stoxos News

6/5/17

ΒΟΣΙΝΑΚΗΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΦΡΥΓΑΝΙΕΣ ΤΟΥ...






Κάποτε η Πάτρα είχε τις δικές της φρυγανιές, ως σήμα κατατεθέν της και αυτές αποτελούσαν αγαπημένο σνακ. Το όνομά τους, μας παρέπεμπε πάντα σε ένα όνομα που σήμαινε...γλυκό, και ο νους μας πήγαινε κατευθείαν στην οδό Γούναρη, εκεί όπου ο Νικόλαος Βοσινάκης έστησε την πρώτη του επιχείρηση και μας γαργάλισε ευχάριστα τον ουρανίσκο.
Όλα ξεκινούν στα 1925 όταν ένας Ηπειρώτης με όνομα που θυμίζει Κρήτη, αλλά ουδεμία σχέση έχει μαζί της, φτάνει στην Πάτρα. Είχε μεγαλώσει στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί τον βρήκε και η Μικρασιατική καταστροφή.
Εδώ στην Πάτρα όπου έρχεται σαν πρόσφυγας ανάμεσα σε άλλους ξεσπιτωμένους, βάζει τα δυνατά του για να επιβιώσει κυριολεκτικά ξεκινώντας από το μηδέν.

Και τα καταφέρνει. Μετά από λίγο, φτιάχνει ένα μεγάλο φούρνο, με ζαχαροπλαστείο στην οδό Γούναρη 46 και Κανακάρη και γίνεται σημείο αναφοράς για την πόλη.




Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 διερευνά τη δυνατότητα δημιουργίας μονάδας παραγωγής φρυγανιών. Η σκέψη γίνεται πράξη.
Το εργοστάσιο θεμελιώνεται την περίοδο 1974-1975 στο Δρέπανο Πατρών και η παραγωγική του λειτουργία αρχίζει στο τέλος του 1976 με αρχές 1977.
Η αγορά υποδέχεται με θέρμη τα προϊόντα του και αρχίζει η άνοδος.
Μετά από λίγα χρόνια επιστρέφει ο γιος του Νεοπτόλεμος Βοσινάκης, ο οποίος γεννήθηκε το 1946 στην Πάτρα, σπούδασε στο Κολλέγιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη London School of Economics.
Πατέρας και γιος ­ αποφασίζουν να συμπλεύσουν παράλληλα. Ο Νεοπτόλεμος αρχίζει στην Πάτρα την ιστορία της ομώνυμης φρυγανιάς. Αφοσιώνεται ολόψυχα στο αντικείμενό του και η φρυγανιά του γίνεται brand name, ευρύτατα γνωστό.
Είχε όμως την ατυχία να χάσει τον πατέρα του και να μείνει στα χέρια του μια επιχείρηση που αν και δεν τη γνώριζε αποφάσισε να την κρατήσει για λόγους καθαρά συναισθηματικούς.
«Αυτή η κίνηση», λέει στο Βήμα ο Νεοπτόλεμος Βοσινάκης, τον Ιούνιο του 1998, «απεδείχθη ύστερα από δύο - τρία χρόνια ότι ήταν εσφαλμένη. Βρέθηκα με δυσάρεστες οικονομικές υποχρεώσεις που για να καλυφθούν και για να μη σπιλωθεί το όνομά μας έπρεπε να υπάρξουν αρκετά γενναίες διευθετήσεις. Ετσι πούλησα ένα κομμάτι από την παραγωγή φρυγανιάς στους φίλους μου Γιάννη και Κωνσταντίνο Μπουτάρη για να καλύψω υποχρεώσεις από την επιχείρηση του πατέρα μου.
Κατάφερα να κλείσω τον κύκλο αξιοπρεπώς. Στη συνέχεια προβληματίστηκα αν θα ξαναγύριζα στον χώρο της φρυγανιάς αλλά διαπίστωσα ότι με τραβούσε περισσότερο η ιδέα να στήσω και πάλι από την αρχή κάτι το τελείως δικό μου.
Λόγω της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας το ψωμί θα απελευθερώνονταν από τις πάρα πολύ έντονες στρεβλώσεις που υπήρχαν ως τότε στην αγορά. Με κατέκτησε η ιδέα να ασχοληθώ με το ψωμί. Ούτως ή άλλως η φρυγανιά με το όνομά μου πέρασε στον όμιλο Φιλίππου».
Το 1995 η αρτοβιομηχανία Ν. ΒΟΣΙΝΑΚΗΣ Α.Β.Ε.Ε., προστίθεται στο "χαρτοφυλάκιο" της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΜΠΙΣΚΟΤΩΝ.
To 2005 oι εύρωστες ανώνυμες εταιρίες ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΜΠΙΣΚΟΤΩΝ Α.Β.Ε., Ν. ΒΟΣΙΝΑΚΗΣ Α.Β.Ε.Ε. και ΑΡΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ELITE A.E. συγχωνεύονται και απορροφώνται από την εταιρία ELBISCO A.B.E.E.






Από το 1996 ο Νεοπτόλεμος μπαίνει στην αγορά ψωμιού δημιουργώντας δύο μονάδες, μία στην Πάτρα και μία στην Αθήνα, που λειτουργούν με τις προδιαγραφές βιομηχανίας αλλά και με τη φαντασία και τη δημιουργικότητα του παλιού καλού φούρνου.
Toν Μάιο του 2008 πέφτει η βόμβα στους εργαζόμενους, με την απόφαση της εταιρείας ELBISCO A.Β.E.E., να μεταφέρει τη μονάδα της Πάτρας, που παράγει τις φρυγανιές Βοσινάκη και FORMA, στο Πικέρμι Αττικής. Mε ανακοίνωσή της στις 5 Μαϊου, η εταιρεία ενημερώνει για τη μεταφορά της μονάδας, γνωστοποιώντας, παράλληλα, πως έχει ήδη εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο και εξατομικευμένο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, ενώ παρέχει στους εργαζομένους τη δυνατότητα απασχόλησης στην παραγωγική μονάδα του Πικερμίου. Η διαδικασία μεταφοράς της μονάδας Πάτρας στο Πικέρμι θα ολοκληρωνόταν εντός του 2008, σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας.

Μπροστά στο ενδεχόμενο αυτό, οι 65 εργαζόμενοι της μονάδας παραγωγής φρυγανιών της Πάτρας ξεκινούν κινητοποιήσεις. Ήταν εργαζόμενοι, με 20 έως 30 χρόνια μέσο όρο δουλειάς στη συγκεκριμένη επιχείρηση, ενώ τα 2/3 των εργαζομένων στη μονάδα της Πάτρας ήταν ζευγάρια.
Μια εποχή είχε λάβει τέλος.
« PREV
NEXT »

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δημοσίευση σχολίου