Είκοσι δύο ετών τότε η φοιτήτρια Καλών Τεχνών στο Όσλο, που της άρεσε να ταξιδεύει αναζητώντας την κλίση της κυρίως ανάμεσα σε ζωγραφική κα...
Είκοσι δύο ετών τότε η φοιτήτρια Καλών Τεχνών στο Όσλο, που της άρεσε να ταξιδεύει αναζητώντας την κλίση της κυρίως ανάμεσα σε ζωγραφική και γλυπτική, βρέθηκε νεκρή στο κέντρο της Αθήνας, χτυπημένη από αδέσποτη σφαίρα στο στήθος και τον λαιμό, το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου του '73.
Μεταφέρουμε απόσπασμα από την εφημερίδα των συντακτών:
Γλυκιά, με ήρεμη φωνή αλλά μάτια που βουρκώνουν αρκετές φορές όσο μιλάμε για την Τόριλ, η Λιβ θυμάται τις στιγμές που έζησε η οικογένειά της τότε και μας τις εξιστορεί στον δρόμο προς το Πολυτεχνείο, όπου άφησε χθες μερικά λευκά τριαντάφυλλα για το όμορφο κορίτσι με τα μαύρα μακριά μαλλιά και το χαμόγελο που θυμίζει την Τζοκόντα.
«Αυτή είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι για την επέτειο και ελπίζω να είμαι καλά να έρθω και για τα 50 χρόνια». Η πρώτη ήταν το 1998. «Ήταν κάτι που σκεφτόμουν για πολύ καιρό τότε επειδή δεν είχα έρθει ποτέ στην Αθήνα και σκέφτηκα ότι πρέπει να έρθω για τα 25 χρόνια από τον θάνατό της. Έπρεπε να έρθω», λέει για το πώς πήρε την απόφαση να κάνει το ταξίδι.
Η Τόριλ είχε έρθει στην Ελλάδα κάποια στιγμή την άνοιξη του ’73. Είχε αφήσει την εξεταστική της προκειμένου να επισκεφθεί την Ιταλία και να δει από κοντά μερικά από τα πιο γνωστά έργα τέχνης. Εκεί γνώρισε μια παρέα Αμερικανών και αποφάσισε να πάει μαζί τους στην Κρήτη, θυμάται η Λιβ.
Λίγο μετά βρέθηκε στην Αθήνα και νοίκιασε ένα δωμάτιο σε έναν ξενώνα επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στο μεταξύ κάποια στιγμή που ξέμεινε από χρήματα δούλεψε στο σπίτι μιας οικογένειας, όπου πρόσεχε τα παιδιά και τους δίδασκε αγγλικά. «Νομίζω περνούσε καλά. Προσπάθησε να μάθει κι ελληνικά, όπως είδα σε σημειωματάριο που βρήκα».
Στον ξενώνα γνώρισε έναν νεαρό από τη Σαουδική Αραβία, που δούλευε μάλιστα εκεί. Αυτός ήταν ο μόνος άνθρωπος που είδε τι ακριβώς έγινε. Είχε δεχθεί κι αυτός άλλωστε σφαίρα και είχε τραυματιστεί στον ώμο, αλλά τα κατάφερε.
Το μοιραίο βράδυ, μερικές ώρες πριν σπάσουν τα τανκς την ιστορική πύλη του Πολυτεχνείου, ήταν μαζί. Κάποιοι είπαν τότε στην οικογένεια Ένγκελαντ ότι γύριζαν από σινεμά, αλλά ο ιστορικός Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, που χρόνια αργότερα συνάντησε τη Λιβ, δεν βρίσκει πολύ πιθανό να ήταν ανοιχτοί οι κινηματογράφοι εκείνο το βράδυ.
«Δεν νομίζω ότι έλαβε μέρος στις διαδηλώσεις. Πιστεύω ότι είχε πολιτικές σκέψεις αλλά ότι δεν ασχολιόταν ενεργά, τουλάχιστον σε μια άλλη χώρα. Νομίζω λοιπόν ότι μάλλον ήταν περίεργη που έβλεπε τόσο κόσμο στους δρόμους και βγήκε να δει», εκτιμά η Λιβ Ένγκελαντ.
«Ήταν επίσης μακριά απ' το Πολυτεχνείο, αλλά κοντά σε ένα αστυνομικό τμήμα», συμπληρώνει καθώς ποτέ δεν έμαθε με βεβαιότητα το πού ακριβώς δέχθηκε τη σφαίρα η αδελφή της.
