stoxos News

12/10/16

12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ.


Η αγία μας Εκκλησία αποτελεί, όπως ξέρουμε τη Βασιλεία του Χριστού. Κι είναι η βασιλεία αυτή ακατάλυτος από τον χρόνο και αιώνιος.

Τούτη την αλήθεια διακηρύττει κι ο εμπνευσμένος υμνογράφος σ' ένα ύμνο του: «Η Βασιλεία σου, Χριστέ ο Θεός, βασιλεία πάντων των αιώνων, και η Δεσποτεία σου, εν πάση γενεά και γενεά».

Πολλοί μέχρι σήμερον πολέμησαν τη Βασιλεία του Χριστού, την Εκκλησία. Από τότε που πρωτοεμφανίσθηκε πάνω στη γη, πολλοί την καταδίωξαν και την πολέμησαν. Τι πέτυχαν; Μας το λέει η Ιστορία με το στόμα του χρυσορρήμονος της Αντιοχείας. «Οι πολεμήσαντες απώλον το». Αυτοί δηλαδή που την πολέμησαν χάθηκαν! Κι η Εκκλησία; «Αυτή υπέρ τον Ούρανόν αναβέβηκε». Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Γιατί η Εκκλησία είναι φυτεμένη στη γη από τον Ουρανό.

Η Εκκλησία είναι Αυτός ο ίδιος ο Χριστός.

Και Αυτός βεβαιώνει:

«Και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής».

Το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, συγκροτεί και στερεώνει τον θεσμό της Εκκλησίας. Αυτό ανέδειξε δια μέσου των αιώνων τους εμπνευσμένους εργάτες της. Τους ζηλωτές κι ατρόμητους εργάτες, που για την αγάπη του Χριστού, δεν δίστασαν και στα μαρτύρια να βαδίσουν και τη ζωή τους να θυσιάσουν για χάρη Του.

Το Άγιο Πνεύμα ανέδειξε τους ταπεινούς κι αγράμματους ψαράδες της Γαλιλαίος αποστόλους και κήρυκας του Ευαγγελίου. Αυτό και τους φωτισμένους Ιεράρχες, τους φλογερούς μάρτυρες, κι ακατάβλητους ασκητές.

Το Άγιο Πνεύμα συντηρεί και στις ήμερες μας κι ενισχύει τις χιλιάδες των ιεραποστόλων και συγχρόνων μαρτύρων και οσίων, που βρίσκονται στα διάφορα μέρη του αιματόβρεκτου πλανήτη μας. Μπορεί εμείς να. μην τους ξέρουμε. Να μην τους βλέπουμε. Να μην τους προσέχουμε, γιατί άλλα πράγματα μας συγκινούν και μας ελκύουν. Πράγματα συνήθως ευτελή και αμαρτωλά.

Όμως αυτοί υπάρχουν. Κι είναι πολλοί. Στρατιές ολόκληρες απαρτίζουν την στρατευόμενη και θριαμβεύουσα Εκκλησία του Χριστού. Ένας από αυτούς τους οσίους τους μεγάλους και θαυμαστούς, που σαν άστρο φωτεινό στολίζει περίλαμπρα το νοητό στερέωμα της Κυπριακής Εκκλησίας, είναι κι ο άγιος Επίκτητος ο θαυματουργός. Αλαμανός ήταν κι αυτός. Ένας από τους τριακόσιους Αλαμανούς αγίους, που ήρθαν κι έζησαν στο νησί μας τον 12ο αιώνα. Μας ήρθαν από τη Γερμανία. Ήσαν Έλληνες εργάτες που εργαζόντουσαν εκεί. Έλαβαν όλοι μέρος στη Β' Σταυροφορία 1147-1149 που δημιουργήθηκε με σκοπό να ελευθερώσει τους Αγίους Τόπους από τα χέρια των μωαμεθανών. Μετά τη διάλυση της στρατιάς αυτής, προτού ακόμη φθάσει στην Παλαιστίνη, οι Έλληνες στρατιώτες συνήλθαν όλοι κι αποφάσισαν να προχωρήσουν και να πάνε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν. Τα Ιεροσόλυμα τα κρατούσαν ακόμη τότε οι Ευρωπαίοι. Αφού πραγματοποίησαν τον ιερό εκείνο πόθο τους, συνήλθαν και πάλι κι αποφάσισαν να διασκορπισθούν και να ασκητεύσουν εκεί στα έρημα του Ιορδανού. Οι Σαρακηνοί όμως κι οι Λατίνοι τους καταδίωκαν, Γι' αυτό μια μέρα μαζεύτηκαν και πήραν την απόφαση να φύγουν. Κατέβηκαν στην παραλία, μπήκαν σ' ένα καράβι κι ήλθαν στην Κύπρο. Το καράβι που τους έφερνε, προτού φτάσει σε λιμάνι, τσακίστηκε πάνω στους βράχους εξ αίτιας μιας δυνατής τρικυμίας. Ευτυχώς όμως το πλήρωμα του καραβιού σώθηκε όλο και βγήκε στην ακρογιαλιά της Πάφου. Απ' εκεί διασκορπίσθηκαν σ' ολόκληρο το νησί και ασκήτεψαν άλλοι «εν όρεσι» και άλλοι «εν σπηλαίοις και ταίς οπαίς της γης».

