ΠΕΡΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ!

Επανήλθε πάλι στην δημοσιότητα, το θέμα της λεγόμενης «εναλλακτικής θητείας», με αφορμή επικείμενη απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της...

Επανήλθε πάλι στην δημοσιότητα, το θέμα της λεγόμενης «εναλλακτικής θητείας», με αφορμή επικείμενη απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Κύπρου, να καθιερώσει δύο μορφές εναλλακτικής θητείας : Την λεγόμενη «κοινωνική θητεία» (που θα οριστεί στους 38 μήνες) και την «άοπλη» (στους 33 μήνες). Στην πρώτη περίπτωση, οι υπόχρεοι στράτευσης θα εργάζονται αφιλοκερδώς σε κρατικές υπηρεσίες (ως δημόσιοι υπάλληλοι), ενώ στην δεύτερη περίπτωση, θα ντύνονται κανονικά στο χακί, δίχως όμως την υποχρέωση να φέρουν όπλο. Δεν είναι λίγοι αυτοί, που στο πρόσωπο αυτών των νέων μέτρων, διέκριναν την οριστική επίλυση του θέματος των φυγόστρατων.

Πριν όμως βιαστούμε να μιλήσουμε για πάταξη του φαινομένου, θα ήταν φρόνιμο να το εξετάσουμε από την συνταγματική καθώς και την νομική σκοπιά του. Ο Νόμος (και το Σύνταγμα) ορίζει ότι οι πολίτες οφείλουν να συμβάλουν στην ΑΜΥΝΑ της πατρίδας. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι υπάρχει υποχρέωση για ΔΩΡΕΑΝ ΕΡΓΑΣΙΑ. Η αναφορά είναι συγκεκριμένη και μιλάει αποκλειστικώς για την ΑΜΥΝΑ. Συνεπώς τίθεται ένα εύλογο ερώτημα : Ένας αντιρρησίας συνείδησης που υπηρετεί στον δήμο ή σε μια κρατική υπηρεσία, πως ακριβώς συνεισφέρει στην κοινή άμυνα ;
Η άμυνα έχει ανάγκη από στρατιώτες. Και αυτός είναι και ο σκοπός της θητείας : Η (έστω εν μέρει) μετατροπή του προγραμματιστή ή του μανάβη ή του εργάτη ή του δικηγόρου, σε ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ. Αν στα πλαίσια της εναλλακτικής θητείας, ο δικηγόρος εργαστεί ως δικηγόρος σε ένα υπουργείο, ή βαφέας εργαστεί ως βαφέας στο συνεργείο του δήμου, ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ ;
Συνεπώς η λεγόμενη εναλλακτική θητεία, δεν είναι παρά η νομιμοποίηση των κάθε λογής φυγόπονων και φυγόστρατων. Ακόμα και μια εβδομάδα πραγματικής θητείας στον στρατό, είναι πιο ουσιαστική από 50 χρόνια δωρεάν εργασίας σε ένα γραφείο.
Την θητεία δεν την μετράμε με τον μήνα, αλλά με την αποτελεσματικότητα. Και η αποτελεσματικότητα επέρχεται μόνο υπηρετώντας σε στρατόπεδο, υπό στρατιωτικές συνθήκες. Η «θητεία» σε γραφεία, υπό καθεστώς δημοσίου υπαλλήλου (με επτάωρα, αργίες και λούφες) είναι τουλάχιστον αστεία και προσβλητική για όσους υπηρέτησαν ή σκοπεύουν να υπηρετήσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Αντιθέτως, η περίπτωση των λεγόμενων «αόπλων» που υπηρετούν την θητεία τους κανονικά, δίχως όμως να φέρουν όπλο, είναι κατά πολύ ορθολογικότερη και δικαιολογημένη. Είναι πραγματικά ανόητο να περιμένεις να σε υπερασπιστεί κάποιος που εξαρχής δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να φέρει όπλο. Άραγε σε περίπτωση πολέμου, πόσο ασφαλής θα αισθάνεται κάποιος, με ένα τέτοιο συμπολεμιστή ;
Όμως η άρνηση κάποιου να χρησιμοποιεί οπλισμό, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί και άλλοθι για αποφυγή της υποχρέωσής του για συνεισφορά στην Εθνική Άμυνα. Πάντως, η «άοπλη θητεία» θα πρέπει να εκτελείται αποκλειστικά ΕΝΤΟΣ των στρατοπέδων, και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να διαρκεί κάτω από το τριπλάσιο της κανονικής. Γιατί ως γνωστόν, όλη η δυσκολία της θητείας, έγκειται στις πολεμικές προετοιμασίες, στα γυμνάσια (σχεδόν αποκλειστικά ενόπλως) όπως και στις πορείες, σκοπιές, ασκήσεις. Συνεπώς μόνο μια χρονικά-πολλαπλάσια άοπλη θητεία, μπορεί να εξισωθεί με την κανονική ένοπλη θητεία.
Δυστυχώς τα στράτευμα βρίθει από δίμετρους αρτιμελείς φαντάρους, που υπηρετούν χειρίζοντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πλένοντας πιάτα ή καθαρίζοντας τουαλέτες. Ας αναλάβουν αυτά τα πόστα οι «άοπλοι» και ας τοποθετηθούν όλοι οι πραγματικοί στρατιώτες σε μάχιμα πόστα.

