Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο ως τον καλό τύπο που εμφανίζεται στο τέλος των ταινιών του Ρομπέν των Δασών. ...
Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο ως τον καλό τύπο που εμφανίζεται στο τέλος των ταινιών του Ρομπέν των Δασών.
Ήταν Άγγλος βασιλιάς που πέρασε πολύ λίγο χρόνο στην Αγγλία και πολέμησε πολλά χρόνια μακριά από τις αγγλικές ακτές. Το 1199, πολεμούσε εναντίον των Γάλλων, όταν χτυπήθηκε με βλήμα από μια βαλλίστρα. Δώδεκα ημέρες αργότερα πέθανε, πιθανότατα από γάγγραινα.
Διάφορα τμήματα του κορμιού του αφαιρέθηκαν από το σώμα του, κάτι που δεν είναι και τόσο παράξενο εκείνη την εποχή. Ο «διαμελισμός» ενός κορμιού, με διάφορα μέρη του σώματος να διατηρούνται και να στέλνονται σε διάφορα μέρη ή ανθρώπους ήταν κάτι το κοινό τότε.
Στην πραγματικότητα, ήταν σύμβολο πλούτου. Έδειχνε ότι κάποιος ήταν αρκετά πλούσιος και το άντεχε οικονομικά και αρκετά σημαντικός που οι άλλοι θεωρούσαν ότι αξίζει ο κόπος να κρατήσουν κάποιο κομμάτι του. Η καρδιά του Ριχάρδου ταριχεύθηκε, μπήκε σε ένα κουτί και αποθηκεύτηκε σε έναν καθεδρικό ναό στην πόλη Ρουέν της Γαλλίας.
Στην φωτογραφία βλέπουμε το κουτί που περιέχει την ταριχευμένη καρδιά του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου.Τα χρόνια πέρασαν, η καρδιά χάθηκε και ο καθεδρικός ναός ερειπώθηκε, όταν ένας ιστορικός την ανακάλυψε ξανά το 1838. Το 2013, οι επιστήμονες την ανέλυσαν. Ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη διαδικασία της ταρίχευσης παρά για την καρδιά, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μια «καφέ-υπόλευκη σκόνη».
Αυτό που βρήκαν οι επιστήμονες ήταν ότι η καρδιά ήταν σκόνη και ένας συνδυασμός φυτικών και ορυκτών υλικών.
Κάποιο από το φυτικό υλικό ήταν πιθανώς μόλυνση από τον αέρα. Άλλα φυτά ήταν πιο πιθανό να είχαν εφαρμοστεί σκόπιμα -όπως η μυρτιά και το μοσχολέμονο (lime)- που προορίζονταν για να στεγνώσουν την καρδιά και να την διατηρήσουν από τα βακτηρίδια. Τελικά φαίνεται ότι τα βακτηρίδια κέρδισαν.
Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος: Ο μεσαιωνικός βασιλιάς της Αγγλίας που εξεγέρθηκε κατά του πατέρα του
Ατρόμητος στη μάχη και με μυθική πλέον παλικαριά, ένας ήρωας του καιρού του, ο Ριχάρδος Α” ταυτίστηκε με την Γ” Σταυροφορία, την τρίτη χριστιανική απόπειρα δηλαδή της Ευρώπης να κατακτήσει τους Αγίους Τόπους «απελευθερώνοντάς» τους από τους Σαρακηνούς.
Ήρωας για κάποιους και από τις μεγαλύτερες μορφές της μεσαιωνικής Ιστορίας, στα μάτια άλλων δεν παύει να είναι άλλος ένας κατακτητής που έβαλε στο μάτι τους θησαυρούς της Ανατολής και ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να τους κατακτήσει.
Κι έτσι η ιστορική ανασυγκρότηση τον θέλει θαρραλέο πολεμιστή, ευγενή και σοφό από τη μια, άπληστο μονάρχη που θέλησε να λεηλατήσει τους Αγίους Τόπους από την άλλη.
Όπως κι αν έχει πάντως η ιστορική ετυμηγορία, ένα είναι σίγουρο: ο Ριχάρδος προτιμούσε χίλιες φορές να μάχεται παρά να κάθεται στον θρόνο! Γι” αυτό και εξάλλου χαρακτηρίστηκε «απών βασιλιάς», καθώς από τα 10 χρόνια που διάρκεσε η ηγεμονία του στην Αγγλία έμελλε να περάσει σε βρετανική γη μόλις 6 μήνες…
Πρώτα χρόνια
Ο Ριχάρδος Α”, βασιλιάς της Αγγλίας, γνωστός επίσης και ως Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος (Coeur de Lion), ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά Ερρίκου Β” και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.
Γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου 1157, έλαβε στα 11 χρόνια της ζωής του το Δουκάτο της Ακουιτανίας, στο οποίο εγκαθιδρύθηκε επισήμως το 1172 ως δούκας. Ήταν γαλλικής καταγωγής, όπως όλη εξάλλου η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, και αρνήθηκε σφοδρά να μάθει τη γλώσσα του βασιλείου του, παραμένοντας ισόβια πιστός στη γαλλική.
Από τη θέση του δούκα ο νεαρός ηγέτης απόλαυσε σχετική ανεξαρτησία στη διακυβέρνηση του κρατιδίου του, κι όμως το 1173 προσχωρεί στη συνωμοσιολογική απόπειρα της μητέρας και των δύο αδερφών του (Ερρίκου του Νεότερου και Γοδεφρείδου) να ανατρέψουν τον πατέρα του από την εξουσία. Η Ακουιτανία υφίσταται την οργή του Ερρίκου Β” δύο φορές πριν δηλώσει τελικά ο 16χρονος δούκας την υποταγή στην πατρική εξουσία.