Ο Λεόντιος Μαχαιράς, ο χρονογράφος της Κύπρου, στο χρονικό του να πως περιγράφει το σχετικό γεγονός. «Όνταν οι Σαρακηνοί επήραν την γην της επαγγελίας, τότε εβγήκαν οι πτωχοί οι χριστιανοί απού εγλυτώσαν και επήγαν όπου ηύραν καταφύγιν ήσαν αρχιεπίσκοποι, επίσκο ποι, ιερείς και λαϊκοί και επήγαν όπου φτάσαν και ήρταν και εις την περίφημον Κύπρον μία συντροφιά, όπου ήσαν τ' (300) ονομάτοι, και γροι κώντα, ότι Έλληνες εφεντεύγαν τον τόπον, δια τον φόβον επήγαν είς το έναν μέρος και εις το άλλον και εσγάψαν την γήν και εμπήκαν μέσα και επροσεύχουνταν τω θεώ και ήσαν δύο τρεις αντάμα, και είχαν τινά δου λευτήν απού τους εδούλευγεν το εχρειάζουνταν δια την ζωήν τους. Και εποθάναν εις τον αυτό νησσίν, και πολλοί αξ αυτών τους εφανερώθησαν δι' αγγέλου, άλλοι δια τα θαυμαστά θαύματα».

Ο Μαχαιράς αναφέρει μάλιστα και τα ονόματα 67 από τους τριακόσιους αυτούς οσίους. Για τον άγιο Επίκτητο μας λέγει, πως αφού προχώρησε από τόπο σε τόπο, ήρθε στα βόρεια της Κύπρου κι εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Κάζα Πιφάνη, το σημερινό Καζάφανι, που απέχει κάπου τέσσερα μίλια από την πόλη της Κερύνειας. «Εις την Περιστερώναν της Μεσαορίας ευρίσκεται ο άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός• εις την Ορμετίαν (Ορμήδια) ο άγιος Κωνσταντίνος στρατιώτης... και προς του Κάζα Πιφάνη ο άγιος Επίκτητος».  Λ. Μαχαίρα, ένθ. αν. σ. 68.