Γενικά για το θέμα της θητείας, υπάρχουν δύο διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα. Το πρώτο αντιλαμβάνεται την θητεία ως την απόλυτη υποχρέωση. Κατά αυτήν την θεωρία, όποιος δεν υπηρετεί, καλό είναι να σαπίσει σε μια φυλακή, μέχρι να αλλάξει γνώμη και να υπηρετήσει. Η δεύτερη «σχολή», αν και συμφωνεί ως προς την ουσιαστική σημασία της θητείας, εντούτοις καθαρά για λόγους αποτελεσματικότητας, προτείνει να στρατεύονται μόνο όσοι αντιλαμβάνονται την ουσία της θητείας, απολαμβάνοντας μια σειρά προνομίων, μετά την ολοκλήρωσή της. Συνεπώς η θέαση αυτή, “επιτρέπει” τους φυγόστρατους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν συμπεριφέρεται στους υπηρετώντες, ως “κορόιδα”.

Μια ενδιαφέρουσα σκοπιά για το θέμα της στρατιωτικής θητείας (που σαφώς ιδεολογικά προσεγγίζει τις απόψεις της δεύτερης σχολής), παρουσιάζεται στην ταινία STARSHIP TROOPERS του 1997, σε σκηνοθεσία Paul Verhoven. Το σενάριο τοποθετείται σε μια μελλοντική κοινωνία, με ορισμένες ουσιαστικές διαφορές από την δικιά μας. Σε αυτήν την κοινωνία, υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι : Οι «υπήκοοι» και οι «πολίτες». Οι μεν πρώτοι, απολαμβάνουν μόνο στοιχειώδη δικαιώματα (όπως αυτά της ελευθερίας, ή της ελεύθερης συναλλαγής), οι δε δεύτεροι τυγχάνουν πάμπολλων προνομίων (όπως η πρόσληψη στον κρατικό μηχανισμό, οι βελτιωμένες κοινωνικές παροχές και το δικαίωμα ψήφου). Κάθε άνθρωπος που γεννιέται, είναι αυτόματα «υπήκοος». Ο μόνος τρόπος για να γίνει «πολίτης» είναι να υπηρετήσει μια σχετικά σύντομη αλλά αυστηρή στρατιωτική θητεία. Αν και τα προαναφερόμενα αποτελούν σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας, δεν θα ήταν υπερβολή αν κάποιος τα χαρακτήριζε «δίκαια και λογικά».

Το παραπάνω σενάριο, αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς ότι κάτι παρόμοιο (αντιστρόφως όμως) συμβαίνει και στην χώρα μας. Υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών : τα «κορόιδα» και οι «έξυπνοι». Και οι δύο κατηγορίες απολαμβάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια δικαιώματα. Και οι δύο ψηφίζουν, διορίζονται στο δημόσιο κλπ. Η μόνη διαφορά είναι στις υποχρεώσεις. Έτσι, τα «κορόιδα» υποχρεώνονται να υπηρετούν κανονικά την θητεία τους ενώ οι «έξυπνοι» (καλλιτέχνες, πολιτικοί, ποδοσφαιριστές, Ιεχωβάδες) δεν μπαίνουν σε τέτοια βάσανα. Τυπικά η πολιτεία «αποκηρύσσει» τους «έξυπνους», αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να γίνονται σπουδαίοι δημοσιογράφοι, ακόμα και υπουργοί. Όσο για τους «έξυπνους του εξωτερικού», τυπικά τους απαγορεύεται η είσοδος στην χώρα, πρακτικά όμως, γίνονται και κάποιες εξαιρέσεις σε πραγματικά σπάνιες περιπτώσεις. Ως “σπάνιες περιπτώσεις” λογίζονται οι εθνικές εκλογές, οι ευρωεκλογές, οι δημοτικές εκλογές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το Καλοκαίρι κ.λ.π.

Κλείνοντας, ο γράφων θα επιθυμούσε να εκφράσει ότι συντάσσεται σαφώς με την δεύτερη άποψη. Ότι δηλαδή η θητεία πρέπει να υπηρετείται μόνο από ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την αξία της, συνεπώς μπορούν να αποτελέσουν αξιόπιστους μαχητές. Οι φυγόπονοι, οι κουτοπόνηροι και τα λαμόγια, αποτελούσαν, αποτελούν και θα αποτελούν κομμάτι της κοινωνίας (και όχι μόνο της ελληνικής). Είναι συνεπώς άτοπο να προσπαθείς να βάλεις φιλότιμο σε τομάρια !
Για εμάς τους Έλληνες εθνικιστές, είναι ύψιστο δείγμα παρακμής, να παρακαλάει το κράτος τον χοντρό-Τζιμάκο (τον Πανούση), τον τρελό-Μάκη (τον Ταρζάν) ή τον κάθε “κουνιστό”-τραγουδιστή να υπηρετήσει στις τιμημένες Ένοπλες Δυνάμεις. Όμως μας εξαγριώνει και το γεγονός, ότι όλοι οι αστράτευτοι χαίρουν των ίδιων προνομίων με τους φιλότιμους και ευσυνείδητους πολίτες.
Είναι αδιανόητο, έστω και στο διάτρητο κοινοβουλευτικό σύστημα που έχουμε, να έχει δικαίωμα ψήφου, τόσο ένας πολίτης που έδωσε 2 χρόνια από την ζωή του υπηρετώντας την πατρίδα, όσο και ένα ανδρείκελό που εμφανίστηκε στο στρατολογικό γραφείο με γόβες, ή δήλωσε θεότρελος, για να μην υπηρετήσει την θητεία του !

Η ώρα της κρίσης όμως πλησιάζει. Στο άμεσο μέλλον, η φωτιά στα Βαλκάνια προβλέπεται γενικευμένη. Και τότε θα πάψει να είναι η «εποχή των τραγουδιστών». Θα σημάνει τότε η «εποχή των λοχαγών» ! Και τότε, όλοι οι «έξυπνοι» και οι αστράτευτοι, θα εξαφανιστούν. Και αν είμαστε και λίγο τυχεροί, .. ίσως να μην τους ξαναδούμε ποτέ !
Κ.Κ.