Ο Ερρίκος συγχωρεί σύντομα τον Ριχάρδο και του επιτρέπει να επιστρέψει στο δουκάτο του διατηρώντας την εξουσία. Ο νεαρός ηγέτης επιδεικνύει κατόπιν τις στρατηγικές αρετές του όταν συντρίβει τη μεγαλειώδη εξέγερση των ευγενών (1175) στα εδάφη του, επεκτείνοντας την κυριαρχία του και απαιτώντας πλούτη από τους αριστοκράτες και τους βαρόνους της γης του.
Ο Ριχάρδος έγινε τόσο πανίσχυρος στην επικράτειά του που ο μεγαλύτερος αδερφός του και νόμιμος διάδοχος του θρόνου, Ερρίκος ο Νεότερος, τρομοκρατήθηκε, ιδιαίτερα όταν ο Ριχάρδος αρνήθηκε να δηλώσει υποταγή στον δελφίνο του θρόνου της Αγγλίας. Ο αδελφικός πόλεμος δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί και σύντομα ο Ερρίκος επιτέθηκε στην Ακουιτανία, βρίσκοντας μάλιστα πολλούς συμμάχους στα εδάφη του Ριχάρδου, ενοχλημένοι καθώς ήταν από τη σιδερένια πυγμή με την οποία κυβερνούσε ο τελευταίος το δουκάτο του.
Έπειτα από μια σειρά περιπέτειες και τον αιφνίδιο θάνατο του πρίγκιπα Ερρίκου του Νεότερου (1183), ο Ερρίκος Β” προστρέχει σε βοήθεια του γιου του Ριχάρδου, υπογράφοντας έτσι την αρχή του τέλους της ηγεμονίας του…
Βασιλιάς της Αγγλίας
Ο Ριχάρδος, επισήμως πλέον διάδοχος του θρόνου της Αγγλίας (και της Νορμανδίας), προσκλήθηκε να παραιτηθεί από δούκας της Ακουιτανίας για χάρη του μικρότερου αδερφού του, πρίγκιπα Ιωάννη. Η πρόταση οδήγησε σε νέα εμφύλια σύρραξη και παρά το γεγονός ότι η υπόθεση τακτοποιήθηκε προσωρινά με αμοιβαίους συμβιβασμούς, ο Ριχάρδος δεν θα το άφηνε να περάσει έτσι: ζήτησε τη συνδρομή του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Β” (Νοέμβριος 1188), στον οποίο υπόσχεται πολλά από τα εδάφη που κατείχε ο πατέρας του.
Οι ενωμένες δυνάμεις Ριχάρδου-Φιλίππου συντρίβουν τα στρατεύματα του Ερρίκου λοιπόν κυνηγώντας τα λυσσαλέα και ο βασιλιάς της Αγγλίας αναγκάζεται να συναινέσει σε όλα τα αιτήματα του γιου του, ιδιαίτερα σε αυτό που τον θέλει να αναγνωρίσει τον Ριχάρδο ως τον αδιαφιλονίκητο διάδοχό του για το στέμμα.
Πικραμένος ο Ερρίκος Β” πέθανε έπειτα από λίγους μήνες κι έτσι τον Σεπτέμβριο του 1189 ο Ριχάρδος στέφεται βασιλιάς της Αγγλίας, αθετώντας ταυτοχρόνως όχι μόνο τις εδαφικές υποσχέσεις του στον Φίλιππο Β” αλλά ακόμα και την υπόσχεση να παντρευτεί την αδελφή του, σε έναν γάμο που ήταν εξάλλου κανονισμένος από την εποχή που ο Ριχάρδος ήταν 3 ετών.
Ο Ριχάρδος σταυροφόρος
Η ανοιχτή σύγκρουση των δύο μοναρχών αναβλήθηκε ωστόσο για την ώρα καθώς αμφότεροι ήταν πανέτοιμοι να τηρήσουν τους όρκους της Γ” Σταυροφορίας για την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ. Την ώρα που οι Ριχάρδος και Φίλιππος επικρατούσαν των δυνάμεων του Ερρίκου, ο Σαλαντίν καταλάμβανε την Ιερουσαλήμ (1188) εγκαινιάζοντας έτσι τη χριστιανική υπόσχεση της Ευρώπης να «καθαρίσει» τους Αγίους Τόπους από τους μουσουλμάνους.
Ο Ριχάρδος θυσιάζει όλους τους άλλους στόχους του προς όφελος της Σταυροφορίας, με την οδύσσειά του να συγκεντρώσει τα απαραίτητα κεφάλαια και στρατεύματα να αφήνουν το στίγμα τους στη ζωή του λαού. Έβγαλε σε δημοπρασία αξιώματα και τίτλους ευγενείας, απελευθέρωσε κρατουμένους από τα μπουντρούμια του έναντι παχυλών ποσών, έθεσε βαριά φορολογία και πολλά ακόμα, στην εσπευσμένη του προσπάθεια να βρει χρηματοδότηση για τους σκοπούς του.
Κι έτσι, με 4.000 άντρες και 100 καράβια (και τον λαό σμπαράλια) ο Ριχάρδος ξεκινά για την Γ” Σταυροφορία (1191), έχοντας στο πλευρό του τον Φίλιππο Β” και τις δικές του δυνάμεις. Παρά το γεγονός ότι θα περνούσε στα εδάφη της Μέσης Ανατολής μόλις 16 μήνες, δεν θα επέστρεφε στην Αγγλία πριν από το 1194... ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.