Στην αρχή ο άγιος διέμενε σ' ένα έρημο μέρος. Αργότερα προχώρησε, βρήκε μια σπηλιά κι εκεί έστησε το ασκητήριό του. Ο αγώνας του πολύπλευρος, εντατικός, αδιάλειπτος. Όπλα η προσευχή, η νηστεία, η μελέτη, η άσκηση. Πόθος ένας: Να νικήσει τις αδυναμίες και τα πάθη του. Να νικήσει τον κατώτερο εαυτό του και να γίνει εκείνος που θέλει ο Κύριος. Να γίνει ο ενάρετος, ο τέλειος, ο άγιος. «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι ώσπερ και ο Πατήρ υμών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος εστί». Αυτό δεν συνιστά κι ο Αρχηγός της πίστεως μας, ο Ιησούς Χριστός; Να γίνει ο τέλειος στην αρετή. Και το επιτυγχάνει. Με την αυστηρή νηστεία επιτυγχάνει να καταστέλλει τις σαρκικές ορμές και με την κατανυκτική και συνεχή προσευχή να υψώνει το πνεύμα του σε άλλους κόσμους. Με την τακτική και πάλι μελέτη του ιερού Ευαγγελίου και την προσεκτική άσκηση κατορθώνει μέρα με τη μέρα να ταπεινώνει και να εξουδετερώνει «τον παλαιόν άνθρωπον συν τοις παθήμασι και ταίς επιθυμίαις» αυτού (Γαλ. ε' 24} και στη θέση του να βάνει τον νέο άνθρωπο. Να ντύνεται, όπως λέγει ο απόστολος, «τον νέον, τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ' εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολασ. γ' 10). Δηλαδή να ντύνεται τον νέο, ο οποίος συνεχώς ξανακαινουργώνεται ώστε να προχωρεί σε βαθύτερη γνώση του Θεού και να γίνεται ολοένα και τελειότερη εικόνα του Χριστού, ο οποίος τον έκτισε.

Με τούτο τον τρόπο ζωής το αποτέλεσμα υπήρξε άμεσο. Η θεία χάρις «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» πλούσια επεσκίασε τον όσιο. Οι Ιερές του προσπάθειες καθαγιάζονται καθημερινά και η ζωή του γίνεται όλο και πιο ενάρετη κι αγία. Ο νους κι η καρδιά φωτίζονται κι ο ζηλωτής ασκητής επιτυγχάνει αυτό που ποθεί κι αγωνίζεται. Επιτυγχάνει να αναδειχθεί κάποια μέρα «παρά τω Θεώ εκλεκτός, έντιμος, άγιος».

Οποία στ' αλήθεια τιμή και χαρά για τον τακτικό εργάτη της αρετής! Αυτό το αποτέλεσμα όμως επιτυγχάνει κι ο καθένας πιστός αρκεί με ζήλο και αυταπάρνηση να θέτει τον εαυτό του κάτω από τον χρηστό ζυγό του Κυρίου. Και ν' αγωνίζεται σκληρά με υπομονή κι επιμονή να ζει κάθε μέρα ζωντανά και συνειδητά τη χριστιανική αλήθεια και ζωή. Ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο μια ωραία διδασκαλία. Ο χριστιανισμός είναι προ πάντων βίωμα. Όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, μπορεί σαν θελήσει και σαν αγωνισθεί να ευαρεστήσει στον Κύριο. Η Ιστορία της Εκκλησίας μας το βεβαιώνει κι η καθημερινή πείρα το μαρτυρεί.

Αυτό έκαμε κι ο όσιος μας. Κάθε μέρα αγωνιζόταν στη σπηλιά του να ζει τη χριστιανική ζωή. Κι όχι μονάχα ο ίδιος φρόντιζε να είναι τύπος και υπογραμμός αληθινού πιστού, αλλά και τούτο συνεβούλευσε σε όσους τον επισκεπτόντουσαν, για να τον συμβουλευθούν. Γιατί και τούτο εγένετο.

Όπως η ευωδία των λουλουδιών τραβάει σ' αυτά τις ευγενικές μέλισσες, έτσι και του αγίου μας της αρετής του η ευωδία, που ανεδίδετο απ' την ταπεινή σπηλιά, άρχισε να ελκύει γύρω του διψασμένες ψυχές, που ποθούσαν μια καλύτερη ζωή. Σε λίγο ένας ολόκληρος συνοικισμός σχηματίστηκε γύρω απ' τη σπηλιά. Στις ευγενικές αυτές ψυχές που το βράδυ, υστέρα από την κούραση της ημέρας, τον επισκέπτοντο, ο άγιος προσέφερε τον λόγο του Θεού με στοργή κι απλότητα. Και τις παρηγορούσε και τις καθοδηγούσε και τις ενίσχυε. Μα και τους άλλους που ερχόντουσαν από μακριά ο άγιος τους δεχόταν και τους χάριζε μαζί με τη διδασκαλία και τις θαυματουργικές θεραπείες του. Κοντά του βρίσκανε οι δυστυχισμένοι την προστασία. Οι άρρωστοι την υγεία. Οι θλιμμένοι και βασανισμένοι την παρηγοριά. Κι όταν γέροντας πια παρέδωκε την αγία του ψυχή στον Κύριο, πλήθη λαού κι από μακρινά μέρη μαζεύτηκαν και με δάκρυα στα μάτια κήδευσαν το άγιο σκήνωμα εκεί στη σπηλιά. Τιμώντας δε τον άγιο βάπτισαν τον συνοικισμό με τ' όνομα του, τη δε σπηλιά την χρησιμοποίησαν για εκκλησία τους.

