stoxos News

12/9/17

ΥΜΝΟΣ ΣΤΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ: ΒΡΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ 1881 ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΜΕ ΟΣΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ

Αποτέλεσμα εικόνας για αγγουρια






Το 1881 στην εφημερίδα «Μη Χάνεσαι» δημοσιεύτηκε ένας εκπληκτικός ύμνος στα περιφρονημένα αγγούρια, που υπογράφει κάποιος ανώνυμος ποιητής με το ταιριαστό ψευδώνυμο «Αγγούρ». Με όλα αυτά που μάς κάνουν σήμερα οι μπολσεβίκοι, το ποίημα καθίσταται απροσδόκητα επίκαιρο και ο «Στόχος» σάς το παρουσιάζει για να το βάλετε στο... αρχείο σας!


ΥΜΝΟΣ ΣΤΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ

Τ’ άνθη , τα δένδρα, τα πουλιά, τον ουρανό, την αύρα
Και όσα άλλα βρίσκονται στη φύσι κελεπούρια
Οι ποιηταί μας έψαλαν με δύναμη, με λαύρα,
Όμως κανείς δεν έγραψε μια λέξη για τ’ αγγούρια,
Σαν να καταραστήκανε τα μαύρ’ από τη μοίρα
Και της ποιήσεως για αυτά να κλείστηκε η θύρα.

Αι , είναι τώρα πια καιρός μ’ ολόρθο το κεφάλι
Και με επαναστατική αρειμανία φούρια
Να πούνε: – Είμαστ’ όμοιοι όλοι, μικροί και μεγάλοι
Κι αν είστε σεις τριαντάφυλλα, είμαστ’ εμείς αγγούρια!
Αι! κάτω τα προνόμια και ζήτω η ισότης
Γυναίκες, άστρα, λούλουδα κι αγγούρια αδελφότης!…

Έχουνε δίκηο…. μάλιστα είναι πικρά αλήθεια
Ότι πολλά στη φύσι μας παιδιά παραγκωνίζουν,
Ας πούμε τα λουκάνικα, τες μπάμιες, τα ρεβίθια
Και τόσα άλλα που της γης, το πρόσωπο στολίζουν,
Όμως αυτά για μια στιγμή εγώ θα παραιτήσω
Αφού τ’ αγγούρια μοναχά σκοπεύω να υμνήσω.

Θυμούμαι όταν ήμουνε μικρό παιδί ακόμα
που στο ποστάνι μ’ έτρεχα, όλο ζωή γεμάτο,
κι όταν κανένα έβλεπα να ακουμπά στο χώμα
σαν την ελπίδα πράσινο, σαν την αυγή δροσάτο
από τη ρίζα το’ κοφτα, και με τη μυρουδιά του,
κατάπινα τους σπόρους του, τες φλούδες, τη δροσιά του.

Κι όταν καμία έμπαινε περαστική κυρία
εις το μποστάνι, έκοφτα μικρά πρασινισμένα
και ύστερα -Κυρία μου, από αυτά τα τρία
τα τρυφερότατα, τολμώ να σας προσφέρω ένα…
Κι εκείνη με χαμόγελο ευθύς κρατούσε δύο
Λέγοντας -Σας ευχαριστώ! και έπειτα… αντίο!!

Και πάλι όταν έκοφτα κομμάτια τη ντομάτα
και μ’ ένα αγγούρι έκανα κομμάτια άλλα τόσα,
ψυχή μου! τ’ ήτανε αυτή η αγγουροσαλάτα
Και ποια που την δοκίμασε θα την ξεχάσει γλώσσα;
Κόκκινη εκείνη, τρυφερό τ’ αγγούρι σποριασμένο
Α! τέτοιο ντούο πουθενά δεν βρίσκεις ταιριασμένο!

Τόσο πολύ αγάπησα στη ζήση μου τ’ αγγούρια
Που ‘θελα και στον τάφο μου να φύτρωνε ποστάνι,
Κι όταν με βόδια, με αρνιά, με γίδια, με γαϊδούρια
Παίζοντας τη φλογέρα του ακούω τον τσοπάνη,
Θέλω από το μνήμα μου κάποτε να περνάει
Να τρώει εν’ αγγούρι μου και να με συχωρνάει!..

Αγγούρ
« PREV
NEXT »