεί με τόσο θόρυβο.''
“Έβγαινα τις προάλλες από τον κινηματογράφο και είδα τρία μικρά παιδιά να έχουν ανάψει φωτιά σε έναν σκουπιδοτενεκέ. Πέντε μέτρα πιο πέρα στέκονταν οι μαμάδες τους”. “Πώς το κατάλαβες;”, πετάχτηκε η Εύα.
“Έμοιαζαν, παιδί μου, σαν δυο σταγόνες νερό. Αυτές δίνουν εντολές στα παιδιά τους να κάψουν την Αθήνα”.
“Mon Dieu, σε τι καιρούς ζούμε!”, είπε η Εύα ευτυχισμένη που τη συγκεκριμένη ημέρα δεν είχε πάει κι αυτή να μαζέψει το καμάρι της, για να την κάνει ρόμπα η Βίκυ σε όλη την Αθήνα.
“Γι’ αυτό γύρισα στην Αθήνα”, δήλωσε η Δανάη, “είναι τόσο νεκρά όλα στην Ευρώπη. Αυτό επιθυμούσα στην Ελλάδα, αυτή τη ζωντάνια της ζωής. Πες μου, Βίκυ, αυτές οι αντιεξουσιάστριες πώς ήταν ντυμένες; Τι ρούχα φορούσαν;”
“Ρούχα, ρούχα κανονικά. Όχι βέβαια σαν τα δικά μας, σαν κι αυτά που φορούν οι γυναίκες του κύκλου μας”, απάντησε αφελώς η Βίκυ.
star
«Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Σας παραπέμπω στη δήλωση του παιδιού μου που λέει ότι είναι «αιχμάλωτος πολέμου» και πως δεν θεωρεί τον εαυτό του θύμα» λέει η Παυλίνα Νάσιουτζικ, μητέρα του Νίκου Ρωμανού του «βενιαμίν» από τους τέσσερις συλληφθέντες για τη διπλή ληστεία στην Κοζάνη, όπου ερευνάται και η συμμετοχή του στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία των πυρήνων της φωτιάς».
Δεν του έλειψε τίποτα
«Πέρασε τα παιδικά του χρόνια χωρίς να του λείψει τίποτα. Πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο, παρακολουθούσε μαθήματα πιάνου, είχε ό,τι ήθελε και ήταν ευγενικός. Θα έλεγα προικισμένος. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτός ο πιτσιρικάς τότε θα μπορούσε να περάσει …απέναντι».. λέει άνθρωπος που τον γνωρίζει καλά από τον στενό οικογενειακό του κύκλο.
«Το βλέμμα του ήταν αγριεμένο, έβγαζε μίσος»
«Ήταν ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Καλός μαθητής και έξυπνος. Έπαιζε πιάνο.. Ο Νίκος σύχναζε από πολύ μικρός στα Εξάρχεια. Όχι πως αυτό σημαίνει κάτι. Θα έλεγα ωστόσο πως είχε μια παράταιρη συμπεριφορά για το νεαρό της ηλικίας του. Καμία φορά μου έδινε την εντύπωση πως δεν φοβάται τίποτε. Τον συνάντησα στη δίκη του Κορκονέα στην Άμφισσα. Δεν τον αναγνώριζα. Το παιδί δεν ήταν καθόλου καλά. Βρισκόταν σε αλλόφρονα κατάσταση. Το βλέμμα του ήταν αγριεμένο, έβγαζε μίσος από μέσα του εκείνη την ημέρα, ο Νίκος δεν πρόλαβε να καταθέσει. Όταν κλήθηκε να παρουσιαστεί για δεύτερη φορά στο Δικαστήριο εξαφανίστηκε. Έφυγε από το σπίτι του και εγκατέλειψε το σχολείο. Ρωτούσαμε συγγενείς και φίλους τι συμβαίνει. Τα παιδιά μου όταν τον είδαν είπαν πως έμοιαζε σαν να ήταν χαμένος. Έκτοτε χάσαμε τα ίχνη του» εξομολογείται μητέρα πολύ καλού φίλου του Νίκου.
Και ορίστε που βγήκε αληθινό το βιβλίο της μητέρας του Ρωμανού:
«Κουκουλοφόροι είναι απλοί κουκουλοφόροι, Θεέ μου θα πεθάνω θα με βγάζουν τα κανάλια ως τη μάνα του κουκουλοφόρου, η Ελένη δεν θα με ξανακαλέσει ποτέ, με τι μούτρα θα εμφανιστώ στο Ekali Club» έγραφε το 2009 η Παυλίνα Νάσιουτζικ.
Έκτός από αυτά είχε γράψει: «μέχρι εκείνο τον Δεκέμβριο η λέξη δρόμος σήμαινε μόνο τη Βουκουρεστίου, τη Σκουφά ,τα στενά της Φιλοθέης και του Ψυχικού και την οδό Ρόδων στην Εκάλη. Εσχάτως στη λέξη δρόμος προστέθηκαν οι δρόμοι λαβύρινθοι των Εξαρχείων που ψάχναμε ολημερίς να μαζέψουμε τα βλαστάρια μας πάνω σε Jimmy Coo γόβες».
.................
Προφητικό μάλλον αποδείχτηκε το βιβλίο της Παυλίνας Νάσιουτζικ μητέρας του συλληφθέντα, Νίκου Ρωμανού, που εκδόθηκε το 2009, «Ο τρελός δρόμος του έρωτα»!