Η σπηλιά σώζεται ως σήμερα. Έχει τη μορφή κατακόμβης ή ασκητηρίου λαξευμένου πάνω στο βράχο. Στη σπηλιά κατεβαίνει ένας από μια μικρή κυκλική κλίμακα. Στο τέλος αυτής της κλίμακας υπήρχε μια πηγή που έβγαζε γάργαρο νερό. Από αυτό έπινε ο άγιος. Κι αυτό χρησιμοποιούσε για να ποτίζει και τα λίγα λαχανικά, που καλλιεργούσε για να τρέφεται. Μετά τον θάνατο του οσίου το νερό χρησιμοποιόταν σαν άγιασμα μέχρι που η πηγή στέρεψε εξαιτίας της ανομβρίας.

Μέσα στη σπηλιά βλέπει κανείς και σήμερα το πέτρινο κρεβάτι του αγίου και μια πέτρα πού ομοιάζει με ανθρώπινο κεφάλι και την οποία χρησιμοποιούσε ο ασκητής για προσκέφαλο. Σε μια γωνιά βρίσκεται κι ο τάφος του αγίου. Επάνω από τη σπηλιά αυτή κτίστηκε αργότερα, περί τα τέλη του ΙΒ' αιώνα, η εκκλησία της κοινότητος έπ' ονόματι του αγίου, την οποία οι κάτοικοι πολύ την σεβόντουσαν. Σ' αυτή μεταφέρθηκε από τη σπηλιά και τοποθετήθηκε κατά το έτος 1856 κι η εικόνα του αγίου.

Τα θαύματα που έκανε ο όσιος, όσο καιρό ζούσε, συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του.

Αναφέρουμε για ψυχική ωφέλεια μερικά:

α) Θεραπεία ενός τυφλού
Κάποτε σ' ένα χωριό της Πάφου ζούσε ένας τυφλός νέος, που μέρα-νύκτα παρακαλούσε τον Θεό να του χαρίσει το φως του. Κάποια βραδιά εκεί που προσευχόταν είδε σε όραμα τον άγιο Επίκτητο, που ήλθε και του είπε:

Παιδί μου, οι προσευχές σου εισακούσθηκαν. Ο Κύριος μας με έστειλε να σε κάμω καλά. Έλα λοιπόν στο σπίτι μου, να πλύνεις το πρόσωπο σου με το νερό μου και αυτό που ποθείς θα το αποκτήσεις.

- Να έλθω στο σπίτι σου; Ρώτησε ο νέος. Και που είναι, γέροντα μου, το σπίτι σου; Πες μου, που βρίσκεται μονάχα.
-Το σπίτι μου, ο ναός μου βρίσκεται κοντά στην Κερύνεια. Όταν έρθεις ως εκεί, απ' έξω απ' την πόλη θα συναντήσεις ένα ιερέα συνεπαρχιώτη σου. Ρώτησε τον που είναι το σπίτι μου κι αυτός θα στο δείξει με προθυμία. Τότε ο ιερέας του χωριού ήταν κάποιος Παπά-Κωνσταντίνος από την επαρχία της Πάφου.

