Μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του εθνικιστή Φινλανδού διανοητή και συγγραφέα, καθηγητή Kai Murros (δες κι εδώ ) που έγινε στην Οξφό...
- Oxford Speech 2014 -
Μετάφραση (ΚΟ):
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη* - το φάντασμα του εθνικισμού!
Και όλες οι δυνάμεις του παλιού κόσμου, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τα Ηνωμένα Έθνη, οι φιλελεύθεροι, οι αντιδραστικοί συντηρητικοί και οι ριζοσπαστικοί αριστεροί, έχουν συνάψει μια ανίερη συμμαχία για να εξορκίσουν αυτό το φάντασμα.
Ένα πράγμα προκύπτει από το γεγονός αυτό: Ο εθνικισμός έχει ήδη αναγνωριστεί από τους εχθρούς του ότι αποτελεί δύναμη.
Έχετε παρατηρήσει ότι τώρα, καθώς το σύστημα οδεύει προς τηντελική κρίση, κανείς δεν μιλάει ποτέ για το ενδεχόμενο να καταλάβει την εξουσία η ριζοσπαστική αριστερά; Εκείνοι που εκφράζουν τις ανησυχίες τους για το μέλλον της πολιτικής αναταραχής, ούτε καν αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα θα μπορούσε να υπάρξει μια hardcore αριστερή, κομμουνιστική επανάσταση. - Τι συνέβη λοιπόν;
Παραδοσιακά, η ριζοσπαστική αριστερά ήταν πάντα περισσότερο από βεβαία ότι μόνο αυτή θα ηγηθεί της μελλοντικής επανάστασης, ότι μόνο αυτή διαθέτει την επιστημονική γνώση για το πώς να μειώσει το καπιταλιστικό σύστημα και ότι μόνο αυτή έχει την απόλυτη κατανόηση της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και του μέλλοντος του ανθρώπου.
Μεγάλωσα σε έναν κόσμο όπου οι αριστεροί διανοούμενοιθεωρούνταν ότι αποτελούν την ενσάρκωση της βαθιάς διανόησης. Ήταν σαν να έπρεπε κάποιος να είναι πρώτα αριστερός για να μπορεί να είναι διανοούμενος, σαν να μην υπήρχαν άλλα είδη διανοούμενων, εκτός των αριστερών, σαν το να είσαι αριστερός από μόνο του σε έκανε έξυπνο. Οι κόκκινοι διανοούμενοι εξυμνούντο, θαυμάζονταν και δοξάζονταν από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης – ήταν «επαναστάτες», ήταν«ροκ σταρ» και ήταν «πρωτοπόροι». Και πόσο εύκολα μπορούσαν να γελοιοποιήσουν κάθε σκυθρωπό, συντηρητικό, πατριωτικό τύπο. Με το αιχμηρό τους χιούμορ και την διανοουμενίστικη αυτοπεποίθηση κατάφεραν γρήγορα να κάνουν τους αντιπάλους τους φαίνονται γελοίοι και άνευ αντικειμένου.
Τώρα, όμως, συνεχώς λαμβάνουμε προειδοποιήσεις για την«άνοδο της ακροδεξιάς», και όχι της άκρας αριστεράς. Και λέγεται ότι η άνοδος της ακροδεξιάς είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Αλλά τι γίνεται τότε με την ριζοσπαστική αριστερά και όλους τους λαμπρούς διανοούμενους της, τι στο καλό τους συνέβη;
Ο ριζοσπαστικός αριστερισμός έχει καταντήσει να είναι ο βίαιος και τραμπούκικος βραχίονας του φιλελεύθερου συστήματος, η επιλογή ενός life style, μια πολιτική εμπορική μάρκα, μία πνευματική μόδα και ένας ακαδημαϊκός αυνανισμός. Οι ριζοσπαστικοί αριστεροί εξακολουθούν να είναι τα αγαπημένα petτων μέσων ενημέρωσης και ως εκ τούτου είναι με ασφάλεια ενσωματωμένα στο σύστημα. Η ιδέα ότι ο κάποτε αριστερός, που έχει εκπαιδευτεί να είναι τέλειος υπηρέτης του συστήματοςεργαζόμενος στα μέσα ενημέρωσης, στην ακαδημαϊκή κοινότητα, στο δημόσιο ή σε κάποια μη κυβερνητική οργάνωση - επαρκώς επιδοτείται από το σύστημα, χωρίς αμφιβολία.
Καθώς δεν είναι σε θέση να σταματήσει ή να έχει οποιαδήποτε επίδραση στον θρίαμβο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ριζοσπαστική αριστερά έχει ένα μόνο πράγμα που πρέπει να κάνει – και αυτό είναι να προωθήσει το αυτο-μίσος στους ευρωπαϊκούς λαούς.
Με το να προωθεί την μαζική μετανάστευση προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική η ριζοσπαστική αριστερά εργάζεται επίσης ακούραστα για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της καπιταλιστικής τάξης. Επειδή ένα πράγμα στο οποίο, τόσο οι αριστεροί όσο και οι καπιταλιστές μπορούν να συμφωνήσουν - είναι ότι θέλουν να εξαφανίσουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και να εξολοθρεύσουν τους λαούς της Ευρώπης.