Αυτό που σοκάρει βέβαια είναι μια περιγραφή μέσα στο βιβλίο: «Πίσω από τη γενιά των αντιεξουσιαστών που έκαιγαν την Αθήνα το 2008 και εξελίχθηκαν στη «νέα τρομοκρατία» του σήμερα κρύβονται οι ίδιοι οι γονείς τους.»
Το βιβλίο της πραγματεύεται μια ιστορία ενός παράνομου πάθους ανάμεσα σε μια γνωστή κυρία των βορείων προαστίων και ενός αρχιμανδρίτη, με φόντο την Αθήνα του Δεκεμβρίου του 2008 που είχε δολοφονηθεί ο Αλέξης Γρηγορόπουλος φίλος του γιού της Παυλίνας Νάσιουτζικ!
Όμως η ιστορία της μητέρας που έχει δυο γιους έφηβους αναρχικούς που συμμετέχουν στη λεηλασία της Αθήνας πριν από τέσσερα χρόνια, φωτογραφίζει όσο τίποτα τη ζωή της συγγραφέα.
Στη συνέχεια φαίνεται να δικαιολογεί τον γιό της και να εξηγεί το πώς συνάδει το αστικό υπόβαθρο των παιδιών με την οργή και τους βανδαλισμούς, όπως εκδηλώθηκαν τότε στο κέντρο της Αθήνας:
«Ο Ανάστης. Ο καλοαναθρεμμένος και μοσχαναθρεμμένος γιος της με τα ιδιωτικά σχολεία, τη μουσική, το σκι, ήταν εκεί με μια βαριοπούλα μεγαλύτερη από το μπόι του και έσπαγε βιτρίνες», καθώς «μπορείς να είσαι αναρχικός και σνομπ μαζί; Μπορείς, αν είσαι παιδί των Βορείων Προαστίων».
Διαβάστε τα αποσπάσματα που μοιάζουν τόσο με τη ζωή της
«Λένε ότι οι γονείς των εκκολαπτόμενων αναρχικών (όπως άλλοτε των κομμουνιστών) περνούν από όλα τα στάδια του πάθους: άρνηση, οργή, θυμό, παραίτηση, αποδοχή. Έτσι, αφού η Αλίκη είχε μεγαλώσει μέσα στο Ekali Club δυο γιους αναρχικούς και αφού κατάλαβε πόσο μάταιο ήταν να αντιστέκεται στην ορμή της ιστορίας με τον πρώτο της γιο, έκανε αυτό που έπρεπε ως σωστή μάνα μόλις είδε και τον δευτερότοκο, 13 χρονών σκατό, που δεν είχε βγει ακόμα από το αβγό του να ξεσαλώνει στις διαδηλώσεις: Έστειλε τον οδηγό να του αγοράσει ένα γερό κράνος, άριστης ποιότητας, απ’ αυτά που φορούν οι μανιώδεις μοτοσικλετιστές».
«Πίσω από τη νέα γενιά τρομοκρατών κρύβονται οι γονείς τους»!
Και σε αυτό το σημείο η Παυλίνα Νάσιουτζικ φαίνεται να εκφράζει την άποψή της…
«“Θα σας πω εγώ ποια είναι τα παιδιά που καίνε την Αθήνα”, είπε η Βίκυ, σερβίροντας άψογα τσάι στην τσαγιέρα της γιαγιάς της. “Τα παιδιά των αντιεξουσιαστριών”. Μια κραυγή τρόμου βγήκε από τα εξευγενισμένα στόματα και μερικών η ταραχή ήταν τόσο έντονη, ώστε ανακάτεψαν το τσάι τους με ορμή. Ποτέ κουταλάκια δεν είχαν ακουστεί με τόσο θόρυβο.''
“Έβγαινα τις προάλλες από τον κινηματογράφο και είδα τρία μικρά παιδιά να έχουν ανάψει φωτιά σε έναν σκουπιδοτενεκέ. Πέντε μέτρα πιο πέρα στέκονταν οι μαμάδες τους”. “Πώς το κατάλαβες;”, πετάχτηκε η Εύα.
“Έμοιαζαν, παιδί μου, σαν δυο σταγόνες νερό. Αυτές δίνουν εντολές στα παιδιά τους να κάψουν την Αθήνα”.
“Mon Dieu, σε τι καιρούς ζούμε!”, είπε η Εύα ευτυχισμένη που τη συγκεκριμένη ημέρα δεν είχε πάει κι αυτή να μαζέψει το καμάρι της, για να την κάνει ρόμπα η Βίκυ σε όλη την Αθήνα.
“Γι’ αυτό γύρισα στην Αθήνα”, δήλωσε η Δανάη, “είναι τόσο νεκρά όλα στην Ευρώπη. Αυτό επιθυμούσα στην Ελλάδα, αυτή τη ζωντάνια της ζωής. Πες μου, Βίκυ, αυτές οι αντιεξουσιάστριες πώς ήταν ντυμένες; Τι ρούχα φορούσαν;”
“Ρούχα, ρούχα κανονικά. Όχι βέβαια σαν τα δικά μας, σαν κι αυτά που φορούν οι γυναίκες του κύκλου μας”, απάντησε αφελώς η Βίκυ.
star

Πίσω από έναν τρομοκράτη βρίσκεται ο υποφέρων από πλήξη γονέας, πολύ πιθανότερο δε μια τρομερή μάνα, παρά ένας αρειμάνιος πατέρας. Αφού, εκτώς της Αμερικής, οι αρειμάνιοι πατέρες "δεν υπάρχουν πια - τους πάτησε το τραίνο" της Νέας Παγκόσμιας Τάξης.
ΑπάντησηΔιαγραφή