Την άλλη ήμερα ο τυφλός νέος οδηγημένος από τους γονείς ξεκίνησε για τα μέρη της Κερύνειας. Όταν έφτασαν απ' έξω απ' την πόλη βρήκαν πραγματικά τον ιερέα, ο οποίος τους οδήγησε προς τον άγιο Επίκτητο. Όταν έφτασαν, ο ιερέας τους κατέβασε στη σπηλιά κι ο νέος ένιψε το πρόσωπο με το άγιασμα του αγίου. Κατόπιν ανέβηκαν στην εκκλησία, όπου μόλις ο νέος στάθηκε μπροστά στην εικόνα του αγίου, το Θαύμα έγινε. Τα τυφλά μάτια άνοιξαν! Κι ο νέος τελείως θεραπευμένος άρχισε να κάμνει τον σταυρό του και να δοξολογεί τον Θεό λέγοντας.

-Αυτός, ο γέροντας της εικόνας μου φανερώθηκε και με κάλεσε στο σπίτι του. Αυτός τώρα μ' έκανε καλά. Δόξα σοι ο Θεός!

β) Θεραπεία ενός δαιμονιζομένου
- Εκεί στην Κακοπετριά ζούσε μια οικογένεια μ' ένα παιδί δαιμονιζόμενο. Πολλά ξόδεψαν οι δυστυχισμένοι γονείς για το άρρωστο παιδί τους μα τίποτα. Το κακό γινόταν από μέρα σε μέρα και χειρότερο. Όπως ο δαιμονιζόμενος του Ευαγγελίου, έτσι και το δεκαπεντάχρονο εκείνο παιδί δεν ήθελε ν' αφήνει στο κορμί του κανένα ένδυμα. Ή κατάσταση του μέρα με τη μέρα είχε εξελιχθεί σ' ένα δράμα τρομερό. Τάματα οι καημένοι οι γονείς και προσευχές και δάκρυα. Μια μέρα η πονεμένη μητέρα, ενώ γονατιστή προσευχόταν σε μια γωνιά του σπιτιού της, την ώρα που στο διπλανό δωμάτιο το άρρωστο παιδί ούρλιαζε τρομερά, κάποια στιγμή που είχε τα μάτια κλειστά κι ο πόνος της σούβλιζε κυριολεκτικά την καρδιά, είδε ένα όραμα:

Μια οπτασία στάθηκε μπροστά της και μια φωνή της είπε: «Κόρη μου, το παιδί σου, μπορεί να γίνει καλά. Φτάνει μονάχα να το φέρεις στο σπίτι μου, που βρίσκεται σ' ένα χωριό ανατολικά της Κερύνειας».

Η πονεμένη μητέρα σηκώθηκε με μιας κι έτρεξε και το είπε στον σύζυγο της, που τη στιγμή εκείνη είχε γυρίσει απ' τη δουλειά. Την επομένη, αφού σηκώθηκαν πρωί κι έκαμαν την προσευχή τους ξεκίνησαν με συντροφιά το άρρωστο παιδί για το χωριό του αγίου. Όταν έφτασαν στην πόρτα της Εκκλησίας, βρήκαν μπροστά τους τον ιερέα, που λες και τους περίμενε. Με την καθοδήγηση του κατέβηκαν πρώτα στη σπηλιά. Εκεί ο ιερέας έκαμε μια παράκληση κι υστέρα αφού πήρε απο κάτω την πέτρα που χρησιμοποιούσε ο άγιος για προσκέφαλο, σταύρωσε μ' αύτη το άρρωστο παιδί τρεις φορές. Μόλις τέλειωσε, το δυστυχισμένο παιδί έβγαλε μια σπαρακτική κραυγή κι έπεσε κάτω. Κυλίστηκε μερικές φορές κι ύστερα σταμάτησε. Τέντωσε τα μέλη κι έμεινε σαν πεθαμένο. Στή στάση αύτη κράτησε λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Μετά τινάχτηκε ολόκληρο σαν να ξυπνούσε απο βαρύ ύπνο και σηκώθηκε θεραπευμένο. Ανέβηκε την κυκλική κλίμακα, μπήκε στον ναό και στάθηκε μπροστά στην εικόνα του αγίου. Από εκεί άφοϋ έκαμε μερικές μετάνοιες προχώρησε και με σεβασμό ασπάστηκε πολλές φορές την εικόνα λέγοντας: «Σ' ευχαριστώ, άγιε μου. Σ' ευχαριστώ. Άς είναι δοξασμένο το όνομα του Θεού!»