Ο αριστερισμός δεν είναι ποτέ αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι: δενείναι δημοκρατικός, δεν είναι ειρηνικός, δεν κάνει τίποτα για τηνεργατική τάξη και δεν είναι μια ιδεολογία που βασίζεται στηνεπιστήμη ή στην λογική.
Οι αριστεροί ποτέ τους δεν χάνουν την ευκαιρία να δηλώσουν ότι η κοσμοθεωρία τους βασίζεται στην επιστήμη – ότι είναι η «μόνη επιστημονική κοσμοθεωρία» - όπως τους αρέσει να καυχούνται. Με τη βοήθεια του διαλεκτικού υλισμού ένας αριστερός διανοούμενος αξιώνει ότι είναι σε θέση να εξηγήσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρώπινης φυλής.
Λοιπόν, η επιστήμη και ο υλισμός είναι μεγάλα λόγια και όταν τα βάζεις μαζί, μπαίνουμε στον πειρασμό κατ’ αρχάς, να σκεφτούμε ότι αυτή η ιδεολογία είναι πράγματι απλή και καθαρή φυσική επιστήμη. Αλλά με μια πιο προσεκτική ματιά μπορούμε να δούμε ότι τα δόγματα του αριστερισμού στηρίζονται στην ιστορία, την οικονομία και την κοινωνιολογία, που είναι όλες ανθρωπιστικές επιστήμες, οι λεγόμενες soft επιστήμες. Έτσι τώρα η σημασιολογική παρανόηση γίνεται σαφής και συνειδητοποιούμε ότι ο μέσος τροτσκιστικός διανοούμενος στο πανεπιστήμιό σας - παρά τις στομφώδεις ομιλίες του - δεν είναι καθόλου υλιστικός ή επιστημονικός γιατί οι μόνες πραγματικά υλιστικές επιστήμες είναι οι φυσικές επιστήμες – ως εκ τούτου ο αριστερισμός, είναι περισσότερο κάτι σαν την ποίηση ή την αστρολογία παρά σαν φυσική.
Φυσικά, η ιστορία, η οικονομία και η κοινωνιολογία παρέχουν την προοπτική των ανθρωπιστικών επιστημών να παρατηρούν το παρελθόν και το παρόν, αλλά αν στη συνέχεια προχωρήσετε να δηλώσετε ότι στο μέλλον μια κομμουνιστική επανάσταση είναι μια απόλυτη βεβαιότητα και ότι η εργατική τάξη, στη συνέχεια, θα καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, την οικογένεια ως θεσμό, τις διακρίσεις που υπάρχουν ανάμεσα στα φύλα, τις εθνικές, εθνοτικές και φυλετικές διαιρέσεις, τη θρησκεία, και το κράτος απλώς και μόνο επειδή δεν υπήρχαν ούτε στο πρωτόγονο κομμουνισμό, ε, λοιπόν, αυτό δεν είναι σίγουρα επιστήμη, αλλά σπεκουλάρισμα. Αλλά υποθέτω ότι οι αριστεροί δεν θα παραδέχονταν ότι η κοσμοθεωρία τους είναι μια κερδοσκοπική κοσμοθεωρία - δεν θα ακουγόταν πια τόσο «μεγάλη» η θεωρία τους.
Ένας αληθινός φυσικός επιστήμονας θα προσπαθήσει να βρει ένα μοτίβο στην ακολουθία των γεγονότων, αλλά προφανώς δεν μπορεί να υπάρξει κανένα μοτίβο επειδή δεν υπήρξε ποτέ μια κομμουνιστική επανάσταση πριν κι έτσι ο αριστερός μας πρέπει να γίνει πιστός (με την θρησκευτική έννοια). Και αυτό συμβαίνει με τον κομμουνισμό - σχεδιάστηκε ως θρησκεία, για να δώσει ψευδο-επιστημονικές αποδείξεις για να υποστηρίξει μια οιονεί θρησκευτική φαντασίωση για το μέλλον.
Καθώς οι ανθρώπινες κοινωνίες ήταν πάντα πάρα πολύ πολύπλοκες για πειράματα και με πάρα πολλές μεταβλητές, δεν είναι τα ελεγχόμενα περιβάλλοντα που χρειάζεται να αποδείξεις οριστικά και επιστημονικά ότι μια ορισμένη κοινωνική θεωρία ή θέση ή αξίωμα είναι σωστό ή λάθος. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει πάντα αρκετός χώρος στην αριστερά για ατελείωτες εικασίες και δικαιολογίες γιατί τελικά, κάποια «μεγάλη» θεωρία δεν λειτούργησε - και έτσι, τελικά, οι υποστηρικτές της «μεγάλης» θεωρίας έχουν άκαμπτη την πίστη τους στη θεωρία και την πεποίθηση ότι αυτή δουλεύει, τουλάχιστον, αν οι συνθήκες είναι «κατάλληλες».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.