γ) Το παράλυτο παιδί!
Στην Περιστερώνα της επαρχίας Λευκωσίας μια ευκατάστατη οικογένεια είχε παιδί παράλυτο. Πολλά χρήματα ξόδεψε σε γιατρούς, μα τίποτα. Το παιδί το πήραν κι έξω απ' την Κύπρο. Αλλά ούτε κι απ' εκεί είδαν κανένα καλό αποτέλεσμα. Το παιδί μεγάλωνε ακίνητο στο κρεβάτι του πόνου. Κι οι πονεμένοι οι γονείς με δάκρυα έβρεχαν κάθε μέρα το ψωμί τους. Στις στιγμές αυτές ο άνθρωπος μονάχα στην πίστη βρίσκει παρηγοριά. «Η παιδεία Κυρίου ανοίγει μου τα ώτα», λέγει κι ο λόγος του Θεού. Ο πόνος βοηθάει τον άνθρωπο να στραφεί λίγο περισσότερο στον εαυτό του. Να κάμει μιαν αυτοεξέταση. Να μετανοήσει. Να συντριβεί. Αυτό έκαμαν κι οι δυστυχισμένοι οι γονείς. Η αρρώστια του μονάκριβου παιδιού τους, ξύπνησε μέσα τους την πίστη. Μετανόησαν κι οι δύο κι εξομολογήθηκαν. Κι από την ήμερα εκείνη άρχισαν να βλέπουν τη δοκιμασία τους σαν τον σταυρό τους με καρτερία κι υπομονή.

Κάποιο βράδυ που η μητέρα του παιδιού προσευχόταν γονατιστή κι έκλαιε είδε μπροστά της ένα γέροντα που της είπε:
— Καημένη μητέρα, παύσε να κλαίγεις. Ο Άγιος Θεός είδε τα δάκρυα σου και μ' έστειλε να σε βοηθήσω. Πάρε το παιδί σου την ερχόμενη Κυριακή και φέρε το στο σπίτι μου, που βρίσκεται στον Άγιο Επίκτητο. Φέρε το και θα πάρεις αυτό που ποθείς.

Συγκινημένη η πονεμένη μάνα σηκώθηκε κι έτρεξε στον σύζυγο της. Του είπε ό,τι της συνέβη. Εκείνος την άκουσε με προσοχή. Σαν τελείωσε, έκαμαν κι οι δύο τον σταυρό τους κι αποφάσισαν να πάνε.

Την άλλη μέρα η πιστή γυναίκα, σηκώθηκε πρωί, πήρε αλεύρι κι έκαμε μια «λειτουργία». Την επόμενη πήραν το άρρωστο παιδί στην αγκαλιά - ήταν πέντε χρόνων - κι εξεκίνησαν. Το βράδυ φιλοξενήθηκαν στο χωριό. Την Κυριακή πολύ πρωί πήγαν στην εκκλησία. Με κατάνυξη παρακολούθησαν τη θεία Λειτουργία και κοινώνησαν όλοι των Αχράντων Μυστηρίων. Σαν τέλειωσε η θεία Λειτουργία με το παιδί στην αγκαλιά κατέβηκε στη σπηλιά του αγίου με τη νεωκόρο οδηγό και τον ιερέα. Εκεί η μητέρα άλλαξε τα ενδύματα του παιδιού της και του φόρεσε άλλα. Έκαμαν παράκληση κι ο ιερέας αφού πήρε την πέτρα που ο άγιος χρησιμοποιούσε για προσκέφαλο, σταύρωσε το παράλυτο παιδί τρεις φορές στο στήθος και στη ράχη. Τα ακίνητα πόδια απ' την αρρώστια κινήθηκαν. Το παιδί κάθισε, σηκώθηκε κι άρχισε να βαδίζει. Στ' αλήθεια! «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».

Πολλά άλλα θαύματα αναφέρονται να έγιναν άπω τον άγιο μας. Πολλοί ακόμη και Τούρκοι εξ αιτίας των θαυμάτων πίστεψαν και βαπτίστηκαν στον Χριστό με αναδόχους απ' το χωριό.

Ο Άγιος Επίκτητος, το χωριό όπου έζησε ο άγιος μας, είναι σήμερα ένα από τα χωριά που πατά με τις αρβύλες του ο βάρβαρος κατακτητής. Χρόνια τώρα η εκκλησία του χωρίου είναι κλειστή και τα καντήλια σβηστά. Γιατί άραγε; Πως γίνεται τούτο;

Ανεξιχνίαστοι, αδελφοί μου, αι βουλαί του Θεού. Όμως ας μη παραπονούμεθα. Ας έχουμε την ειλικρίνεια να ομολογήσουμε, πως τα τελευταία χρόνια κάναμε κι εμείς κάτι το ανεπίτρεπτο. Εγκαταλείψαμε τον Θεό κι ο Θεός μας εγκατέλειψε.

Να η αιτία των δεινών μας. Εγκαταλείψαμε ως ορθόδοξος και προνομιούχος λαός την πίστη μας, τις παραδόσεις μας, τα χριστιανικά ήθη και έθιμα μας. Το νησί μας, η Νήσος των Αγίων, έγινε σήμερα η νήσος του ευδαιμονισμού, της αποστασίας, των αιρέσεων, της αμαρτίας. Κι η μεν πίστη μας δεν έχει να πάθει τίποτε απ' τη διαγωγή μας. Εμείς έχουμε να πάθουμε. Εμείς έχουμε να υποφέρουμε...

Τώρα όμως που κτυπήσαμε στο ανώφλι, ας δούμε επί τέλους το κατώφλι. Κι ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας κι ας ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Και τότε. Ώ! τότε, η ευλογία θα ξαναγυρίσει και πάλι στον τόπο μας. Οι άγιοί μας και πάλιν θ' αρχίσουν να θαυματουργούν. Κι οι εχθροί θα φύγουν. Κι εμείς πανευτυχείς θα στραφούμε με χαρά στα σπίτια μας. Θα ξανοίξουμε τις αραχνιασμένες εκκλησιές μας. Και θα γιορτάσουμε το Πάσχα της ελευθερίας μας. Ως τότε, ας πηγαίνουμε νοερά στις σκλαβωμένες εκκλησιές μας. Νοερά, ας μεταφερόμαστε και στου αγίου μας τη σπηλιά και την εκκλησία κι απ' την καρδιά ας του ψάλλουμε κάθε φορά τούτο τον ύμνο: «Πάτερ παμμάκαρ Επίκτητε, την σε τιμώσαν φαιδρώς, νήσον Κύπρον διάσωζε, πάσης περιστάσεως, τη θερμή προστα σία σου• και εξαιρέτως ταύτην την χώραν σου σεμνυνομένην τω σώ ονόματι, σκέπε εκάστοτε και χορηγεί πάντοτε ταύτη, σοφέ, τα της ευλογίας σου θεία δωρήματα».



Άγιε Επίκτητε, πρέσβευε υπέρ ημών.

Απολυτίκιο
Ήχος γ'. Θείας πίστεως

Θείαν άσκησιν, στερρώς ανύσας, ευηρέστησας, Χριστώ οσίως, Θεοφόρε παμμάκαρ Επίκτητε. και δοξασθείς τη του Πνεύματος χάριτι, ημάς λύτρωσε κινδύνων και θλίψεων. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Εξήγηση: Όσιε τρισμακάριστε Επίκτητε, αφού σταθερά επιτέλεσες την καθορισμένη σου άσκηση ευηρέστησες στον Χριστό. Εφ' όσον δε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος δοξάστηκες, λύτρωσε κι εμάς από τα βάσανα και τις θλίψεις. Πατέρα άγιε, παρακαλεί ακόμη τον Χριστό να μας χαρίζει και τη μεγάλη του ευσπλαχνία.

Έτερον Απολυτίκιο
Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης...

Μεγαλυνάριο

Χάριν κεκλημένος παρά Θεού, Επίκτητε Πάτερ, ως θεράπων αυτού σεπτός, φύλαττε και σκέπε, εκ πάσης επήρειας τους επι καλούμενους σε εις βοήθειαν.



http://www.pigizois.net/kiprioi_agioi/epiktitos_o_thaumatourgos.htm
loading...
« PREV
NEXT »

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δημοσίευση σχολίου